Ανεύθυνο μάρκετιγνκ για παιδιά από αλυσίδες fast food

Πόσο θεμιτά είναι τα δώρα-δολώματα για παιδιά στα fast food;

Όσοι έχουν παιδιά θα το γνωρίζουν καλά. Στα γνωστά fast food συνηθίζεται μια πρακτική του μάρκετινγκ που στοχεύει αποκλειστικά στα παιδιά. Μαζί με κάθε παιδικό γεύμα, δωρίζεται κι ένα παιχνίδι. Το δωράκι αυτό δηλαδή γίνεται ένα είδος δολώματος για να αγοραστεί το γεύμα. Τα παιδιά το ζητούν κι άρα το μάρκετινγκ του fast food επιτυγχάνει. Δε γνωρίζω αν αυτή η πρακτική είναι νόμιμη –κάποιος νομικός θα μπορούσε να με διαφωτίσει. Ακόμα και νόμιμη να είναι όμως, ποιός θα μπορούσε να πει ότι είναι και υπεύθυνη ή πολύ περισσότερο, ηθική; Πόσο δεοντολογικό είναι να ψαρεύεις ανήλικους πελάτες τάζοντάς τους δωράκια; Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για αθέμιτες, ανήθικες, κι αντιδεοντολιγικές πρακτικές μάρκετινγκ και θα είμασταν σχετικά ψύχραιμοι αν δε μιλούσαμε για παιδιά. Αφορμή για αυτές τις σκέψεις ήταν η μήνυση που κατέθεσε μια μητέρα στα McDonald’s για τα Happy Meals, τα παιδικά τους γεύματα που συνοδεύονται από δώρο-παιχνίδι.

Στην Ελλάδα τώρα, δεν έχει πέσει ως τώρα στην αντίληψή μου κάποια σχετική ενέργεια, ή συζήτηση, παρότι η συγκεκριμένη πρακτική έχει υιοθετηθεί εδώ και χρόνια απ’ όλες τις γνωστές αλυσίδες fast food. Μια απ’ αυτές, και μάλλον η πιο γνωστή, κάνει καμπάνια υποστήριξης αυτού του επιεικώς αμφιλεγόμενου μάρκετινγκ, δίνοντας τα έσοδα απ’ τα γιορτινά παιδικά γεύματα που συνοδεύονται από δώρο-παιχνίδι σε κοινωφελή ιδρύματα και νοσοκομεία. Ευλόγως θα αναρωτηθεί κάποιος: γιατί είναι απαραίτητο το δόλωμα προκειμένου να χρηματοδοτούνται φιλανθρωπικές δράσεις; Γιατί πρέπει να δελεάζονται τα παιδιά με παιχνίδια για να ικανοποιήσουν μια τόσο βασική ανάγκη; Νομίζω ότι γι’ αυτό το τελευταίο θα μπορούσαν να μας πουν πολλά οι ψυχολόγοι, αλλά η ουσία κατά τη γνώμη μου βρίσκεται στο ότι οι γονείς δέχονται να γίνονται τα παιδιά τους θύματα του μάρκετινγκ, νομιμοποιώντας ακόμα κι αμφιλεγόμενες πρακτικές. Πότε άραγε θα είναι η κατάλληλη στιγμή να αποκτήσουμε καταναλωτική συνείδηση;

9 Comments

  1. Το έχει πει ο Ζίζεκ ωραία αυτό. Είναι το all inclusive του σύγχρονου καπιταλισμού. Δεν αγοράζεις μόνο ένα προϊόν, αγοράζεις και ηθική. Την ηθική της φιλανθρωπικής δράσης εν προκειμένω.

  2. Στο Σαν Φρανσίσκο από το Δεκέμβρη του 2011 τα happy meals θα απαγορεύονται εκτός κι αν οι εταιρίες παρέχουν γεύμα (φαγητό και αναψυκτικό) με λιγότερες από 600 θερμίδες εκ των οποίων, λιγότερο από 35% θα προέρχεται από λίπος. Επίσης, οι εταιρίες θα πρέπει να παρέχουν φρούτα και λαχανικά με όσα γεύματα συνοδεύονται από παιχνίδια.

    Ανεύθυνο το μάρκετινγκ για τη κουλτούρα του πρόχειρου και κακοφτιαγμένου, ανεύθυνοι και οι γονείς, πολύ σωστά! Αμέτρητες φορές βρέθηκα σε λεωφορείο σε ώρα που σχολάνε τα σχολεία και είδα γονείς με παιδιά και junk food στα χέρια τους. Ίσως, τι να πω, να μην είναι τόσο παράλογο αυτό (!) στη χώρα που διοργανώνει Ολυμπιακούς Αγώνες με χορηγό τα McDonalds. Αλλά και στα μέρη μας δε πάμε παρακάτω. Βλέπω, για παράδειγμα, πολύ κοντινά μου πρόσωπα να αγοράζουν στα παιδιά τους junk food γιατί τα πήγαν καλά στο σχολείο!!! Ήμαρτον.. Ναι, το έχει πει σωστά ο Ζίζεκ, all inclusive καπιταλισμός (για τους μη νοήμονες).

  3. Σίγουρα τα fast food δεν είναι ότι καλύτερο, δεν παύω όμως να πιστεύω ότι κανένα happy meal δεν θα έκανε την εμφάνιση του αν δεν υπήρχαν ανεύθυνοι γονείς!
    Από μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε προέκυψε ότι :
    – μόλις μια στις δέκα οικογένειες τρώνε πρωινό μαζί (στην περιπτώσεις αυτές το παιδί συνήθως εμφανίζει εξαιρετικές επιδόσεις στο σχολείο)
    – τρία στα τέσσερα παιδάκια τρώει σοκολάτες, κρουασάν και τσίπς για κολατσιό στο σχολείο
    – μια στις τρεις οικογένειες παραγγέλνει delivery τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα.
    Η διατροφική αγωγή ξεκινάει από το σπίτι.
    Οι εταιρείες πάντα θα βρίσκουν τρόπους να δελεάσουν τους καταναλωτές. Άλλωστε ο σκοπός μιας εμπορικής εταιρείας είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους και η ηθική δεν είναι μέρος των οικονομικών αξιών!

    1. Πολύ ωραίο αυτό που λες Λευτέρη. Υπάρχει ένα βιβλίο του οποίου ο συγγραφέας αναρωτιέται αν ο καπιταλισμός είναι ηθικός και στο τέλος, αφού έχει εξετάσει διεξοδικά τις προσφερόμενες απαντήσεις, καταλήγει ότι οι έννοιες της ηθικής και του καπιταλισμού είναι ασύμβατες! Το βιβλίο ονομάζεται Ἑίναι ηθικός ο καπιταλισμός;» κυκλοφορεί απ’τις εκδόσεις Κέδρος και συγγραφέας του ο Αντρέ-Κοντ Σπονβίλ.

  4. Κάλά τα λες και μπράβο σου που το επισημαίνεις. Πρόκειται για αισχρό μάρκετιγκ (υπάρχει άραγε στ΄ αλήθεια fair marketing?).

    Σα μάνα κάνω το εξής: Δεν πάω ποτέ τα παιδιά μου σε fast food. Δεν θέλω να τους δίνω τα λεφτά μου. Ok, όταν μεγαλώσουν τα παιδιά μου θα πάνε με την παρέα τους. Εν τω μεταξύ θα έχω φροντίσει να αποδομήσω τη δράση του όποιου ταχυφαγείου γιατί θα τους έχω μάθει στο καλό σπιτικό φαί. Αργά ή γρήγορα αυτό θα γυρέψουν στη ζωή τους και θα μπορούν μα το αναγνωρίσουν και να το φτιάξουν κιολας.

    http://newagemama.com

  5. Δείτε το food revolution του Jamie Oliver και τη σχετική του ομιλία στο ted. Τελικά η καθημερινότητά μας δεν διαφέρει και τόσο απο αυτή της Αμερικής.

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s