Αυτά που μου δίδαξε η σημαντικότερη απώλεια της ζωής μου.

Η μέρα που άλλαξε τη ζωή μου ήταν αναμφίβολα η μέρα που πέθανε ο πατέρας μου. Γι’ αυτή τη συγκλονιστική μέρα μιλάω στα πιο προσωπικά βιβλία και κείμενά μου. Ήμουν μόλις 11 κι εκείνος 42. Το σοκ ήταν τεράστιο. Απ’ τη μια στιγμή στην άλλη βρεθήκαμε, η αδελφή μου η μάνα μου κι εγώ, χωρίς εκείνον, οριστικά. Το σοκ ήταν τεράστιο γιατί η συντριπτική πλειονότητα των αναμνήσεων που έχω απ’ την παιδική μου ηλικία είναι εικόνες χαρούμενων και ζεστών ημερών. Ο πατέρας μου ήταν ένας γλυκός, τρυφερός και γενναιόδωρος άνθρωπος που χαιρόταν τη ζωή και δεν φοβόταν να το δείξει. Μέσα σε ελάχιστες ώρες άλλαξαν όλα. Η καρδιά του σταμάτησε κι εμείς ξεκινήσαμε ένα δρόμο δύσκολο, κακοτράχαλο, και σκοτεινό.

Αυτό είναι το τραύμα, η βαθειά μου πληγή.

Θυμάμαι σήμερα εκείνη τη μέρα, μετά από χρόνια που την αναλύω και τη στοχάζομαι, γιατί νιώθω ότι εκείνες οι τρομακτικές ώρες μού έδωσαν συμπυκνωμένα μεγάλα μαθήματα για τη ζωή. Ο ξαφνικός θάνατος του πατέρα μου με διαμόρφωσε και μ’ έκανε σε μεγάλο βαθμό αυτό που είμαι σήμερα.

Η ζωή είναι εύθραυστη. Μπορεί να χάσεις ό,τι πολυτιμότερο έχεις μέσα σε δευτερόλεπτα. Γι’ αυτό ζήσε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Είναι κοινότοπο αυτό που λέω, αλλά είναι και πάρα πολύ αληθινό.

Η ζωή είναι σκληρή. Για χρόνια είχα παράπονο που ελάχιστοι έσπευσαν να βοηθήσουν τη μητέρα μου που έμεινε χήρα κι εμάς που μείναμε ορφανά. Είμαι ευγνώμων όμως στους υπέροχους ανθρώπους που μας βοήθησαν σ’ εκείνη τη μαύρη φάση της ζωής μας, και προτιμώ να μην οικτίρω όσους αδιαφόρησαν. Πιθανώς κι εγώ σήμερα να αδιαφορώ για ανθρώπους που θα μπορούσαν να έχουν τη βοήθειά μου.

Η ζωή δίνει σε όλους ευκαιρίες να αλλάξουν. Ο θυμός μου, η ζήλια, το παράπονο, η αδιαφορία, όλα αυτά είναι μέσα σε όλους μας, γι’ αυτό δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι με τους άλλους. Δώσε στον άλλον, και στον εαυτό σου την ευκαιρία να αλλάξει και να σταματήσει να είναι υποχείριο των βλαβερών συναισθημάτων.

Κάποια πράγματα απλά δε μπορούμε να τα ελέγξουμε. (περισσότερα…)

Έχουμε εστιάσει συλλογικά σ’ αυτό που μας λείπει. Νιώθουμε λειψοί σε όλα και ψάχνουμε να αναπληρώσουμε όσα μας λείπουν “με το πάτημα ενός κουμπιού” ή με κάποια μαγική λύση. Θεωρούμε ότι λείπει αυτό ή αυτός που θα μας “σώσει” κι έτσι γινόμαστε μνησίκακοι όταν υποψιαζόμαστε δυνατότητα επίμοχθης ολοκλήρωσης ή πληρότητας, με αποκλειστικά δική μας ευθύνη. Σπεύδουμε να αυτοκαταστραφούμε για να μην δούμε την προκοπή, αφού η προκοπή αναγκαστικά περιλαμβάνει τον άλλον, καθώς και προσωπική δουλειά, προσπάθεια, αποτυχία, και επίμονη αναζήτηση. Δεν θέλουμε ούτε τον άλλον, ούτε τη δουλειά. Αναβάλλουμε διαρκώς τόσο τη συνάντηση μαζί του, όσο και τη δουλειά που πρέπει να κάνουμε με τον εαυτό μας. Τόσο ο άλλος, όσο και ο ίδιος ο εαυτός μας είναι πάντα εμπόδιο. Προτιμούμε να βυθιστούμε όλοι στο σκοτάδι, απ’ το να προσπαθήσουμε να βγούμε στο φως με τις δυνάμεις μας και με τη συνεργασία.

Κάθε ευ ζην περνά μέσα από αυτογνωσία και υγιή σχέση με τον άλλον. (περισσότερα…)

Για να εορταστεί η επέτειος της γέννησης του Άντυ Γούρχολ, σήμερα 6 Αυγούστου 2013, το Μουσείο Άντι Γουόρχολ και η εταιρεία EarthCam, εγκαινιάζουν τη ζωντανή μετάδοση του σημείου όπου είναι θαμμένος ο καλλιτέχνης. O τίτλος του project είναι Figment και προέρχεται απ’ την παρακάτω ρήση του:

I never understood why when you died, you didn’t just vanish, and everything could just keep going on the way it was only you just wouldn’t be there. I always thought I’d like my own tombstone to be blank. No epitaph and no name.

Well, actually, I’d like it to say “figment.»

Andy Warhol

Figment σημαίνει δημιούργημα.

Ο ιδιοφυής ποπ καλλιτέχνης συνεχίζει διαμέσω των μαθητών του, το έργο του. 

Μένω άφωνος κι υποκλίνομαι.