Το 1986 είπαμε τα κάλαντα κάτω απ’ την Αχαρνών.
Είμασταν πέντε παιδιά, μαζί κι η Νεφέλη.
Θυμάμαι να περιφερόμαστε γεμάτοι βιασύνη ανάμεσα από αυτοκίνητα.
Θυμάμαι τα πρώτα χρήματα που μας έδιναν οι γονείς μας κι ήταν τελικά η μισή μας είσπραξη.
Θυμάμαι να μετράμε τις δραχμούλες.
Θυμάμαι να γελάμε και να πειράζουμε τον ντροπαλό της παρέας.
Θυμάμαι να σταματάμε ξαφνικά το τραγούδι για ν’ ακουστεί μόνο αυτός.
Θυμάμαι να χτυπάμε πόρτες, πολλές πόρτες.
Και να μην ανοίγουν. (περισσότερα…)


