Μόνον ένας ουσιωδώς ανώριμος λαός θα αρεσκόταν να ακούει πώς είναι ώριμος.

Ένας πραγματικά ώριμος λαός, αν άκουγε κάποιον να τον αποκαλεί ώριμο λαό θα αναρωτιόταν γιατί τον αποκαλεί ώριμο.

Ο ώριμος λαός δεν αναρωτιέται αν είναι ώριμος, απλά το γνωρίζει.

Όμως ένας βαθειά ανώριμος λαός θέλει να του λένε ότι είναι ώριμος, γιατί ψυχανεμίζεται ότι είναι ανώριμος κι ότι στην πραγματικότητα δεν θέλει καθόλου να ωριμάσει γιατί έχει βολευτεί.

Ο ανώριμος λαός έχει προφανώς κόμπλεξ κατωτερότητας κι αντιστέκεται σθεναρά στη διάγνωση της ανωριμότητάς του, πόσο μάλλον στις προτεινόμενες θεραπείες της.

Έτσι, όποιος αποκαλεί ώριμο το λαό, γνωρίζει ότι απλά χαϊδεύει τα αυτιά ενός ανώριμου και συμπλεγματικού λαού, που δε θέλει να παραδεχτεί την ανωριμότητά του, γιατί φοβάται να την αντιμετωπίσει.

Ο ανώριμος λαός αρνείται να ωριμάσει γιατί φοβάται να ωριμάσει. (περισσότερα…)

Χρειαζόμαστε παραδείγματα ατομικά και συλλογικά που θα υπερβαίνουν τα χρεωκοπημένα μοντέλα και τις χρεωκοπημένες πρακτικές.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα συνεργατικών και συνεταιριστικών σχέσεων.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα ειλικρινών και πολύπλευρων σχέσεων.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα δίκαιων και διαφανών σχέσεων.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που συγκροτούν μη βίαια και δημιουργικά έργα.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που θα εμπνεύσουν πολλούς ανθρώπους.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που εμπεδώνουν τη δημοκρατία και το διάλογο.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που αποκεντρώνουν την ισχύ. (περισσότερα…)

Οι διαβουλεύσεις κεκλεισμένων των θυρών ανήκουν σε μια εποχή κυριαρχίας προνομιούχων τάξεων κι όχι ηγετών που συνομιλούν και λογοδοτούν άμεσα στο λαό.

Κυριακή 13 Μαίου 2012. Μια εβδομάδα μετά τις εκλογές. Παρακολουθούμε στις τηλεοράσεις σε ζωντανή μετάδοση την είσοδο των αρχηγών των τριών πρώτων κομμάτων στο Προεδρικό Μέγαρο, προκειμένου να συζητήσουν την προοπτική μιας κυβέρνησης συνεργασίας, μετά απ’ την αποτυχία και των τριών να σχηματίσουν κυβέρνηση με τη διερευνητική εντολή που έλαβαν. Ακολουθεί φωτογράφιση στο τραπέζι παρουσία του Προέδρου. Φωτογράφοι, κάποιες αμήχανες εκφράσεις και τέλος. Οι πόρτες κλείνουν και η ζωντανή μετάδοση σταματά. Αναρωτιέμαι αν είναι θεμιτό να γίνονται κεκλεισμένων των θυρών τέτοιου είδους διαβουλεύσεις για την τύχη της ψήφου των πολιτών και καταλήγω στο ότι μια πραγματικά βαθιά και γνήσια, και διαφανής δημοκρατία θα μετέδιδε αυτή τη συζήτηση σε ζωντανή μετάδοση απ’ το Διαδίκτυο. Να δούμε κι εμείς οι πολίτες πώς αντιμετωπίζουν την εντολή που τους δώσαμε να μας κυβερνήσουν. Θυμίζω ότι οι πολιτικοί αρχηγοί είναι αντιπρόσωποι του λαού. Η κεκλεισμένων των θυρών διαβούλευση δεν παραπέμπει σε δημοκρατικές διαδικασίες. Αντίθετα, θυμίζει την εκλογή του Πάπα, ή παρασκηνιακές συζητήσεις. Όμως εδώ μιλάμε για τη διακυβέρνηση της χώρας, για το κατεξοχήν προσκήνιο. Οι κλειστές πόρτες ενισχύουν την απόσταση ανάμεσα στους πολίτες και τους πολιτικούς. Σήμερα έχουμε τα Μέσα, κι έχουμε την υποχρέωση να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Οι πολιτικοί μας αντιπρόσωποι είναι άνθρωποι σαν κι εμάς που τους εξουσιοδοτούμε να προωθούν πολιτικές που εμείς έχουμε εγκρίνει με την ψήφο. Αν δεν εμβαθύνουμε τη Δημοκρατία, η εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς του αντιπροσώπους και το πολιτικό σύστημα δε θα ανακτηθεί. Ακούω τώρα, λίγες ώρες μετά τη συζήτηση των 3 αρχηγών ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε τη δημοσίευση των πρακτικών της διαβούλευσης, κάτι πολύ θετικό. Φαίνεται ότι δεν απέχουμε πολύ απ’ τη μέρα που οι συζητήσεις τέτοιου είδους θα γίνονται σε ζωντανή μετάδοση απ’ το Διαδίκτυο, για να γνωρίζει ο πολίτης πώς ακριβώς συζητιέται το παρόν και το μέλλον όλων μας στην κεντρική πολιτική σκηνή.