Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Επί πολλά χρόνια πίστευα ότι το να βασανίζομαι είναι μια φυσιολογική κι αναπόδραστη κατάσταση. Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι η χαρά έρχεται μόνο μέσα απ’ το παρατεταμένο και διογκούμενο βάσανο. Ένιωθα ότι έσερνα πάνω μου μια αδιόρατη καταδίκη που μου είχε αποδοθεί από έναν άγνωστο τύραννο με πολλά πρόσωπα. Είχα το κεφάλι μου, και το σώμα, και την ψυχή μου, τοποθετημένη σε μια μέγγενη, που διαρκώς στένευε τα περιθώρια, και με εμπόδιζε να αναπνεύσω και να ελευθερωθώ. Τελικά, αναγκάστηκα να ζητήσω βοήθεια. Και μετά από αρκετά χρόνια κατόρθωσα να βγάλω τον εαυτό μου απ’ τη μέγγενη.

Βλέπω γύρω μου πολλούς ανθρώπους που υποφέρουν απ’ αυτό που θα ονομάσω το σύνδρομο της μέγγενης. (περισσότερα…)

Χθες το απόγευμα ο Δήμαρχος Αμαρουσίου Γιώργος Πατούλης ονόμασε -κατόπιν ομόφωνης απόφασης του δημοτικού συμβουλίου-  ένα δρόμο του Δήμου, με το όνομα Γιάννης Σταυρουλάκης. Όσοι έχουν παρακολουθήσει τον αγώνα του πατέρα του Γιάννη, Μανώλη Σταυρουλάκη, θα καταλαβαίνουν πόσο συγκινητική και σημαντική ήταν η χθεσινή ημέρα σε συμβολικό επίπεδο. Αν ωστόσο δε γνωρίζετε τίποτα για την υπόθεση, μπορείτε να δείτε εδώ το ντοκιμαντέρ μου.

IMG_20140406_180533

Λίγα μέτρα δίπλα απ’ την Οδό Γιάννη Σταυρουλάκη, υπήρχε μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα που σκότωσε τον Γιάννη, το 2005. Έκτοτε η οικογένειά του, μαζί με άλλες οικογένειες, επιδόθηκε σ’ έναν εξαντλητικό μαραθώνιο προκειμένου να δικαιωθεί, ενάντια σε διεφθαρμένους λειτουργούς και τεράστια οικονομικά συμφέροντα. Και το πέτυχαν. Ο Μανώλης Σταυρουλάκης είναι ένα σύμβολο αυτής της τιτάνιας προσπάθειας. Μαζί με τον Θανάση Τσιώκο-Πλαπούτα και μερικούς άλλους, κατάφεραν αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο: αποξηλώθηκε η συντριπτική πλειονότητα των παράνομων και φονικών διαφημιστικών πινακίδων. Η ονομασία δρόμων με τα ονόματα των παιδιών τους είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνει η πολιτεία για να ανακουφίσει τον ανείπωτο πόνο τους.

 

Ξοδεύω αρκετό απ’ τον χρόνο μου στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Δεν έχω αυταπάτες περί της αλήθειας όλων όσων διακινούνται εδώ. Είναι σπάνιο να νιώσεις πραγματικά κοντά σ’ έναν άνθρωπο απλά και μόνο παρακολουθώντας τον στο Διαδίκτυο, αλλά όταν συμβαίνει είναι μαγικό. Στο Διαδίκτυο έχω γνωρίσει εξαιρετικούς ανθρώπους που θα ήταν αδύνατο να συναντήσω στην κοινωνική μου ζωή. Σε ένα βαθμό η κοινωνική μου ζωή εκτυλύσσεται και μέσω του Διαδικτύου. Αυτό που έχω ανάγκη να επισημάνω σήμερα είναι ότι η έκθεση στα social media έχει μια καταστατική δυσκολία. Για να υπάρξεις αυθεντικά χρειάζεται να μη φοβάσαι. Οι φόβοι είναι εύλογοι και δικαιολογημένοι. Πρόκειται για μια εντελώς πρωτόγνωρη εμπειρία: να είσαι ανοικτός απέναντι σε τόσους αγνώστους. Όμως πέρα απ’ το προφανές, απ’ το γεγονός δηλαδή ότι οι ξένοι θα σπεύσουν σύντομα να σε βοηθήσουν αν ζητήσεις βοήθεια, θα ζήσεις κι άλλες πρωτοφανείς εμπειρίες. Όσο πιο αυθεντικός είσαι, όσο πιο αληθινός, τόσο πιο κοντά θα έρχεσαι σε ανθρώπους που εκτιμούν τις ποιότητές σου. Και το ανάποδο. Με τον καιρό αναπτύσσεις σχέσεις εμπιστοσύνης, κι εγγύτητας. (περισσότερα…)