Συντάκτης: Manolis Andriotakis


Πριν από ένα χρόνο κυκλοφόρησε το βιβλίο μου 33 (εκδ. Οξύ). Ήταν ένα αρκετά ριψοκίνδυνο εγχείρημα για πολλούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα περιείχε σχέδιά μου. Κι επειδή δεν είμαι ζωγράφος, ίσως από κάποιους να χαρακτηρίστηκε και λίγο θρασύ. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καμία φιλοδοξία κατοχύρωσής μου ως εικαστικού. Το 33 είναι απλά το ημερολόγιο ενός 33χρονου. Με τον εκδότη αποφασίσαμε να αφήσουμε λευκές τις δεξιές σελίδες (αυτές που στα περιοδικά είσθισται φιλοξενούν τις διαφημίσεις) ώστε οι αναγνώστες να παράξουν τα δικά τους σχέδια, παρακινημένοι από μια πρότασή μου στο τέλος της κάθε σελίδας. Είπα ότι αυτό το βιβλίο είναι ένα νέο, υβριδικό είδος, κάτι σαν διαδραστικό low-tech ποιητικό graphic novel/ημερολόγιο. Ακούγεται λίγο μεγαλόστομο ε; Να το πω πιο απλά; Το 33 είναι μια απόπειρα να μιλήσω με μια πιο ποιητική γλώσσα, να σχεδιάσω τους παλμούς της καρδιάς μου, να επιχειρήσω ερμηνείες της κατάστασής μου, να επικοινωνήσω. Κάποιοι μου λένε ότι τα κατάφεραν. Σε κάθε περίπτωση, ίσως απλά να είναι ένα ωραίο δώρο για 33χρονους! 🙂

Αχ βρε φίλε/φίλη που έγραψες αυτή την απειλητική λέξη στον τοίχο των Εξαρχείων, βάζοντας το σύμβολο της πίστης σου σε κύκλο. Αχ βρε φίλε/φίλη, που στη θέση του Χριστού έβαλες το Φόβο, τί με έρεθισες να σκεφτώ. Αχ βρε φίλε/φίλη πέρασα μια μέρα κι είδα τί είχες γράψει και τράβηξα φωτογραφία. Αχ βρε φίλε/φίλη ήθελες να μας τρομάξεις κι ίσως τα κατάφερες. Αχ βρε φίλε/η ήθελε να μας κάνεις «μπου!». Αχ βρε φίλε/φίλη πόσο μίσος έχεις στην καρδιά σου, θες να σε κεράσω μελομακάρονο; Αχ βρε φίλε/φίλη ξέρεις δεν πιστεύω ακόμα στον Αη Βασίλη, μη σου πω και στο Χριστό. Αχ βρε φίλε/φίλη όμως θα ήθελα να μη γίνουν ποτέ ξανά φοβούγεννα τα χριστούγεννα. Αχ βρε φίλε/φίλη εμένα μια φορά όταν ήμουν παιδί, μου έγιναν φοβούγεννα τα χριστούγεννα, όταν κάναμε πρώτη φορά χριστούγεννα χωρίς τον πατέρα μας. Αχ βρε φίλε/φίλη δε θέλω ξανά φοβούγεννα, θέλω πάντα χριστούγεννα για όλους -και για ‘σένα. Κι ας μη μ’ αρέσουν τα ψώνια, κι ας μελαγχολώ με την απώλεια και την αδικία, κι ας πονάω όταν σκέφτομαι ότι κάποτε έζησα κι εγώ φοβούγεννα, κι ας ριγώ και ανατριχιάζω με τα φοβούγεννα των άλλων ανθρώπων, που χάσανε άδικα και πρώορα τα παιδιά τους, τους φίλους τους, τα αδέλφια τους. Όχι φίλε/φίλη, αν θες φοβούγεννα φύλαξέ τα για τον εαυτό σου, εμείς δε σου φταίμε τίποτα. Αν έχεις λίγο αυτοσεβασμό και σκέφτεσαι πράγματι τους συνανθρώπους σου πήγαινε καλύτερα να το σβήσεις απ’ την πιλοτή. Αχ βρε φίλε/φίλη σκέψου ότι ένα παιδί που ίσως μόλις άρχισε να διαβάζει έπεσε πάνω στην έμπνευσή σου. Ή και μια τάξη του δημοτικού που πηγαίνει χέρι-χέρι στο πάρκο εκδρομή. Αχ βρε φίλε/φίλη γιατί απ’ τη σοφία και την ομορφιά του κόσμου να πέσουν επάνω στο αποτύπωμα του δικού σου σπρέι και της δικής σου απειλητικής πολιτικής θέσης;

Πόσο θεμιτά είναι τα δώρα-δολώματα για παιδιά στα fast food;

Όσοι έχουν παιδιά θα το γνωρίζουν καλά. Στα γνωστά fast food συνηθίζεται μια πρακτική του μάρκετινγκ που στοχεύει αποκλειστικά στα παιδιά. Μαζί με κάθε παιδικό γεύμα, δωρίζεται κι ένα παιχνίδι. Το δωράκι αυτό δηλαδή γίνεται ένα είδος δολώματος για να αγοραστεί το γεύμα. Τα παιδιά το ζητούν κι άρα το μάρκετινγκ του fast food επιτυγχάνει. Δε γνωρίζω αν αυτή η πρακτική είναι νόμιμη –κάποιος νομικός θα μπορούσε να με διαφωτίσει. Ακόμα και νόμιμη να είναι όμως, ποιός θα μπορούσε να πει ότι είναι και υπεύθυνη ή πολύ περισσότερο, ηθική; Πόσο δεοντολογικό είναι να ψαρεύεις ανήλικους πελάτες τάζοντάς τους δωράκια; Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για αθέμιτες, ανήθικες, κι αντιδεοντολιγικές πρακτικές μάρκετινγκ και θα είμασταν σχετικά ψύχραιμοι αν δε μιλούσαμε για παιδιά. Αφορμή για αυτές τις σκέψεις ήταν η μήνυση που κατέθεσε μια μητέρα στα McDonald’s για τα Happy Meals, τα παιδικά τους γεύματα που συνοδεύονται από δώρο-παιχνίδι. (περισσότερα…)