Συντάκτης: Manolis Andriotakis

SM_Ch1_Pt2_Strategic_LeadershipΑκούω συχνά για το έλλειμμα ηγεσίας που υπάρχει στη χώρα και προσπαθώ να αναλύσω τί ακριβώς εννοούν όσοι το επικαλούνται. Έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι αναφέρονται στην κεντρική πολιτική σκηνή, στα κόμματα, στους συνδικαλιστικούς και άλλους πολιτικούς σχηματισμούς. Όμως στην πραγματικότητα εκεί έχουμε συγκεντρωμένους τους περισσότερους ηγέτες. Αν ένα παιδί στην Ελλάδα δείξει ηγετικές ικανότητες είναι πιθανότερο να το στρέψουν στην πολιτική παρά σε κάποιο άλλο παραγωγικό πεδίο. Αυτή είναι η πρώτη διαπίστωση. Η δεύτερη είναι ακόμα πιο δυσάρεστη. Στην Ελλάδα η ηγεσία εκλαμβάνεται σαν μια δράση που καθοδηγεί, που καθορίζει, που προπορεύεται, που διαφθείρει και διαφθείρεται. Στη χώρα μας η ηγεσία προκαλεί δυνατά αισθήματα έλξης κι απώθησης. Οι ίδιοι για παράδειγμα που μιλούν περί ελείμματος ηγεσίας, τρομοκρατούνται στην ιδέα ενός πανίσχυρου ηγέτη. Πώς εννοούμε λοιπόν το έλειμμα ηγεσίας και τί μπορούμε να κάνουμε για να αποκτήσουμε καλύτερους ηγέτες; Πώς θα τους εντοπίσουμε; (περισσότερα…)

Φαντάσου ότι έχεις ένα παιδί, που το αναθρέφεις με τη μεγαλύτερη δυνατή φροντίδα, με το μεγαλύτερο δυνατό ενδιαφέρον, με τη μεγαλύτερη δυνατή αγάπη. Το παιδί σου γίνεται 15, γίνεται 25, γίνεται 30, κάνει σπουδές, δουλεύει, γνωρίζει σύντροφο, έχει φίλους, κοινωνική ζωή, ταξιδεύει, πολιτικοποιείται, κοινωνικοποιείται κι ανταποδίδει την αγάπη του του έδωσες. Και μια μέρα ένας μεθυσμένος οδηγός παραβιάζει το κόκκινο και το σκοτώνει. Τόσο απλά.

Μπες σε παρακαλώ στη θέση αυτού του ανθρώπου. Φαντάσου τον απύθμενο πόνο, την τρομερή στενοχώρια, τη λύπη, τα αισθήματα ματαίωσης, απελπισίας, και κενού που προξενούνται σ’ αυτόν τον άνθρωπο. Προσπάθησε να νιώσεις και τις ενοχές που έχει αυτός ο γονιός. Τί θα μπορούσε να ανακουφίσει αυτό τον άνθρωπο; Τί θα μπορούσε να ΣΕ ανακουφίσει; Λίγα πράγματα σίγουρα. Μια ζεστή αγκαλιά, ένας συμπονετικός λόγος, ένα φιλικό περιβάλλον για να πενθήσεις. Όμως θα σου κάνω κάποιες πιο ειδικές ερωτήσεις. Θα σε ανακούφιζε αν ήξερες ότι αυτός που σκότωσε το παιδί σου είχε πάρει την άδεια οδήγησης δωροδοκώντας; Θα σε ανακούφιζε η πληροφορία ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είχε ελεγχθεί ποτέ με αλκοτέστ; Θα σε ανακούφιζε η πληροφορία ότι ο δολοφόνος του παιδιού σου θα συνεχίσει και την επόμενη ημέρα να οδηγεί; Σίγουρα όχι. Κι όμως, όλα αυτά συμβαίνουν. Και συμβαίνουν καθημερινά. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί άδικα στους Ελληνικούς δρόμους, αλλά οι δικοί τους άνθρωποι είναι αδύνατο να ανακουφιστούν. Και θα μου πεις γιατί είναι σημαντικό να ανακουφιστεί ένας άνθρωπος απ’ την απώλεια ενός δικού του ανθρώπου, δεν είναι κάτι σύμφυτο της ζωής κάτι αναπόδραστο για όλους η απώλεια των δικών μας ανθρώπων; Θα σου ζητήσω να το ξανασκεφτείς. Ακόμα κι αν το παιδί σου είναι στη θέση του δολοφόνου, θα πρέπει να συλλογιστείς πώς έφτασε να σκοτώσει έναν άνθρωπο στο δρόμο. Αν η πολιτεία εκπαίδευε, και λειτουργούσε σε όλα τα επίπεδα, στην πρόληψη, την τιμωρία, την ενημέρωση, τη δικαιοσύνη, οι πιθανότητας να συμβεί ένα τέτοιο περιστατικό θα μειώνονταν. Φυσικά ένας αριθμός παραβατών θα συνέχιζε να οδηγεί ανεύθυνα, να βάζει σε κίνδυνο τη ζωή τη δική του και τη ζωή των άλλων, αλλά θα ήταν τόσο λίγοι, που σχεδόν δε θα υπήρχε λόγος να συζητάμε γι’ αυτούς. Η προσοχή μας θα ήταν στραμένη στην περαιτέρω ασφάλεια των δρόμων μας. (περισσότερα…)

Έφτιαξα το παρακάτω βίντεο για το Σύλλογο SOS Τροχαία Εγκλήματα. Στην προσπάθεια αυτή είμαι ιδρυτικό μέλος και συμμετέχω εθελοντικά.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη φετινή Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων διαβάστε εδώ.