Είχα δει αυτή την εκπομπή όταν προβλήθηκε στην τηλεόραση κι είχα προβληματιστεί έντονα τόσο απ’ τα λεγόμενα όσο κι απ’ το ύφος. Λίγες ημέρες μετά μου ήρθε ένα μέηλ με απόσπασμα εκείνης της εκπομπής και σχολιασμό. Έκτοτε το βίντεο άρχισε να γνωρίζει μια μέτρια δημοφιλία. Το θυμήθηκα ξανά προχθές, στην τιμητική εκδήλωση για τον Μανώλη Σταυρουλάκη, όταν το ανέφερε στην συγκλονιστική του ομιλία ο Γιώργος Κουβίδης, ο πατέρας ενός νέου, του Κώστα που έχασε πριν τρία χρόνια τη ζωή του ως συνοδηγός, όταν ένα άλλο αυτοκίνητο παραβίασε ερυθρό σηματοδότη. Πώς είναι δυνατό μια υπουργός να λέει ότι στην ταχύτητα δεν υπάρχουν όρια; Πώς είναι δυνατό να λέει δημοσίως ότι παίρνει το αυτοκίνητό της και βγαίνει στην εθνική, ακούγοντας στο διαπασών έντονη μουσική, οδηγώντας εκτός ορίων; Δεν έχει η κυρία υπουργός συναίσθηση της ευθύνης της; Με τέτοιες συμπεριφορές και ομολογίες πώς περιμένουμε να μειώσουμε τους νεκρούς των τροχαίων εγκλημάτων; Πώς περιμένουμε να βελτιώσουμε την οδική μας ασφάλεια όταν οι άνθρωποι της εξουσίας έχουν ανάλογες στάσεις;

Το βίντεο αυτό πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να μας προβληματίσει: για την ποιότητα των πολιτικών μας, για την αξία που δίνουμε στην ανθρώπινη ζωή, για τις αξίες μας γενικότερα. Και για πολλά άλλα που περιμένω να ακούσω από εσάς.

Η υπουργός πάντως δεν έκανε καμία δήλωση σχετικά, καμία διευκρίνιση, καμία συγνώμη.

Μάθαμε ότι είμαστε καλά παιδιά. Διανύσαμε 500 χιλιόμετρα με την ανακύκλωση στο πορτ μπαγκάζ. Αφήσαμε μούσια. Ταίσαμε ανήλικα. Φορέσαμε σορτς. Κάναμε «κουλουτούμπες». Είδαμε αστέρια να πέφτουν. Υποδεχτήκαμε φίλους και μας υποδέχτηκαν. Είδαμε κεφάλι τεράστιας χελώνας στ’ ανοιχτά. Ανταλλάξαμε υγρά. Και όμορφες κουβέντες. Παίξαμε ρακέτες και μπάσκετ με υπερμεγέθεις δεκάχρονους. Βρήκαμε wi-fi. Κολυμπήσαμε πολύ. Φάγαμε κρίταμα. Βγάλαμε ακίδες από δάχτυλα. Περιμέναμε μιάμιση ώρα στην ουρά για βενζίνη. Ταξιδέψαμε μετρώντας εικόνες της πορνοστάρ. Μαυρίσαμε. Είδαμε τον κύριο Γκρίναγουει από κοντά. Ευτυχώς δεν είδαμε φωτιά. Αλλά είδαμε προπορευόμενα αυτοκίνητα να πετούν τσιγάρα μες στο δάσος. Δουλέψαμε κείμενα. Βγάλαμε αναλογικές φωτογραφίες. Κάναμε δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα και παραμονή στη Θεσσαλονίκη. Είδαμε αγαπημένους φίλους του εξωτερικού. Γελάσαμε πολύ. Φάγαμε ροδάκινα πολλά. Ήπιαμε ούζα -αρκετά. Διαβάσαμε μερικά βιβλία. Είδαμε την ταινία του Μπάρτον για την Αλίκη στο θερινό. Αγοράσαμε ντόπιο μέλι. Και γύρη. Κάναμε ποδήλατο. Φορέσαμε λευκά, κόκκινα, πράσινα και μαύρα. Θυμηθήκαμε κάποιες υποσχέσεις. Καπνίσαμε μερικά πουράκια. Παίξαμε αυτό το ακατονόμαστο παιχνίδι. Φάγαμε παγωτό μηχανής. Πήραμε αποφάσεις. Κλάψαμε μέσα στο αυτοκίνητο. Κυλιστήκαμε στο γρασίδι. Εκνευριστήκαμε με τον εικοσάχρονο γείτονα. Παρακολουθήσαμε νέα άλλων απ’ το Twitter. Χαλάσαμε ένα παλιό ζευγάρι παπούτσια. Αναγκαστήκαμε να πάρουμε άλλο. Σκαρφιστήκαμε τεχνάσματα. Είχαμε καινούργιες ιδέες. Μαλώσαμε, τρέξαμε, ζεσταθήκαμε και δροσιστήκαμε. Ήπιαμε νταικίρι φράουλα. Ευχαριστηθήκαμε τη θάλασσα. Γίναμε ένα με το καλοκαίρι.

Και τώρα ήρθε πάλι ο καιρός να γίνουμε δύο.