Κατηγορία: Δημοσιογραφία

Το Βήμα διαβάζεται απ’ τους ανθρώπους που κυβερνούν τη χώρα.

Το Έθνος διαβάζεται απ’ τους ανθρώπους που θέλουν πάντα να πιστεύουν ότι κυβερνούν τη χώρα.

Τα Νέα διαβάζονται απ’ τους ανθρώπους που νομίζουν ότι θα κυβερνούν πάντα τη χώρα.

Η Καθημερινή διαβάζεται απ’ τους ανθρώπους που νομίζουν ότι πρέπει να κυβερνούν τη χώρα.

Η Βραδυνή διαβάζεται απ’ τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν ότι μπορούν να κυβερνούν τη χώρα αλλά το κάνουν όποτε τους αφήνουν.

Ο Ελεύθερος Τύπος διαβάζεται απ’ τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι πρέπει να κυβερνούν τη χώρα αλλά δεν καταλαβαίνουν την Καθημερινή.

Η Ναυτεμπορική διαβάζεται απ’ τους ανθρώπους που δε θα είχαν πρόβλημα να κυβερνήσουν τη χώρα, αλλά δεν έχουν χρόνο.

Η Εστία διαβάζεται από ανθρώπους των οποίων οι γονείς κάποτε κυβερνούσαν τη χώρα.

Η Αυριανή διαβάζεται από ανθρώπους που σιχαίνονται αυτούς που κυβερνούν τη χώρα.

Η Ελευθεροτυπία διαβάζεται από ανθρώπους που ξέρουν ότι όποιος κι αν κυβερνά τη χώρα δεν το κάνει καλά.

Η Espresso διαβάζεται από ανθρώπους που δε τους νοιάζει ποιος κυβερνά τη χώρα, μέχρι αυτός να εμπλακεί σε κάποιο ροζ σκάνδαλο.

Ο Ριζοσπάστης διαβάζεται από ανθρώπους που δεν είναι σίγουροι ότι υπάρχει χώρα, ή ότι κάποιος την κυβερνά.

Η Αυγή διαβάζεται από ανθρώπους που ξέρουν πώς να κυβερνούν τη χώρα αλλά απαξιούν.

Η Ελεύθερη Ώρα διαβάζεται από ανθρώπους που κυβερνούν μιαν άλλη χώρα.

*Κι επειδή τίποτα δεν έρχεται απ’ το τίποτα, την ιδέα της ανάρτησης την πήρα από εδώ.

Άκουγα πριν μερικές ημέρες στο δημόσιο ραδιόφωνο, δύο παραγωγούς να μεταδίδουν την «ιντερνετική» είδηση που θέλει τη Google να διακόπτει την υπηρεσία Google Videos. Οι εκφωνήτριες είπαν, με το ανάλαφρο ύφος που αξιώνει η απογευματινή ζώνη, ότι τώρα που κλείνει το Google Videos θα μείνει μόνο του το YouTube να έχει το μονοπώλιο στα βίντεο… Τι κι αν η Google έχει αγοράσει το YouTube απ’ το 2006; Οι παραγωγοί διάβασαν κάπου ότι κλείνει το Google Videos και συμπέραναν ότι δεν άντεξε τον ανταγωνισμό του YouTube, χωρίς να μπουν στον κόπο να διαβάσουν ολόκληρη την είδηση… Αυτή η πρακτική είναι αρκετά διαδεδομένη στα Μέσα και με οδηγεί στις παρακάτω σκέψεις: (περισσότερα…)

Την ίδια ώρα που στην Ελλάδα η ΕΣΗΕΑ έχει κηρύξει 4ήμερη απεργία, στη Βοστώνη των ΗΠΑ γίνεται ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον συνέδριο σχετικά με το μέλλον των Μέσων, υπό τον τίτλο The National Conference for Media Reform. Οι αλλαγές που συντελούνται στο τοπίο των Media είναι ραγδαίες, βαθειές και για κάποιους συγκλονιστικές. Ωστόσο, η ΕΣΗΕΑ δείχνει να αντιλαμβάνεται τα πράγματα μ’ έναν δικό της τρόπο, μακριά απ’ την πραγματικότητα. Γιατί εδώ είμαστε μπροστά σε μια αλλαγή Παραδείγματος, σε αλλαγή τροχιάς και κατανομής ισχύος, είμαστε μπροστά σε καινούργιες ευκαιρίες για τη δημοσιογραφία και τα Μέσα, μπροστά σε νέα μοντέλα που ναι μεν ακόμα δεν έχουν παγιωθεί, αλλά έχουν κι αυτά μέσα τους την ελπίδα. Βέβαια, την ΕΣΗΕΑ δεν την νοιάζουν αυτά. Εξάλλου, δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να καλέσει ανθρώπους να μιλήσουν για τις αλλαγές στα μέλη της, βλέπετε οι συνδικαλιστές τα ξέρουν όλα (τους τα διδάσκουν στα κομματικά θρανία φαίνεται). Πριν από 4 χρόνια δημοσίευσα ένα βιβλίο, το οποίο μιλά στο μεγαλύτερο μέρος του, για τις αλλαγές που κομίζει η τεχνολογία, το Διαδίκτυο στη δημοσιογραφία, στην κοινωνία, και στα Μέσα (το Blog, Ειδήσεις απ’ το δικό σου δωμάτιο). Ένα χρόνο μετά έκανα ένα ντοκιμαντέρ με τη Μέντη Μέγα με θέμα τους μπλόγκερ και τα μπλογκ, με τίτλο Blog, Ένας νέος δημόσιος χώρος. Το καταθέτω ως προσωπική εμπειρία: με προσέγγισαν πολλοί άνθρωποι, νέοι δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, πολίτες, αλλά ποτέ κανένας κήνσορας απ’ τον χώρο της επαγγελματικής δημοσιογραφίας, ή απ’ την ΕΣΗΕΑ. Φυσικά, αυτό δε συμβαίνει μόνο μ’ εμένα! Αν δεν είσαι μέλος κάποιου κόμματος ή σχηματισμού, ή κάποιας κλίκας, απλά δεν υπάρχεις. Αν η δουλειά σου δεν είναι εγκεκριμένη από κάποια ιδεολογική ή κομματική ιεραρχία, τότε σε αγνοούν επιδεικτικά. Ευτυχώς, υπάρχουν νέοι άνθρωποι, με όρεξη και οράματα όμως. Αυτοί, πιστεύω, θα αλλάξουν τα Μέσα, μαζί με κάποιους της παλαιότερης γενιάς που είναι ευαίσθητοι και δεν έχουν αλλοτριωθεί ακόμα τόσο ώστε να λειτουργούν με παρωπίδες. Μέχρι τότε, θα κοιτάζουμε πως να βγάλουμε εισιτήριο για τη Βοστώνη…