Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Χθες το απόγευμα ο Δήμαρχος Αμαρουσίου Γιώργος Πατούλης ονόμασε -κατόπιν ομόφωνης απόφασης του δημοτικού συμβουλίου-  ένα δρόμο του Δήμου, με το όνομα Γιάννης Σταυρουλάκης. Όσοι έχουν παρακολουθήσει τον αγώνα του πατέρα του Γιάννη, Μανώλη Σταυρουλάκη, θα καταλαβαίνουν πόσο συγκινητική και σημαντική ήταν η χθεσινή ημέρα σε συμβολικό επίπεδο. Αν ωστόσο δε γνωρίζετε τίποτα για την υπόθεση, μπορείτε να δείτε εδώ το ντοκιμαντέρ μου.

IMG_20140406_180533

Λίγα μέτρα δίπλα απ’ την Οδό Γιάννη Σταυρουλάκη, υπήρχε μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα που σκότωσε τον Γιάννη, το 2005. Έκτοτε η οικογένειά του, μαζί με άλλες οικογένειες, επιδόθηκε σ’ έναν εξαντλητικό μαραθώνιο προκειμένου να δικαιωθεί, ενάντια σε διεφθαρμένους λειτουργούς και τεράστια οικονομικά συμφέροντα. Και το πέτυχαν. Ο Μανώλης Σταυρουλάκης είναι ένα σύμβολο αυτής της τιτάνιας προσπάθειας. Μαζί με τον Θανάση Τσιώκο-Πλαπούτα και μερικούς άλλους, κατάφεραν αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο: αποξηλώθηκε η συντριπτική πλειονότητα των παράνομων και φονικών διαφημιστικών πινακίδων. Η ονομασία δρόμων με τα ονόματα των παιδιών τους είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνει η πολιτεία για να ανακουφίσει τον ανείπωτο πόνο τους.

 

Ξοδεύω αρκετό απ’ τον χρόνο μου στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Δεν έχω αυταπάτες περί της αλήθειας όλων όσων διακινούνται εδώ. Είναι σπάνιο να νιώσεις πραγματικά κοντά σ’ έναν άνθρωπο απλά και μόνο παρακολουθώντας τον στο Διαδίκτυο, αλλά όταν συμβαίνει είναι μαγικό. Στο Διαδίκτυο έχω γνωρίσει εξαιρετικούς ανθρώπους που θα ήταν αδύνατο να συναντήσω στην κοινωνική μου ζωή. Σε ένα βαθμό η κοινωνική μου ζωή εκτυλύσσεται και μέσω του Διαδικτύου. Αυτό που έχω ανάγκη να επισημάνω σήμερα είναι ότι η έκθεση στα social media έχει μια καταστατική δυσκολία. Για να υπάρξεις αυθεντικά χρειάζεται να μη φοβάσαι. Οι φόβοι είναι εύλογοι και δικαιολογημένοι. Πρόκειται για μια εντελώς πρωτόγνωρη εμπειρία: να είσαι ανοικτός απέναντι σε τόσους αγνώστους. Όμως πέρα απ’ το προφανές, απ’ το γεγονός δηλαδή ότι οι ξένοι θα σπεύσουν σύντομα να σε βοηθήσουν αν ζητήσεις βοήθεια, θα ζήσεις κι άλλες πρωτοφανείς εμπειρίες. Όσο πιο αυθεντικός είσαι, όσο πιο αληθινός, τόσο πιο κοντά θα έρχεσαι σε ανθρώπους που εκτιμούν τις ποιότητές σου. Και το ανάποδο. Με τον καιρό αναπτύσσεις σχέσεις εμπιστοσύνης, κι εγγύτητας. (περισσότερα…)

Στο Λύκειο, στο αλησμόνητο φροντιστήριο είχα έναν καθηγητή κοινωνιολογίας που μου άνοιξε τα μάτια και μου μετέδωσε την αγάπη για τις κοινωνικές επιστήμες, τη θεωρία, τις ιδέες. Τον έλεγαν Βασίλη Δημακόπουλο. Πήγα όλη την παρέα μου στο φροντιστήριο για να έχουν αυτό τον εξαιρετικό καθηγητή, τόσο πολύ με είχε επηρεάσει. Κάποια στιγμή ο φίλος μου κι εγώ του ζητήσαμε να μας προτείνει έναν συγγραφέα, εκτός των σχολικών πλαισίων, και χωρίς πολλά πολλά μας είπε “διαβάστε Κωστή Παπαγιώργη”.

papagiorgis-1024x683

Το πρώτο βιβλίο του που διάβασα πρέπει να ήταν το “Περί μέθης”. Τότε συνήθιζα να βάζω ημερομηνίες πάνω στα βιβλία. 9 Ιουλίου 1994. Πριν από 20 χρόνια. Συγκλονίστηκα. Δεν είχα διαβάσει ξανά τέτοια ελληνικά. Ούτε τέτοια ανάλυση. Ο τύπος δεν ήταν φιλόλογος, αλλά έγραφε για φιλολογικά θέματα μ’ έναν τρόπο μοναδικό και καθόλου βαρετό. Ο τύπος δεν ήταν φιλόσοφος, αλλά έγραφε για φιλοσοφικά ζητήματα σαν να σου μιλούσε ένας φίλος. Τα βιβλία του με συντρόφεψαν και με ζέσταναν κι έβαλαν φωτιά στο μυαλό μου. Έγινε ο αγαπημένος μου συγγραφέας. Ο γραφιάς που με έστρεψε στο δοκίμιο. Ο γραφιάς που μου έμαθε να διαβάζω λογοτεχνία. Τον διάβαζα όπου στεκόμουν κι όπου βρισκόμουν. Φυλούσα τις επιφυλλίδες του στον Επενδυτή, στο Αθηνόραμα, τις βιβλιοκριτικές του. Τον διάβασα και τον ξαναδιάβασα. Περίμενα το επόμενο βιβλίο του με αληθινή προσμονή.

Τον είδα στο απέναντι πεζοδρόμιο στα Εξάρχεια να κρατάει μια πλαστική σακούλα. (περισσότερα…)