Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων (Κυριακή 21 Νοεμβρίου) η μη κερδοσκοπική εταιρεία You Are What U Do- Κώστας Κουβίδης, μέλος της Ευρωπαικής Ομοσπονδίας Θυμάτων Τροχαίων (FEVR) παρουσιάζει την έκθεση φωτογραφίας του Paul Wenham- Clarke Όταν οι Ζωές Συντρίβονται στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138, από τις 20 έως τις 28 Νοεμβρη.

Το Σάββατο 20 Νοεμβρίου στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη διοργανώνει ημερίδα με θέμα: ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΤΡΟΧΑΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

11.00: Προσέλευση

11.30: ΕΝΑΡΞΗ – εισαγωγή: «You Are What U Do- Κώστας Κουβίδης»

12.00- 13.30 : ΤΑ ΤΡΟΧΑΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

Μπένος Αλέξης, καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής Α. Π. Θ., «Θύματα τροχαίων:ζήτημα προτεραιότητας για τη δημόσια υγεία»
Χριστοδουλοπούλου Αναστασία, δικηγόρος, « Η συνενοχή στην απεγκληματοποίηση»
Τότσικας Πάνος, πολεοδόμος, «Δρόμοι – Δολοφόνοι»

14.00- 14.30: «ΟΤΑΝ ΟΙ ΖΩΕΣ ΣΥΝΤΡΙΒΟΝΤΑΙ»

Paul Wenham- Clarke, φωτογράφος, « Φωτογραφίζοντας την Απουσία»

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

17.00- 18.20: ΤΑΧΥΤΗΤΑ –ΤΥΧΑΙΟΤΗΤΑ- ΑΠΩΛΕΙΑ

Καραποστόλης Βασίλης, καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών- συγγραφέας, «Ταχύτητα και Νεότητα».
Μήτσου Ανδρέας, πεζογράφος, «Καθημερινότητα και Τυχαιότητα».
Σιδέρης Νίκος, ψυχίατρος – ψυχαναλυτής, «Ναρκισσισμός στο δρόμο: Αυταπάτη, επιθετικότητα, απώλεια»

18.20- 18.30 ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

18.30- 20.00: ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

Αρβανίτης Δημήτρης, γραφίστας, «Social design: σχεδιαστές και κοινωνική ευαισθησία».
Ανδριωτάκης Μανώλης, σκηνοθέτης- δημοσιογράφος, «Social Media v/s παράνομες διαφημιστικές πινακίδες».
Καρυδάκης Φαίδων, πολιτικός μηχανικός, «Μια πεζογέφυρα πάνω από το πέρασμα του Σόλωνα».
Κουβίδης Γιώργος , γιατρός, «Πρόσωπα, όχι αριθμοί».
Σταυρουλάκης Μανόλης, Ιδ. Υπάλληλος, «Η σιωπή τελείωσε».

20.00- 20.30 ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

20.30- 22.00: …για αυτούς που χάσαμε, γι αυτούς που δεν θα ξεχάσουμε.

ΣΥΝΑΥΛΙΑ JAZZ : SWINGING STRINGS.
Μαρία Μανουσάκη- βιολί, Απόστολος Λεβεντόπουλος- κιθάρα, Κώστας Κωνσταντίνου- κόντρα μπάσο

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Διοργάνωση: μη κερδοσκοπική εταιρεία YOU ARE WHAT U DO – Κώστας Κουβίδης

Χθες είχα την ευκαιρία να βρεθώ στο ακροατήριο μιας μάλλον σπάνιας παρουσίασης βιβλίου. Δύο πάρα πολύ διάσημοι γάλλοι συγγραφείς, ο Μπερνάρ Ανρί-Λεβί κι ο Μισέλ Ουελμπέκ φιλοξενήθηκαν στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου της οδού Σίνα και μίλησαν για τον Δημόσιο Κίνδυνο (εκδ. Εστία), το επιστολογραφικό βιβλίο που έγραψαν από κοινού. Πήγα στην παρουσίαση έχοντας διαβάσει βιβλία και των δύο, κυρίως του Ουελμπέκ, και γνωρίζοντας αρκετά για τον καθένα τους, οπότε ήμουν προετοιμασμένος να δω από κοντά έναν εστέτ. κι έναν ιδιόρυθμο. Και διαψεύστηκα μόνο όσον αφορά τον πρώτο. Για τον BHL (ο Μπερνάρ Ανρί-Λεβί είναι «πριμαντόνα» της γαλλικής διανόησης, και τα μίντια τον προσφωνούν με τα αρχικά του ονόματός του) είχα την εντύπωση ότι πρόκειται για έναν σνομπ, έναν μεγαλοαστό νάρκισσο που ουσιαστικά δε δίνει δεκάρα για κανέναν. Θα πρέπει να έχω διαβάσει τουλάχιστον είκοσι άρθρα, γαλλικά δημοσιεύματα εναντίον του (κυρίως από αριστερά έντυπα). Γνωρίζω ότι έχει πύργο, ότι έχει δήθεν υποστηρίξει τον πόλεμο στο Ιράκ κι άλλα πολλά. Αλλά η ομιλία του μου φανέρωσε έναν κλασικό αστό διανοητή που θαυμάζει τη σκέψη του Σαρτρ κι όχι του Πλάτωνα, που έχει χιούμορ, ρητορική δεινότητα, και πολυπρισματική γνώση. Δεν είναι σε καμία περίπτωση ο διανοούμενος που θα σε κάνει να βαρεθείς. Μίλησε για την πολιτική του θεωρία της reparation (διόρθωσης), για την επανάσταση του Πολ Ποτ, τον Νίτσε, τα παιδικά του χρόνια κ.α. Η παρουσία του BHL ήταν κι ο λόγος που δε μετάνιωσα για τις 2 ώρες και πλέον που βρέθηκα στο αμφιθέατρο. Απ’ την άλλη, η παρουσία του Μισέλ Ουελμπέκ (Michel Houellebecq) ήταν απογοητευτική. Παρότι επιβεβαίωσε το μύθο του ιδιόρυθμου, δεν κατόρθωσε να κάνει τίποτα άλλο. Οι πιο τυχεροί απ’ το ακροατήριο ήταν οι μη γαλλομαθείς που είχαν προμηθευτεί ακουστικά μετάφρασης, καθώς ήταν πιθανότατα οι μόνοι που άκουσαν τι είπε ο γάλλος συγγραφέας. Μουγκρίζοντας παρά μιλώντας, tο enfant terrible της γαλλικής λογοτεχνίας μας έδειξε ότι το ταλέντο του είναι να γράφει κι όχι να μιλά. (περισσότερα…)

Η ολοένα διογκούμενη αποχή απ’ τις εκλογές στη χώρα, καθώς και άλλες τάσεις στα εκλογικά αποτελέσματα, μας δείχνουν ότι οι μάζες επιφυλάσσουν στους πολιτικούς και τα κοινοβουλευτικά κόμματα μεγάλες εκπλήξεις. Τώρα που εκδηλώνεται με πολύ καθαρό τρόπο η απαξία προς τα κόμματα είναι ώρα να μιλήσουμε ειλικρινά. Τα κοινοβουλευτικά κόμματα, είτε λόγω πράξεων είτε λόγω παραλείψεων, έγιναν διαχρονικά μέρος του προβλήματος. Δεκαετίες διαφθοράς, υπαιξερέσεων, κακοδιαχείρισης, σκανδάλων, σκοπιμοτήτων, αδιαφάνειας, νεποτισμού, έλλειψης εσωκομματικής δημοκρατίας, αποκλεισμών κι ανισοτήτων έχουν βάλει τα θεμέλια μιας απρόβλεπτης μαζικής συμπεριφοράς, που με κάθε ευκαιρία εκδηλώνεται στο δημόσιο χώρο. Η απαξία των μαζών προς τα κόμματα είναι ένα φαινόμενο που θα παρακολουθούμε όλο και πιο συχνά. Σ’ ένα μικρο-κομματικό περιβάλλον που έχουν απαξιωθεί τα πάντα, που τα πάντα έχουν τιμολογηθεί με όρους πολιτικού και οικονομικού κόστους, οι μάζες δεν έχουν παρά να ακολουθήσουν. «Μου απαξιώσατε τη ζωή, την εργασία, το περιβάλλον και γι’ αυτό σας απαξιώνω» λένε οι μάζες. Όταν όλα αγοράζονται και πωλούνται, όταν όλες οι αξίες εκπίπτουν μπροστά στη λαίλαπα των εμπορευματικών και οικονομικών σχέσεων, όταν η ίδια η ζωή ιεραρχείται κάτω απ’ τα κέρδη, οι μάζες, ουσιαστικά απαξιωμένες, εξαχρειώνονται, εξαθλιώνονται και χάνουν το έρμα τους. Δρουν ως αυτόματα. Θυμώνουν, λυπούνται και σιωπούν. Ενίοτε φωνάζουν. Είναι ο νόμος της ζούγκλας. Οι μάζες αποτελούνται από καταθλιπτικούς καταναλωτές κι όχι από ενεργούς πολίτες. Η εμπιστοσύνη εξαφανίζεται απ’ το δημόσιο χώρο, και τα προβλήματα γίνονται καθαρά εργαλειακά. Όλα είναι προσφορά και ζήτηση… Όταν η συζήτηση γίνεται με όρους στρατηγικής, επικοινωνίας και πολιτικού κόστους, ο κόσμος δεν έχει καμία δουλειά με την πολιτική. Είναι μια μάζα τηλεοπτικού, καταναλωτικού κοινού.Όμως η αξιακή κρίση των κομμάτων έχει συγκεκριμένες αιτίες και συγκεκριμένες λύσεις. Το γεγονός ότι στους δύο μεγάλους Δήμους της χώρας, εκλέχθηκαν υποψήφιοι εκτός μηχανισμών, καταδεκνύει ότι το μήνυμα, έστω μερικώς, έχει ληφθεί. Αυτή τη στιγμή γινόμαστε μάρτυρες μιας λυσσαλέας αντίστασης των κομματικών κατεστημένων έναντι της κοινωνίας που πιέζει για ριζικές αλλαγές. Κι όλα αυτά με την απειλή ενός βίαιου ξεσπάσματος της οργής των μαζών. Γιατί μετά την απαξία, ίσως να ακολουθεί ο μηδενισμός, κάτι που ενώ ελάχιστοι θα προτιμούσαν σήμερα, για κάποιους ίσως και να αποτελεί τη μόνη επιλογή… Αν θέλουμε λοιπόν να βγάλουμε ένα κύριο συμπέρασμα απ’ τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις θα λέγαμε ότι επιβεβαιώνουν το αξιακό αδιέξοδο της κοινωνίας μας κι ότι.μια διαφορετική ιεράρχιση αξιών είναι απαραίτητη επειγόντως. Ποιός, πότε και που θα την εκφράσει με ευσύνοπτο και προγραμματικό τρόπο, δεν το γνωρίζουμε. Το βέβαιο είναι ότι η κοινωνία το επιζητά και διστακτικά το διατυπώνει με τις επιλογές της.