Για να εκλεγεί κάποιος σ’ ένα υψηλό κομματικό αξίωμα χρειάζεται σίγουρα ένα επίπεδο ευστροφίας, ικανότητας και γνώσης, όπως επίσης και αρκετές γνωριμίες, μια κάποια υποστήριξη από ισχυρά, ιστορικά στελέχη κ.λπ. Αν αυτός ο υποψήφιος έχει την τύχη να είναι γόνος κάποιου τζακιού, αν είναι πολύ ευκατάστατος, ή αν έχει τη στήριξη ισχυρών οικονομικών παραγόντων, όλα τα παραπάνω προαπαιτούμενα μπορούν να παρακαμφθούν. Αυτή είναι η αρχή μιας πολύ αναγνωρίσιμης ιστορίας για τα ελληνικά, και όχι μόνο, δεδομένα, που φτάνει ως και τις κυβερνήσεις. Η Πολιτική παύει να είναι το πεδίο της απόφασης, της συζήτησης, της λύσης, της έμπνευσης και καθίσταται μια τεχνική πωλήσεων και μάρκετινγκ: όποιος έχει τη μετρήσιμη δύναμη, το χρήμα και τις λεγόμενες διασυνδέσεις είναι μαζί διαφημιστής και προϊόν της κατεστημένης μικροπολιτικής και των εξαρτήσεων. Δηλαδή, καμία έκπληξη.

Το τεράστιο σκάνδαλο με τα «μαύρα ταμεία» της Siemens, μάς δίνει κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τη λειτουργία του σημερινού πολιτικού συστήματος. Ενός συστήματος που παρουσιάζει αρκετές ιδιομορφίες, αλλά συναντάται συστηματικά σε όλο το δυτικό, το λεγόμενο αναπτυγμένο κόσμο, αρκεί να θυμηθούμε αυτό που πολύ έυστοχα έχει γράψει ο γνωστός δημοσιογράφος ρεπόρτερ Γκρεγκ Πάλαστ, στο βιβλίο του «Δημοκρατία σε τιμή ευκαιρίας» (εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες), ότι «οι μάχες για την αμερικανική προεδρία δεν θα έπρεπε πλέον να λέγονται εκλογές, αλλά δημοπρασίες». (περισσότερα…)

Πριν από ένα μήνα είχα γράψει ότι η διαφήμιση έχει μια μακρά σχέση με το μισογυνισμό. Στο βιβλίο μου Η πέμπτη εξουσία έχω συμπεριλάβει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο οποίο αναλύω τη σχέση της διαφήμισης με τη γυναίκα. Αλλά εδώ, αφορμή για το κείμενό μου στο blog ήταν η διαφήμιση ενός ραδιοφωνικού σταθμού, που παρουσίαζε τη γυναίκα ως «βιολογικό αυτόματο» με μόνη κοινωνική ή ατομική επιδίωξη το γάμο. Μερικές εβδομάδες μετά, ένας αναγνώστης του ιστολογίου, ο Μάνος, μού επισήμανε μια νέα διαφήμιση, τηλεοπτική αυτή τη φορά, την οποία θα ήθελε να σχολιάσω. Η διαφήμιση αφορά σε πακέτο ευρυζωνικής σύνδεσης του ΟΤΕ. Μια νέα γυναίκα γονατισμένη «στα τέσσερα», φτιάχνει τα καλώδια του γραφείου της. Πίσω της στέκεται ο διευθυντής της με μια κούπα καφέ στο χέρι. Μεταξύ τους διαμείβονται τα εξής:
-«Κύριε διευθυντά προσπαθώ ακόμα…», λέει η υπάλληλος.
-«Με το πάσο σου…» απαντά ήρεμος ο διευθυντής.
Έπειτα εμφανίζεται ο υπότιτλος: «Internet που γονατίζει την επιχείρησή σας;» κι ακολουθεί μια ανδρική φωνή που αναγγέλει «Conn-x at work. Γρήγορο και αξιόπιστο internet». (περισσότερα…)

Μέχρι χθες οι πλατείες μας ονομάζονταν «Κυψέλης», «Εξαρχείων», «Ηρώων», «Καραϊσκάκη». Σήμερα, στον καιρό της καταναλωτικής ευδαιμονίας οι πλατείες μας ονομάζονται Starbucks. Όποιος επισκεφθεί αυτές τις ημέρες την άλλοτε πλατεία Κυψέλης, ή και άλλες πλατείες της Αθήνας, θα συνειδητοποιήσει ότι ο δήμος ανέρτησε ένα νέο μνημείο στην άκρη της πλατείας. Το καινούργιο υπερμεγέθες άγαλμα της πλατείας δεν είναι ούτε ήρωας της επανάστασης, ούτε μεγάλος πολιτευτής, ηθοποιός ή ποιητής του έθνους, δεν είναι έργο γνωστού ή πολλά υποσχόμενου γλύπτη, ούτε και το αποτέλεσμα κάποιου δημόσιου διαγωνισμού. Για την αισθητική του πράγματι δε μπορείς να πεις και πολλά, μιας και ο χώρος που το φιλοξενεί είναι εδώ και καιρό «πέραν της αισθητικής». Σε μια πλατεία εξαμβλωμάτων, η πρόσθεση ενός ακόμα κιτς στοιχείου, δεν προξενεί καμία νέα εντύπωση. Πρόκειται για ένα πλαστικό ποπ ανοσιούργημα που απεικονίζει ένα εξίσου πλαστικό ποτήρι, το οποίο εκτός από πλαστικό καλαμάκι, έχει κι ένα λαχταριστό πλαστικό αφρό. Απ’ την όλη κατασκευή, ο λιγότερο παρατηρητικός διαβάτης θα δει το λογότυπο των Starbucks αλλά ο περισσότερο παρατηρητικός θα προσέξει ότι στη βάση του μεταμοντέρνου μνημείου υπάρχει το λογότυπο του Δήμου Αθηναίων. (περισσότερα…)