Τις προτάσεις σας παρακαλώ


Τον τελευταίο καιρό σε διάφορες δημόσιες εκδηλώσεις που με καλούν και πηγαίνω είτε ως ομιλητής είτε ως μέρος του κοινού, σκέφτομαι τα ίδια πράγματα συνεχώς. Οι περισσότεροι άνθρωποι που παίρνουν ένα μικρόφωνο στο χέρι μιλούν για ένα ζοφερό παρόν, κι ένα ζοφερό μέλλον, σε αναλύσεις που περνούν μέσα από ερμηνείες του παρελθόντος. Έχω ακούσει πάρα πολλές ερμηνείες, και σίγουρα αρκετές απ’ αυτές είναι λογικές και σωστές. Άλλες πάλι είναι εντελώς παράλογες. Κάποιες πολύ λογικές ερμηνείες ακούγονται από ανθρώπους με πολύ συντηρητικές ιδεολογίες, ενώ κάποιες πολύ παράλογες ερμηνείες ακούγονται από ανθρώπους με πολύ προοδευτικές ιδεολογίες. Επίσης συνεχίζω να ακούω προβλέψεις όλο και πιο ζοφερές. Αυτό που σπάνια ακούω ωστόσο είναι προτάσεις. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη μεγάλη εικόνα, γιατί εκεί ακούγονται κάποιες σποραδικές προτάσεις οι οποίες όμως πνίγονται στη γενικευμένη σύγχιση. Μιλάω και για ατομικό ή τοπικό επίπεδο. Μοιάζει σαν να υπάρχει τρομερή ανάγκη στο δημόσιο χώρο όλοι να δικαιολογήσουν την παρουσία ή τις ιδέες τους. Όμως όταν έρχεται η ώρα να αποφασίσουμε τι πρέπει να γίνει πρακτικά, εκεί ο καθένας περιχαρακώνεται στο σύμπαν του κι οδηγούμαστε σ’ ένα ακόμα αδιέξοδο. Ξαφνικά δεν έχει καμία σημασία η ατομική ευθύνη κι όλα τα δεινά μας φορτώνονται στους εξουσιαστές, στις μυστικές λέσχες, στους αμερικανούς κ.λπ. Συχνά σηκώνεται κάποιος απ’ το ακροατήριο κι αμφισβητεί τα πάντα, θέτοντας το όποιο ζήτημα σ’ ένα ταξικό, ή μεταφυσικό επίπεδο, και η συζήτηση τελειώνει. Αρχίζω να πιστεύω ότι οι άνθρωποι πηγαίνουν σήμερα στις δημόσιες συζητήσεις μόνο και μόνο για να εκφράσουν το συναίσθημά τους χωρίς να τους ενδιαφέρει ο συνομιλητής, το θέμα ή οι πιθανές λύσεις του. Λες κι όλες οι συζητήσεις έχουν μόνο θεωρητική αξία. Μάλλον οι περισσότεροι συμμετέχουν στις συζητήσεις για να επιβεβαιώσουν τους εαυτούς και τις ιδέες τους, παρά για να συνομιλήσουν, να αμφισβητήσουν, να συνεργαστούν στη βάση συγκεκριμένων προτάσεων. Οι περισσότεροι πηγαίνουν με τη διάθεση της ρήξης και της αντιπαράθεσης παρά της σύνθεσης και της γόνιμης συζήτησης. Το κλίμα στις δημόσιες συζητήσεις είναι σχεδόν πολεμικό και καταλήγει στο άνοιγμα ενός νέου κύκλου κουβέντας που δε θα έχει κανένα επίσης αποτέλεσμα. Όλοι φεύγουν απ’ τις συζητήσεις το ίδιο μουδιασμένοι με πριν. Ενώ κάποιοι εκτωνόνονται, οι περισσότεροι τελικά μένουν με το πρόβλημα στα χέρια χωρίς να ξέρουν τι να το κάνουν.

Αυτό που θέλω να πω τώρα είναι ότι παρατηρώ ένα τεράστιο έλειμμα προτάσεων σε όλα τα επίπεδα. Είπα πριν από μερικές ημέρες ότι βλέπω ανθρώπους να δημιουργούν, να δοκιμάζουν, να πειραματίζονται και με κοιτούσαν σαν να έλεγα ότι βρέθηκε νερό στη σελήνη. Το κοινό ακούει μουδιασμένα, καχύποπτα κι αδιάφορα τέτοιες δηλώσεις. Αντίθετα, τεντώνει τα αυτιά όταν ακούει λόγια για του ζόφο, ή ζοφερά λόγια γιατί ίσως του είναι πολύ εύκολο να ταυτιστεί. Σκέφτομαι τι θα σκέφτεται ένα παιδί 13 ή 14 ετών. Πώς άραγε θα νιώθει ακούγοντας τους διανοούμενους, τους δημοσιογράφους ή τους πολιτικούς αυτής της χώρας; Οι νέοι άνθρωποι έχουν όνειρα, φιλοδοξίες, θέλουν να εμπνέονται. Κι όμως εδώ τους λέμε ότι δε γίνεται τίποτα, αναμασώντας τις ίδιες κοινοτοπίες κάθε φορά για τον παγκόσμιο καπιταλισμό, τα κέντρα εξουσίας κ.λπ. Κι ότι τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα, εκτός κι αν γίνει καμιά αιματηρή επανάσταση, γιατί μόνο έτσι δήθεν προχώρησε ο κόσμος. Δηλαδή να μην κάνουμε κανένα βήμα προόδου. Να επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος και να φαγωθούμε μεταξύ μας, αυτή είναι η μόνη βιώσιμη λύση που μπορούμε να δώσουμε υπεύθυνα στα νέα παιδιά. Και συνεχίζουμε οι περισσότεροι να μιλάμε σαν να μην έχουμε καμία επίδραση στο περιβάλλον μας. Οι πιο εγωιστές είναι όσοι έχουν σήμερα κάποια εξουσία, κάποιο βήμα στο δημόσιο διάλογο. Διακινώντας στρεβλές απόψεις, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αναγέννησης. Θέλουν να πάρουν κάτω τους πάντες. Αναγάγουν τη δική τους αποτυχία, το δικό τους αξιακό αδιέξοδο σε αποτυχία κι αδιέξοδο όλων. Αυτοί που βλέπουν τους εαυτούς τους ως καταραμένους, ή ως γνώστες της μιας αλήθειας, εμπνέουν στους νέους ανθρώπους το μηδενισμό και την ανημπόρια. Τους στέλνουν σε κόμματα και σε φράξιες, δεν τους αφήνουν να χειραφετηθούν μόνοι τους, να διαλέξουν μόνοι τους αυτά που θα τους εμπνεύσουν ώστε να γίνουν και οι ίδιοι κάποτε αυθεντικοί δημιουργοί των ζωών τους. Τους θέλουν πρόβατα σε μαντρί. Γι’ αυτό κι είναι εξαιρετικά φειδωλοί στις προτάσεις τους. Γιατί ταυτίζουν την όποια αλλαγή με συμμόρφωση σ’ ένα καταπιεστικό δόγμα. Δε θέλουν τους ανθρώπους ελεύθερους να αποφασίζουν συνεργατικά πάνω στη βάση των αναγκών και των επιθυμιών τους. Τους θέλουν εξαρτημένους και διαχωρισμένους. Ελπίζω ότι κάποια στιγμή όλοι οι άνθρωποι που έχουν προτάσεις να αρχίσουν να βγαίνουν στο προσκήνιο και να συζητούν. Θεωρώ ότι κάπως έτσι θα γίνει ένα μεγάλο βήμα γενικώς στην κοινωνία μας.

11 Comments

  1. Οι επανάστασεις ήταν τα αιματηρά λάθη του παρελθόντος, και η ταξική ανάλυση είναι μεταφυσική…. μάιστα

    Παλικάρι, εσύ δεν θες προτάσεις, επιβεβαίωση του lifestyle σου θες…

  2. Σε ποιον να κανω τις προτασεις;Στο internet και στο twitter; Μια,δυο φορες εκανα το λαθος να παω σε δημοσιο διαλογο και ειδα ανθρωπους που δεν εχουν την ικανοτητα να διαφωνισουν με επιχειρηματα και τεκμηρια και πιανονται στα χερια.Για να μη μιλησω για τη λαικη συνελευση του Συνταγματος το καλοκαιρι οπου ο καθενας ελεγε οτι μαλακισμενη ιδεολογια ειχε διαβασει,στην καλυτερη περιπτωση,στην χειροτερη ατακες του Λαζοπουλου…
    Και εδω τωρα στο blog σας το σχολιο της lascapigliata δειχνει οτι δεν εχει καταλαβει καν το κειμενο και βγαζει και συμπερασματα.Που να πιασουν τοπο οι προτασεις;Και εν τελει προτασεις εχουν ειπωθει πολλες και απο ατομα που ξερουν την κατασταση καλυτερα απο μενα αλλα το προβλημα επικοινωνιας ειναι τετοιο που πριν τις προτασεις πρεπει να γινει και ταξικη αναλυση και αναλυση εγκεφαλου του καθενος αλλιως δεν μπορουμε να προχωρησουμε!!

  3. Δεν έρχεσαι βρε josef από το blog μου να μου εξηγήσεις, τί δεν έχουμε καταλάβει, γιατί είμεθα και αμόρφωτοι και από χωριό. (βιολάκι από πίσω).
    Και από την άλλη προσπάθησες να κάνεις διάλογο, συγκεκριμένα με εμένα, και δεν τα κατάφερες, και πρέπει να απολογηθώ για κάτι;

    Οι «προτάσεις» γενικά είναι δύο ειδών:
    – Ή ατομικές, για το τί θα κάνει ο καθένας για την πάρτη του, οπότε γιατί να τις μοιραστώ μαζί σας, να μου φάτε και τις ιδέες;
    -Ή συλλογικές, τις οποίες τις απορρίπτετε λόγω ιδεολογίας. Κατά τα άλλα είστε ανοικτόμυαλα άτομα, και χωρίς παρωπίδες. (εδώ γελάνε)

    Η πλάκα είναι ότι κάνετε αυτό ακριβώς, για το οποίο κατηγορείτε τους άλλους.

    Θα είχα πολλές προτάσεις να πω ( δράσεις αλληλεγγύης όπως το #tutorpool, ανταλλακτική οικονομία, κατάληψη και λειτουργία χώρων παραγωγής που έχουν βάλει λουκέτο), αλλά περιλαμβάνουν έννοιες, που είναι του διαβόλου, όπως τάξεις, αμφισβήτηση της έννοιας της ιδιοκτησίας, κοινωνισμός.

    Οι ίδιοι οριοθετείτε τον διάλογο, μέσα στις προκαταλήψεις σας, μην εγκαλείτε τον άλλο, όταν δεν έχει όρεξη να συζητήσει μαζί σας. Άμα θέλετε να ομφαλοσκοπείτε be my guest.

    Ααα, αλληλεγγύη στους πραγματικά ελεύθερους ανθρώπους, που κάνουν αυτή την περίοδο κατάληψη στην Χαλυβουργική.

    1. Δεν προσπαθησα να κανω διαλογο μαζι σας γιατι ηξερα οτι δεν προκειτε να συνενοηθω και μου το αποδειξατε περιτρανα!Ο @andriotakis εγραψε οτι οι επαναστασεις δεν ειναι βημα προοδου και καλεσε εμας να κανουμε τις προτασεις μας.Εσεις διαφωνησατε και περασατε σε προσωπικη επιθεση.Επισης εχετε βγαλει ενα σωρο συμπερασματα χωρις καν να εχουμε συζητησει βασικα θεματα.Γενικα τα twitter κτλ. δεν τα εμπιστευομαι και πολυ.Και’γω μπορω να γραψω οτι ειμαι ο τσεγκεβαρα και στην πραγματικοτητα να ειμαι αλλος ενας βολεμενος.Στον ζωντανο δημοσιο διαλογο ομως, ειπα τις εμπειριες μου που μαι οδηγησαν στο να σχολιασω το κειμενο του @andriotakis.
      Aυτα!

  4. @George Birbilιs

    Να μου κουνάει το δάκτυλο, ο κύριος Μίχας,(ή εσύ που μου τον παραθέτεις) λες και είμαι ακόλουθος μιας θρησκείας, και δεν κατάλαβα τί μου είπε ο «ταγός» μου, είναι εντελώς χυδαίο.
    Και αν ο κύριος Μίχας, διάβασε Μαρξ και κατάλαβε, ότι εν μέσω ύφεσης, είναι σωστό να θέλουμε 150000 επιπλέον απολύσεις, και τα κεφάλια των δημοσίων υπαλλήλων επί πίνακι, τότε τον έχω χεσμένο και το Μαρξ. Ελπίζω να σε κάλυψε η απάντηση.

    Για το άρθρο πατάτα, που μου παρέθεσες, υπάρχει ολοκληρωμένη απάντηση εδώ:
    http://wp.me/p1jtMN-D8

  5. @lascapigliata αν είχες δεί προσεκτικά τη συζήτηση στο IndyMedia αναφέρεται και η «απάντηση» που υιοθέτησες. Διαβάζοντας όμως τα σχόλια των αναγνωστών στη συνέχεια θα δείς και άλλες απαντήσεις για την «απάντηση» αυτή τη φορά

  6. Εφόσον δεν είμαι κρατικίστρια, δεν μπορώ να κάθομαι να απολογούμαι για το ελληνικό κράτος, περισσότερο δε.

    Επίσης αν δεν κάνουμε βασικό διαχωρισμό, μεταξύ κρατικού και δημόσιου, στο μυαλό μας, θα βγάλουμε το συμπέρασμα, ότι ο Μαρξ ήθελε ιδιωτικοποιήση και εμπορευματοποίηση της υγείας και της παιδείας.

    Το ζητούμενο είναι η αυτοοργάνωση, η αυτοδιαχείριση, η αποκέντρωση, η άμεση δημοκρατία. Και αυτή δεν θα τη φέρει η αγορά.

    Πολύ περισσότερο, όταν το νόημα της κουβέντας, είναι η δικαιολόγηση των απολύσεων, και των άγριων μέτρων της τρόικας (είναι εδώ που λέμε, ότι δεν είναι μόνο τί λέει κάποιος, αλλά και για ποιο σκοπό το λέει). Η υποκρισία του νεοφιλελεύθερου είναι ότι στην πραγματικότητα, δεν θέλει κατάργηση του κράτους, γιατί τότε, ποιος θα μείνει να επιβάλλει όλες αυτές τις άγριες πολιτικές; (βλέπε και συνεργασία Φρίντμαν/Σχολής του Σικάγου με καθεστώτα τύπου Πινοτσέτ)

    Ψιλά γράμματα (κρατικό, δημόσιο) για έναν νεοφιλελεύθερο, αλλά παρόλα αυτά, είναι σημαντική,

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s