Κατηγορία: Δεοντολογία

Πριν 8 ημέρες ανέβασα στο YouTube ένα βίντεο, το οποίο τράβηξα και μόνταρα μόνος μου. Το βίντεο αφορούσε στους αγώνες κάποιων συμπολιτών μας ενάντια στο διεφθαρμένο και παράνομο καθεστώς που διέπει την υπαίθρια διαφήμιση στη χώρα μας και πιο συγκεκριμένα ήταν η συνέντευξη ενός πατέρα που έχασε το παιδί του εξαιτίας μιας παράνομα τοποθετημένης διαφημιστικής πινακίδα, ο οποίος μιλούσε για ένα νέο θύμα στον ίδιο δρόμο, μερικές πινακίδες πιο μακριά. Τις πρώτες ημέρες, και αφού ανάρτησα το βίντεο στο παρόν ιστολόγιο, η επισκεψιμότητα ήταν η συνήθης. Μερικές ημέρες μετά όμως, και πιο συγκεκριμένα απ’ την Κυριακή 20.09, η επισκεψιμότητα του βίντεο άρχισε να αυξάνεται αλματωδώς σε σημείο που μέσα σε δύο ημέρες έφτασε τις 3.000 χτυπήματα. Τι είχε συμβεί; Κάποια ιστολόγια και ιστοσελίδες είχαν αναρτήσει το βίντεο στην «πρώτη σελίδα» τους. Ως εδώ όλα καλά. Η ιοβόλος μετάδοση των πληροφοριών είναι δομικό χαρακτηριστικό του Διαδικτύου, κι είναι καθόλα θεμιτή. Όμως, κανένα από τα 9 ιστολόγια και ιστοσελίδες που ανέβασαν το βίντεό μου, δεν ανέφερε την πηγή του, κάτι εντελώς αντιδεοντολογικό. (περισσότερα…)

Χωρίς να θέλω να προσβάλω τους πολυάριθμους αρχιτέκτονες που έχουν σχεδιάσει αθηναϊκές και γενικά ελληνικές πολυκατοικίες, θεωρώ ότι μια σοβαρή αιτία της αισθητικής ομοιομορφίας αλλά και της γενικευμένης ακαλαισθησίας και δυσλειτουργίας της πόλης είναι και η λεγόμενη ανώνυμη αρχιτεκτονική. Προϊόντα της ανώνυμης αρχιτεκτονικής είναι η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών πολυκατοικιών, οι οποίες βέβαια πουθενά δε μνημονεύονται για τη λειτουργικότητα, για την υψηλή αισθητική, ή την αρμονική τους σχέση με τον άνθρωπο.

Αυτή τη στιγμή η γενικευμένη χρήση της ανωνυμίας και της ψευδωνυμίας στη μπλογκόσφαιρα, καθώς και η υπεράσπισή της, δημιουργεί συνθήκες ανάλογες μ’ εκείνες της αρχιτεκτονικής των ελληνικών πόλεων. Η ελληνική πολυκατοικία, αυτό το υπέροχο αισθητικό και λειτουργικό εξάμβλωμα, έχει κατασκευαστεί ως έργο απ’ τον «έλληνα ανώνυμο αρχιτέκτονα». Αντίστοιχα το ελληνικό ιστολόγιο, κατασκευάζεται απ’ τον «έλληνα ανώνυμο και ψευδώνυμο ιστολόγο». Οι ομοιότητες είναι ανησυχητικές. Τα ψευδώνυμα κι ανώνυμα ιστολόγια ξεφυτρώνουν με εκπληκτική ταχύτητα, με αποτέλεσμα τα έργα της «επώνυμης αρχιτεκτονικής» να μοιάζουν όλο και πιο παράταιρα, όλο και πιο «ψεύτικα», όλο και πιο αδιάφορα, όλο και πιο ενοχλητικά προς την ομοιομορφία της ψευδωνυμίας και της ανωνυμίας. (περισσότερα…)

Για την υπόθεση του Press-Gr επιφυλάσσομαι να γράψω περισσότερα τις προσεχείς ημέρες, όταν θα έχουμε στα χέρια μας περισσότερες και κυρίως πιο ασφαλείς πληροφορίες. Θεωρώ πάντως ότι δίκαια εστιάζεται το ενδιαφέρον πολλών στην ανωνυμία των ιστολογίων. Όταν ένας δημοσιογράφος εφημερίδας βγαίνει δημόσια και παραδέχεται ότι στα μπλογκ γράφει ανώνυμα, ενώ στην εφημερίδα επώνυμα, νομίζω ότι έχουμε μια πρώτης τάξης ευκαιρία να θέσουμε τα πράγματα σε μια πιο στέρεη δεοντολογική βάση.
Η άποψή μου περί ψευδωνυμίας και ανωνυμίας στα ιστολόγια είναι καταγεγραμμένη τόσο στο βιβλίο μου, όσο και σε δημόσιες ομιλίες μου. Την επαναλαμβάνω για αποφυγή περεξηγήσεων: θεωρώ ότι η ψευδωνυμία, και κυρίως η ανωνυμία είναι θεμιτές σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις. Στο ντοκιμαντέρ που κάναμε με τη Μέντη Μέγα, αναδείξαμε το θέμα απ’ όλες τις πλευρές του, και νομίζω ότι όσον αφορά στην ανώνυμη δημοσιογραφία, η μαρτυρία του συγγραφέα και δημοσιογράφου Dan Gillmor, ήταν η πλέον κατατοπιστική, αφού είπε ανοιχτά ότι «πρέπει να είμαστε εξαιρετικά καχύποπτοι όταν διαβάζουμε ανώνυμες ή ψευδώνυμες καταγγελίες στα ιστολόγια ή όπου αλλού». (περισσότερα…)