Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Τους τελευταίους μήνες, και με όλες αυτές τις αφορμές που έδωσαν τα μπλογκ στο δημόσιο διάλογο, αναρωτήθηκα πολλές φορές που βρίσκεται η φωνή της ψυχραιμίας στην Ελλάδα. Σε κάθε καινούργιο δείγμα της δυνητικής ισχύος των Νέων Μέσων είδαμε εκδηλώσεις φορτισμένες από συναίσθημα, αλλά σπάνια συναντήσαμε το λόγο εκείνο που μάς κάνει να σκεφτούμε το Δέον, το ανθρώπινο, το δίκαιο κ.λπ. Στη χώρα μας η κυριάρχη ιδεολογία αντιμετωπίζει τη νέα τεχνολογία με φόβο και καχυποψία, αφού προς το παρόν δε συνιστά προνομιακό χώρο διάχυσής της. Στους αντίποδες, οι ανοργάνωτοι, κι ενίοτε οργανωμένοι, τεχνόφιλοι, είναι καταδικασμένοι να λατρεύουν τις Νέες Τεχνολογίες ως νέες θεότητες, φτάνοντας στο σημείο να υπερασπίζονται ακόμα και τις νοσηρότερες πτυχές τους. Λέω καταδικασμένοι, γιατί απέναντί τους έχουν εξίσου φανατισμένους «αντιπάλους». Όταν ο τεχνοφοβικός αντιλαμβάνεται την τεχνολογία ως υπαίτια κάθε κακού, ο τεχνόφιλος δε μπορεί παρά να θεωρεί την τεχνολογία ως αιτία κάθε καλού. (περισσότερα…)

Πόσες ιδιωτικές εταιρείες μπορούν να διατείνονται σήμερα ότι συνιστούν πρωτοπορία στον χώρο τους και μαζί ότι οδηγούν μια ολόκληρη παγκόσμια επανάσταση; Η Google είναι ίσως η μόνη εταιρεία του παρόντος, η οποία μπορεί πράγματι να κομπάζει πως το προϊόν της κατάφερε μέσα σε μια δεκαετία μόνο, ό,τι άλλες επιχειρήσεις προσπαθούσαν επίμονα επί δεκαετίες. Φυσικά δεν είναι καθόλου συμπτωματικό το γεγονός ότι η εταιρεία δραστηριοποιείται στο Διαδίκτυο, κι ότι η ιστορία της συνδέεται με μια εποχή που έχει καταγραφεί ως «φούσκα των dot.com». Συμβολικοί γονείς της ήταν απ’ τη μια οι μεγάλες προσδοκίες που γεννούσε το Διαδίκτυο τη δεκαετία του ’90 κι απ’ την άλλη η επιτάχυνση της φιλελευθεροποίησης της οικονομίας της αγοράς. (περισσότερα…)

Κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο σε εργασιακό χώρο ή ακόμα χειρότερα, όταν συμβαίνει κάποιο εργατικό ατύχημα ή δυστύχημα οι λεκτικοί αυτοματισμοί μπαίνουν επειγόντως σε λειτουργία. Ο «εργασιακός Μεσαίωνας» έρχεται να διαδεχθεί το «νέο κύμα ακρίβειας», τον «απεργιακό πυρετό» κ.λπ., ώστε ο θεατής να συνειδητοποιήσει ότι επιβιώνουν ως σήμερα εργασιακές συνθήκες «που θυμίζουν Μεσαίωνα». Όμως ο λεκτικός αυτοματισμός κάθε άλλο παρά ευαισθητοποιεί το θεατή. Στην ουσία τον αποκοιμίζει μιλώντας του στο θυμικό. Πιθανώς να προκαλέσει κάποια στιγμιαία λύπη, ένα υβριστικό σχόλιο και τέλος. Πάμε στην επόμενη είδηση. Το μιντιακό στερεότυπο, αυτό το αφόρητο κλισέ, εκτός από ευκολία του οκνηρού δημοσιογράφου, είναι και μια εξαιρετική μέθοδος υποβάθμισης συγκεκριμένων θεμάτων. (περισσότερα…)