Συντάκτης: Manolis Andriotakis


Ποιητικό Άσυλο

από την ομάδα Φora etc.

foraetc.wordpress.com

Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ

Η καλλιτεχνική ομάδα Φora etc. της χορογράφου Μέντη Μέγα και του συγγραφέα Μανώλη Ανδριωτάκη παρουσιάζει το έργο «Ποιητικό Άσυλο» στο θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ για δέκα παραστάσεις. Το «Ποιητικό Άσυλο» έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Αθηνών 2008 στα πλαίσια μιας βραδιάς αφιερωμένης σε νέους έλληνες χορογράφους.

Ποιητικό Άσυλο

Το “Ποιητικό άσυλο” είναι καρπός της αναπάντεχης συνεργασίας ανάμεσα σε μια χορεύτρια και ένα συγγραφέα, ανάμεσα στις τέχνες του χορού, της ζωγραφικής και της λογοτεχνίας. Είναι ένα έργο που μιλά για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην τέχνη, τη δημιουργία, την ποίηση. Πάνω στη σκηνή, η Μέντη Μέγα και ο Μανώλης Ανδριωτάκης, ανιχνεύουν τη σχέση τους με την ποίηση, με το ‘ποιητικό’, δημιουργούν τελικά το δικό τους έργο τέχνης. Εργαλεία τους το σώμα, η φωνή, ένας λευκός καμβάς και κάποια υλικά ζωγραφικής.

Στέκονται μπροστά στους θεατές και ‘ζητούν ποιητικό άσυλο’.

Στην πορεία του έργου τα δύο πρόσωπα έχουν να αναμετρηθούν με τις μνήμες και τις αναφορές τους. Γράφουν την πρώτη λέξη, βάζουν την πρώτη πινελιά, επιχειρούν την πρώτη τους κίνηση. Στη συνέχεια διστάζουν, τσαλακώνουν, ξαναρχίζουν, ικανοποιούνται στιγμιαία, σκίζουν, αποτυγχάνουν, ξαναπροσπαθούν. Οι αντιφάσεις της ζωής τους προκαλούν. Ένα ακόμα αντικείμενο πάνω στη σκηνή, ένα μελίσσι, συμβολίζει το φόβο του αγνώστου, του κενού, αλλά και την ελευθερία. Το κλειστό αυτό κουτί κρύβει το δικό του μυστικό, ίσως το μυστικό της δημιουργίας. (περισσότερα…)

Στη σημερινή Καθημερινή, φιλοξενείται ένα αφιέρωμα (στήλη Αντιπαραθέσεις) του δημοσιογράφου Δημήτρη Ρηγόπουλου στους αθηναϊκούς δημόσιους χώρους, για το οποίο μου ζητήθηκε η γνώμη. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το κείμενό μου.

Η κυβέρνηση συζητά σήμερα να επιβάλει επέβαλλε έναν επιπλέον φόρο 10% επί των εισοδημάτων των ελεύθερων επαγγελματιών που είναι άνω των 30 ετών, καταργώντας το αφορολόγητο των 10.500 €.

Στην Ελλάδα, όταν είσαι πάνω από 30, σημαίνει ότι έχεις κοινωνικοποιηθεί κι έχεις μάθει την κατάσταση. Δηλαδή, η κυβέρνηση γνωρίζει και παίρνει ως δεδομένο ότι στα 30 τους οι Έλληνες έχουν διδαχτεί πως όλοι φοροδιαφεύγουν, πως όλοι λαδώνουν και λαδώνονται, οπότε είναι έτοιμοι να παίξουν το παιχνίδι με αυτούς τους όρους. Τους βάζει λοιπόν η κυβέρνηση επιπλέον φόρο διότι παίρνει ως δεδομένο ότι έχουν κοινωνικοποιηθεί κατάλληλα κι ότι φοροδιαφεύγουν, ανεξάρτητα απ’ το αν το κάνουν ή αν τελικά έχουν μεγάλα κέρδη. Στα 31 του ο νέος έλληνας και η ελληνίδα θεωρούνται πλέον απ’ το κράτος «κανονικοί», ίδιοι δηλαδή με τους γονείς τους.

Κατόπιν τούτου, ας μην απορούμε που αργούν οι νέοι Έλληνες να απαγκιστρωθούν απ’ την οικογένεια ή που διαιωνίζουν απαράδεκτες συμπεριφορές κι αντιλήψεις. Ας μην απορούμε που δεν αλλάζει τίποτα. Όταν η ίδια η κυβέρνηση λαμβάνει οικονομικές αποφάσειες κυνικά, όταν παραιτείται από κάθε προσπάθεια χειραφέτησης και ενθάρρυνσης των νέων, πράγματι οι όποιες ελπίδες κοινωνικής (και διαγενεακής) δικαιοσύνης και αλλαγής έχουν εξανεμιστεί.