Τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες, στον ημερήσιο Τύπο δημοσιεύονται πολλές αναλύσεις. Το ίδιο, κι ίσως με μεγαλύτερη ένταση συμβαίνει και στο Διαδίκτυο. Στην τηλεόραση επίσης, βλέπουμε κάποιες σποραδικές αναλύσεις, εντός του προγράμματος, ανάμεσα στις διαφημίσεις και τις εικόνες απ’ τις οδομαχίες. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει πολλή δουλειά να κάνει, αν θελήσει να αναζητήσει τον αντίκτυπο της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Όπως επίσης θα έχει και πολλή δουλειά για να εντοπίσει ποιές θεωρούσε ο «ομιλών κόσμος», οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες, οι πολιτικοί κ.λπ. τις αιτίες των εχθροπραξιών που ακολούθησαν το γεγονός.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα δυσκολευτεί πολύ να αφουγκραστεί τη μύχια επιθυμία ή το φόβο της σημερινής κοινωνίας, διότι η κοινωνία έχει κατακερματιστεί σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και τα προφανή καταλήγουν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Το μόνο που ίσως ενώνει τους πολίτες ως δυνητικός συνδετικός κρίκος είναι ο πειρασμός να ενταχτούν όλοι στο αυθόρμητο, στο ανεξέλεγκτο, στη συλλογική εκδήλωση των συναισθημάτων του θυμού και της απόγνωσης. Και μετά; Ο ιστορικός του μέλλοντος, προνομιούχος εξ’ ορισμού θα ξέρει. Όμως εμείς εδώ έχουμε πιθανότατα για άλλη μια φορά το συλλογικό κι ατομικό καθήκον να εμποδίσουμε την επανάληψη της αιμοσταγούς Ιστορίας. (περισσότερα…)