Το βιβλίο της Ναόμι Κλάιν, Το Δόγμα του Σοκ, είναι αυτό τον καιρό ευπώλητο στη χώρα μας, όχι τυχαία (κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις Λιβάνη). Μιλάει για την πολιτική του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στις χώρες όπου ενεπλάκη. Διάβασα το βιβλίο στα αγγλικά αρκετά πριν κυκλοφορήσει εδώ, κι έγραψα μάλιστα ένα κείμενο στην εφημερίδα με την οποία συνεργαζόμουν τότε (τον Ελεύθερο Τύπο) κι ένα ποστ λίγο μετά. Δε θα σας κουράσω με λεπτομέρειες, αλλά ακούω αυτές τις ημέρες τα όσα λέγονται περί περικοπών επιδομάτων, αλλά και περί μείωσης του κοινωνικού κράτους, τα οποία λέγονται κυρίως απ’ την αριστερά κι ήθελα να γράψω μια σκέψη μου. Η ατζέντα του ΔΝΤ σύμφωνα με την Κλάιν αφορά στο τρίπτυχο: άνοιγμα αγορών, απόσυρση κρατικών ρυθμίσεων (απορύθμιση) και περιστολή δημοσίων δαπανών. Για το πρώτο σίγουρα μπορούμε να συζητήσουμε πολύ, είναι ένα ιδεολογικό –εκτός των άλλων ζήτημα- που πάει «πακέτο» και με το δεύτερο. Το τρίτο όμως, στην Ελλάδα τουλάχιστον, δε βλέπουμε να γίνεται για τους λόγους που αναφέρει η Ναόμι Κλάιν, για την εξυπηρέτηση δηλαδή της ατζέντας του ΔΝΤ. Στην Ελλάδα, οι δημόσιες παροχές, τα επιδόματα, αλλά και γενικά ο προϋπολογισμός του Δημοσίου, βασίστηκε σε εντελώς στρεβλές λογικές, στη διαφθορά, στην αναξιοκρατία και πήγαινε πάντα δίπλα με μια παραοικονομία, μαύρη κι άραχνη, που θόλωνε ακόμα πιο πολύ το τοπίο. Δηλαδή, νέοι άνθρωποι βγαίνουν στη σύνταξη, ενώ έχουν παράλληλα μεγάλα εισοδήματα κι είτε συνεχίζουν να εργάζονται (σε αδήλωτη εργασία), είτε απολαμβάνουν τα προνόμια του συνταξιούχου και του εισοδηματία. Αυτό δεν είναι στρεβλό; Δεν πρέπει να σταματήσει; Γιατί εκλαμβάνεται σαν περιστολή κρατικών δαπανών, μείωση κράτους πρόνοιας κι όχι σαν πράξη δικαιοσύνης; Με αυτή την έννοια, όσοι αντιτίθενται στην περιστολή αυτού του είδους των στρεβλών και άδικων παροχών, υποστηρίζουν ακόμα πιο βαθειά την εφαρμογή της ατζέντας του ΔΝΤ. Αυτός που διαφωνεί με το ΔΝΤ, ουσιαστικά διαφωνεί με τον περιορισμό του ρόλου του κράτους που ευαγγελίζεται το ΔΝΤ. Θα έπρεπε δηλαδή να εστιάζει στην έκταση και τη φύση των κρατικών παρεμβάσεων που ενισχύουν την κοινωνική δικαιοσύνη, κι όχι να αποκροούει καθετί που απλά μειώνει κάποιες (άδικες) παροχές. Σχετικές αναρτήσεις υπέρ εδώ των περικοπών και κατά εδώ.

Διάβασα το καινούργιο, πολυαναμενόμενο, βιβλίο Freedom του Jonathan Franzen (εκδ. 4th Estate). / Είχα εντυπωσιαστεί απ’ το προηγούμενό του (Corrections). / O Franzen διαφημίζεται ως το δυνατό χαρτί της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας./ Ως εδώ τα ανούσια./Το Freedom είναι ένα δυνατό μυθιστόρημα./Μια σύγχρονη αμερικανική ιστορία./Που εμπνέει βέβαιως όλη τη Δύση./Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα χείμαρρο, που θέτει στο κέντρο του την Ελευθερία./Την απόλυτη, χωρίς όρια, ελευθερία./Αλλά και τις μικρές ελευθερίες που διεκδικεί κάποιος, εδώ κι εκεί./Στο κέντρο του πίνακα, ένα ζευγάρι./Και γύρω οι οικογένειές τους./Η οικογένειά τους./Οι γείτονες./Οι δουλειές τους./Η πολιτική πραγματικότητα./Ο πολιτισμός των ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες./Καθένας όπως ορίζει την ελευθερία του./Καθένας στην προσπάθειά του να ζήσει όπως επιθυμεί./Η Πάττυ απατά τον Ουόλτερ./Ο Ουόλτερ ερωτεύεται τη γραμματέα του./Η Πάττυ βιάστηκε στην εφηβεία της./Ο Ουόλτερ θεωρεί την Οικονομική Ανάπτυξη καταστροφική./Αλλά η εργασία του χρηματοδοτείται απ’ τη βιομηχανία του Άνθρακα./Ο Franzen οικοδομεί μια αφήγηση σκληρή./Με σπειροειδείς τροχιές που συναντιούνται κι απομακρύνονται./Εικονογραφεί μια χώρα που πάλλεται απ’ τις αντιφάσεις της./Που τελεί εν συγχίσει/ Αλλά βέβαια η ιστορία έχει Happy End./Καθένας βαθειά μέσα του γνωρίζει τα όριά του./Τα λάθη./Τις αστοχίες./Τα τραύματα./Όλα αυτά που επουλώνονται./Όταν διηγηθούν./Όταν ανασυσταθούν./Όταν βιωθούν./Η μηχανή δε σταματά να δουλεύει./Ο εαυτός τελικά σ’ αυτό τον κατακερματισμένο κόσμο είναι παίξε κλάψε γέλασε./Ένα χορταστικό μυθιστόρημα.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε για τη σελίδα βιβλίου του δωρεάν εντύπου FAQ που κυκλοφορεί σήμερα. Κι είναι η απάντηση του λογοτεχνικού κουίζ, ενα ποστ παρακάτω.

Ακολουθεί η φωτογραφία μιας σελίδας ενός βιβλίου. Η ερώτηση είναι πώς λέγεται το βιβλίο και πώς λέγεται ο συγγραφέας. Το έπαθλο είναι μια κάποια εκτίμηση 🙂 Το κουίζ δε γίνεται για άλλο λόγο παρά για να διαβάσετε το εν λόγω απόσπασμα που μου άρεσε πολύ, κι όχι για να επιδείξουμε τις όποιες λογοτεχνικές μας γνώσεις.