Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Γνώρισα τη Τζώρτζια όταν ήμουν παιδί, μαζί με την οικογένειά της. Οι πατεράδες μας ήταν φίλοι. Όταν ο δικός μου πέθανε, ο δικός της ήταν απ´ τους λίγους ανθρώπους που μας βοήθησαν πραγματικά, και με πολύ ουσιαστικούς τρόπους. Του είμαι ευγνώμων, όπως βέβαια κι η υπόλοιπη οικογένειά μου. Σήμερα, η Τζώρτζια δίνει τη μάχη της ζωής της και θέλω πάρα πολύ να τη βοηθήσω. Πέρα όμως απ´ τη δική μου βοήθεια, η Τζώρτζια χρειάζεται τη βοήθεια πολύ περισσότερων. Έχει δημοσιοποιήσει την ασθένειά της, και ζητά να συμβάλετε όσο μπορείτε στη θεραπεία της. Διαβάστε εδώ την έκκλησή της. Αξίζει να σταθείτε στην ιστορία της μ´ ενδιαφέρον κι ανθρωπιά όπως το έκανε 25 χρόνια πριν ο πατέρας της σ´ εμάς. Τζώρτζια θα τα καταφέρεις!

Το βιβλιοπωλείο του μέλλοντος δε θα διαφέρει πολύ απ΄το βιβιοπωλείο του παρόντος. Με τη διαφορά ότι θα είναι πιο κοινωνικό, πιο δραστήριο, θα είναι πιο συνδεδεμένο με τους πελάτες του και τους δημιουργούς, και θα έχει σίγουρα περισσότερες οθόνες στους τοίχους και στα γραφεία του. Καθώς το βιβλιοπωλείο του μέλλοντος θα πουλά σίγουρα και ηλεκτρονικά βιβλία, όπως επίσης και συσκευές ανάγνωσης, θα προσφέρει ενημέρωση μέσα από οθόνες. Θα παρέχει ασύρματη σύνδεση στο Διαδίκτυο, ενώ θα προτείνει τίτλους τόσο στην έντυπη, όσο και στην ηλεκτρονική τους μορφή. Το βιβλιοπωλείο του μέλλοντος θα έχει βιβλιοπώλες με φορητές συσκευές ανάγνωσης στα χέρια. Θα είναι περισσότερο ένας τόπος συνάντησης βιβλιόφιλων και δυνητικών πελατών, παρά ένα σούπερ μάρκετ. Στο βιβλιοπωλείο του μέλλοντος θα γίνονται διαρκώς εκδηλώσεις, σεμινάρια, συναντήσεις, ημερίδες. Θα πωλούνται βιβλία από χαρτί, αλλά θα πωλούνται μαζί κι άλλα αντικείμενα τέχνης. Το βιβλιοπωλείο του μέλλοντος θα συνδιαλλέγεται με την κοινωνία, θα συμμετέχει στην κοινωνικοποίηση και την ενημέρωση του κόσμου. Θα δημιουργεί λέσχες, κλαμπ, σχέσεις δηλαδή, τόσο στο φυσικό, όσο και στον εικονικό χώρο. Το βιβλιοπωλείο του μέλλοντος θα είναι ένας χώρος ζύμωσης, ψυχαγωγίας, διαλόγου και πληροφόρησης. Η μεγάλη διαφορά του απ’ το σημερινό βιβλιοπωλείο θα είναι οι οθόνες στους τοίχους, στα γραφεία και στα χέρια των πωλητών του, που θα είναι συνδεδεμένες στο Διαδίκτυο. Η μεγάλη του διαφορά απ’ το σημερινό βιβλιοπωλείο θα είναι η στενή του σχέση με την τεχνολογία, κι ό,τι απορρέει απ’ αυτό. Το βιβλιοπωλείο του μέλλοντος θα έχει, αν θέλει, αυξημένες υποχρεώσεις και διευρυμένες δραστηριότητες, αλλά θα επωφελείται πολύ αν διαλέξει να υπηρετεί την εξειδίκευση. Θα είναι ένας συναρπαστικός χώρος, ανοιχτός σε όλους, ευμετάβλητος, χαλαρός. Οι άνθρωποι που θα το στελεχώνουν θα εξακολουθούν να διαπνέονται από αγάπη για τα βιβλία, θα είναι δεινοί στη χρήση της τεχνολογίας και θα είναι κόμβοι, συναθροιστές, οδοδείκτες πληροφόρησης. Το βιβλιοπωλείο του μέλλοντος δε θα πουλά μόνο βιβλία, αλλά θα πουλά και θα παράγει ιδέες.

Η προτελευταία μεγάλη καινοτομία του εγχώριου Τύπου ήταν το παραγέμισμα των εφημερίδων με cd, DVD, ομπρέλες, σαμπουάν κ.λπ. κι η τελευταία ήταν ο δωρεάν Τύπος. Για το δωρεάν Τύπο έχω πει αρκετά. Αυτό που σκέφτομαι ωστόσο τον τελευταίο καιρό, είναι ότι τα νεανικά δωρεάν έντυπα που εκδίδονται στη χώρα μας, είναι πολύ πιο αξιοπρεπή και παρουσιάζουν μια πιο καθαρή εικόνα όσων ζούμε. Εντάξει κάνουν ελάχιστη έρευνα, είναι εντελώς εξαρτημένα απ’ τη διαφήμιση, αλλά κρατούν ένα αρκετά υψηλό επίπεδο στα άρθρα γνώμης. Εν πάση περιπτώσει δεν φέρονται σαν να είναι κάτι άλλο, δίνουν βήμα σε πολλούς νέους ανθρώπους, κι επιπλέον, έχουν κάνει ένα πολύ σοβαρό άνοιγμα στο Διαδίκτυο. Ίσως ο δωρεάν Τύπος, με τις ανεπάρκειες και τους περιορισμούς του, να είναι το μοναδικό φως και το εκκολαπτήριο των νέων παραδειγμάτων στο άμεσο μέλλον.
Αλλά βέβαια το μέλλον εξαρτάται κι απ’ το τι θα κάνουν τα μεγάλα εκδοτικά και μιντιακά συγκροτήματα.
Τα παραδοσιακά Media στην Ελλάδα διακατέχονται από μια πολύ συντηρητική λογική, είναι φοβικά και συχνά εχθρικά απέναντι στο νέο. Όταν βλέπουν ότι δε μπορούν να κάνουν αλλιώς, υιοθετούν ξένα μοντέλα, μόνο και μόνο για να είναι στη μόδα (βλέπε Social Media). Πρώτα απ’ όλα, τα Ελληνικά Media φοβούνται την καινοτομία γιατί στηρίζουν τη δύναμή τους στη μετριότητα. Θεωρούν ότι οι καταναλωτές τους έχουν μέτρια προς χαμηλή αντίληψη, κι άρα τα προϊόντα τους είναι εξίσου μέτρια και χαμηλά. Επιπλέον, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα Ελληνικά Media είναι οχήματα επίτευξης αλλότριων σκοπών, και γι’ αυτό είναι δευτερεύουσας σημασίας το καθαυτό προϊόν τους. Και τέλος, τα Μέσα έχουν παγιώσει έναν τρόπο λειτουργίας που ακόμα λειτουργεί, και τα κάνει βιώσιμα (αν και καταχρεωμένα).
Ωστόσο τώρα τα πράγματα αναγκαστικά αλλάζουν. Το Διαδίκτυο αλλάζει συθέμελα τα μοντέλα και τις πρακτικές. Αν τα παραδοσιακά Μέσα δεν ανοίξουν στις νέες ιδέες και τους νέους ανθρώπους, σε λίγα χρόνια θα ‘χουν περάσει στην Ιστορία. Γι’ αυτό αντί να φοβούνται την καινοτομία, καλό είναι να φοβούνται το επικείμενο ξεπέρασμά τους, μήπως και κινητοποιηθούν. Αρκετοί λένε ότι ίσως και να είναι αργά. Θα επανέλθω.