Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Επικίνδυνος και παράνομος διαφημισόπυργος που προωθεί τη μπύρα FIX. Ένα σύγχρονο νεοελληνικό μνημείο μερικά μέτρα μακριά απ' το Δρομέα του Βαρώτσου. Ο Δήμος Αθηναίων εισπράττει παράνομα το ενοίκιο του παράνομου πύργου, το κράτος δεν επιβάλλει πρόστιμο και ο διαφημιζόμενος σιωπά.

Εδώ και αρκετές ημέρες αρνούμαι να αγοράσω τη μπύρα FIX, γιατί διαφημίζεται παρανόμως σε διαφημισόπυργους στη Αθήνα. Απ’ όσο γνωρίζω ο Δήμος Αγίας Παρασκευής αποξήλωσε το διαφημισόπυργο με τη μπύρα FIX που βρισκόταν στα όρια του Δήμου του, κατόπιν σχετικών αντιδράσεων. Όμως η εταιρεία που παράγει και διακινεί το προϊόν έχει επιλέξει τη σιωπή. Χθες μου άσκησαν κριτική, λέγοντάς μου ότι στοχοποιώ άδικα μια ελληνική εταιρεία κι ότι δεν έχουν δει σ’ αυτό το ιστολόγιο, να κατακρίνονται άλλα διαφημιζόμενα στις παράνομες πινακίδες, προϊόντα. Αυτό βέβαια δεν είναι καθόλου αληθές. Θυμίζω ότι πριν από ακριβώς ένα χρόνο όταν είχαμε ευρωεκλογές έγραφα για τους «διαφημιζόμενους των διαφημιζόμενων», τα 5 κοινοβουλευτικά κόμματα, και το όνειδος του να διαφημίζονται όλα ανεξαιρέτως. Έχω γράψει δεκάδες φορές για προϊόντα αλλά και στο ντοκιμαντέρ μου εμφανίζονται πολλές εταιρείες που παρανομούν. Επιπλέον, μου είπαν ότι για να στοχοποιώ μόνο τη FIX δε μπορεί, θα πρέπει να έχω κάποιο συμφέρον, ίσως να μ’ έχουν πληρώσει οι ανταγωνιστές της ή ό,τι άλλο. Το λέω κατηγορηματικά, ότι αυτό είναι εξοργιστικό και με προσβάλλει. Δεν είχα ποτέ, ούτε έχω κάποια σχέση με εταιρείες που παράγουν και διακινούν ποτά ή άλλα τρόφιμα ή αγαθά. Θεωρώ ότι πρέπει να αναπτύξουμε καταναλωτική συνείδηση και οι πράξεις μου έχουν μόνο αυτό το στόχο και μόνο αυτό το κίνητρο. (περισσότερα…)

Με αφορμή αυτή την προσπάθεια κατάδειξης μιας παρανομίας, σκέφτηκα κάτι που με απασχολεί πολύ τα τελευταία χρόνια σχετικά με την καταναλωτική κουλτούρα στη χώρα μας. Έχω γράψει ξανά και ξανά ότι για πολύ συγκεκριμένους λόγους στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει ένα σοβαρό καταναλωτικό κίνημα. Ένας απ’ αυτούς τους λόγους είναι και οι ίδιες οι καταναλωτικές οργανώσεις. Νομίζω ότι εδώ έχουμε την πρωτοτυπία να συντηρούμε δεκάδες καταναλωτικές οργανώσεις, αλλά τα αποτελέσματα απ’ τη δράση τους και η διείσδυσή τους στην κοινωνία να είναι ισχνότατη.

Ένα παράδειγμα: καμία καταναλωτική οργάνωση δεν έχει κάνει κάποια ενημέρωση ή κινητοποίηση ενάντια στην παράνομη υπαίθρια διαφήμιση. Για τις καταναλωτικές οργανώσεις στην Ελλάδα η παράνομη διαφήμιση απλά δεν υφίσταται. Η παρουσία δε του καταναλωτικού «κινήματος» γενικότερα στα social media είναι απογοητευτική. Κι είναι απορίας άξιο γιατί δε χρησιμοποιείται αυτό το νέο και ισχυρό εργαλείο, αυτός ο νέος δημόσιος χώρος, όπου ακόμα και η πιο μικρή ομάδα μπορεί να διαχύσει το μήνυμά της, χωρίς να χρειαστεί το φιλτράρισμα των παραδοσιακών Μέσων, και χωρίς να ξοδέψει σοβαρά ποσά.Ο κατάλογος με τις καμπάνιες που ΔΕΝ έχουν γίνει από καταναλωτικές οργανώσεις είναι πραγματικά εντυπωσιακός. (περισσότερα…)

Ο σύγχρονος δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας μας

Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2010. Ο αναπτυγμένος κόσμος αλλάζει, ανακαλύπτει νέους τρόπους μοιράσματος της γνώσης, πειραματίζεται, δοκιμάζει. Κι όλα αυτά τα κάνει μέσω του Διαδικτύου. Σε όλο τον αναπτυγμένο και αναπτυσσόμενο κόσμο, το Διαδίκτυο θεωρείται χρησιμότατο εργαλείο που δεν πρέπει να λείπει από κανένα σχολείο, κανένα δημόσιο οργανισμό, κανένα κοινωνικό χώρο. Στο Διαδίκτυο επενδύονται σήμερα οι ελπίδες του κόσμου για μια καινούργια ενδεχομένως κοινωνία, για ένα καινούργιο δημόσιο χώρο, για μια καινούργια συλλογική και ατομική ζωή. Πέρα απ’ τις υπερβολές, το Διαδίκτυο, συνιστά παγκοσμίως ένα Μέσο με πολύ μεγάλες δυνατότητες, ένα μέρος μόνο των οποίων έχει μέχρι τώρα εξερευνηθεί. Στην Ελλάδα η διείσδυση του Διαδικτύου παραμένει απ’ της χαμηλότερες στην Ευρώπη, αλλά γίνονται πραγματικά μεγάλα βήματα προς την κατεύθυνση αυτή. Την ίδια στιγμή όμως συμβαίνει και κάτι ενδεικτικό της κρατικής αδιαφορίας κι έλλειψης στόχων. Ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, η ΕΡΤ, στο γνωστό ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, δεν είναι εξοπλισμένος με ασύρματο δίκτυο. Πηγαίνει δηλαδή κάποιος καλεσμένος εκεί και δε μπορεί να μπει στο διαδίκτυο. Τί φοβούνται; Ότι θα αναμεταδώσει κάποιος ευαίσθητες πληροφορίες της ΕΡΤ; Ομοίως οι δημοσιογράφοι μπαίνουν στο Διαδίκτυο μόνο μέσω του ενσύρματου δικτύου (πριν δύο χρόνια ως καλεσμένος σε πρωϊνή ενημερωτική εκπομπή διαπίστωσα ότι η ταχύτητά του ήταν χειρότερη από dial-up σύνδεσης…με αποτέλεσμα κάποιες σελίδες να μην κατεβαίνουν με τίποτα, και γνωρίζω ότι αυτό δεν έχει αλλάξει). Τί μας λες τώρα; Με αυτά θα ασχολούμαστε; θα πείτε, και θα συμφωνήσω. Τί να το κάνουν το ασύρματο δίκτυο στην ΕΡΤ; Αυτά είναι για σοβαρούς δημοσιογραφικούς οργανισμούς με όραμα και βλέμμα στο μέλλον… Στην ΕΡΤ όλα είναι καλά αρκεί να γίνονται τα εξής δύο: να τηρούνται οι κομματικές ισορροπίες, και να διορίζουμε τα δικά μας τα παιδιά. Με το ασύρματο Διαδίκτυο θα ασχολούμαστε;