Κατηγορία: Δημοσιογραφία

Με αφορμή τη χθεσινή γενική απεργία, που ήταν και απεργία των δημοσιογράφων, αναδείχθηκε ξανά το θέμα της ειδησεογραφικής κάλυψης απ’ το Διαδίκτυο. Δε θέλω να αναφερθώ στην ΕΣΗΕΑ, καθώς ούτε είμαι κι ούτε επιθυμώ να γίνω μέλος της, αφού με βάση τη λειτουργία, το καταστατικό και τη φιλοσοφία της, με αποκλείει αυτόματα. Επιπλέον τη θεωρώ, όπως εχω πει πολλές φορές, μέρος του προβλήματος. Γι’ αυτό θα επικεντρωθώ στα social media, σ’ έναν χώρο που κινούμαι και θεωρώ ελπιδοφόρο, και ειδικότερα σε κάτι που παρατηρώ ολοένα και πιο συχνά. Όπως έγραφα και προχθές, υπάρχει αυτό το φαινόμενο της χιονοστοιβάδας, το οποίο μεταδίδει σε ταχύτατο ρυθμό αδιασταύρωτες πληροφορίες που δημιουργούν κλίμα. Χθες π.χ. στο Twitter κάποιος έγραψε ότι ακούστηκαν πυροβολισμοί… και κάποιοι έσπευσαν να το αναπαράγουνΤην ίδια στιγμή βέβαια, άλλοι προσπάθησαν να εξακριβώσουν τί γινόταν, αλλά το κλίμα είχε δημιουργηθεί. Αυτό είναι κάτι το οποίο αξίζει να συζητηθεί ως προς το επίπεδο της διαδικτυακής μας παιδείας, ή και γενικότερα της φύσης των νέων Μέσων. Αλλά παράλληλα αυτό που περισσότερο συναντώ να μεταδίδεται και να με προβληματίζει είναι ο ναρκισσισμός των χρηστών, όταν διακονούν τις απόψεις τους. (περισσότερα…)

Φανταστείτε έναν ασθενή με προχωρημένο καρκίνο που βρίσκεται διασωληνωμένος στην εντατική. Ο καρκίνος έχει κάνει μεν μεταστάσεις, αλλά η γερή κράση του ασθενούς αντιστέκεται. Η θεραπεία που δέχεται το σώμα –και η ψυχή του- είναι πραγματικά καταιγιστική (όπως λέγεται «η αντιμετώπιση του καρκίνου είναι χειρότερη κι απ’ τον ίδιο τον καρκίνο»). Συγγενείς και φίλοι, αλλά και επιφανή μέλη της ιατρικής κοινότητας δίνουν πλέον επίσημα ελάχιστες ελπίδες επιβίωσης στον ασθενή. Μέρα με τη μέρα τα πράγματα γίνονται όλο και πιο σοβαρά. Επίσημες πανεπιστημιακές έρευνες που τον αφορούν και δημοσιεύονται νόμιμα, μιλούν για επικείμενο θάνατο σε λίγα χρόνια. Ο καρκίνος έχει πολύ γρήγορη εξέλιξη και η πρόγνωσή του είναι πολύ κακή. Υπάρχουν γιατροί, Κασσάνδρες κατά πολλούς, που δίνουν στον ασθενή ελάχιστο χρόνο, λέγοντας ότι το 2012 θα είναι η τελευταία χρονιά του. Άλλοι το υπαινίσσονται κι άλλοι το λένε ανοιχτά. Οι πιο μετριοπαθείς υποστηρίζουν ότι η κατάσταση είναι αναστρέψιμη αρκεί να ληφθούν επειγόντως μέτρα. (περισσότερα…)

Κατηφορίζω την Ιπποκράτους. Δε βιάζομαι. Ο καιρός είναι πολύ ζεστός για την εποχή, και η κίνηση γύρω μου μικρή. Το αργό αλλά σταθερό μου βήμα διακόπτει μια κολώνα. Τα ψιλικατζίδικα της περιοχής αναρτούν τις εφημερίδες στις κολώνες μπροστά απ’ τα μαγαζιά τους. Στην Κίνα ονομάζονταν εφημερίδες τοίχου, νταζιμπάο, εδώ είναι εφημερίδες κολώνων. Το μάτι μου πέφτει αμέσως στον τεράστιο τίτλο Αντισταθείτε στην κάρτα του Κτήνους. Πιο πάνω διαβάζω Μας ψεκάζουν, κι εμείς αδιαφορούμε. Ζαλίζομαι. Το βλέμμα μου προσεγγίζει την αμέσως επόμενη εφημερίδα Διώξτε τώρα τους μαφιόζους τοκογλύφους. Ζαλίζομαι. Ημέρες Πομπηίας περνάει ο τόπος. Ζαλίζομαι. Με κάθε δόση που παίρνουμε απ’ το Μνημόνιο οδηγούμε τον κόσμο στην εξαθλίωση. Ζαλίζομαι. Βρίσκω τη δύναμη και πηγαίνω στην άλλη πλευρά της κολώνας. Σοβαρός κίνδυνως πτωχεύσεως. Πηγαίνω στην άλλη πλευρά. Ίλιγγος. Ζάλη. Σταθείτε. Σταθείτε. Αυτό δεν είναι ενημέρωση. Αυτό δεν είναι πληροφόρηση, ούτε δημόσιος διάλογος, ούτε καν γνώμη. Αυτό είναι δημόσιο παραλήρημα. Μόνο σαν εγκατάσταση εικαστικού θα έστεκε σε μια ορθολογική κοινωνία. Κι όμως είναι η καθημερινή μας προσευχή. Η κολώνα ξαφνικά γίνεται ένα μνημείο, μέσα στο κέντρο της πόλης, ένα μνημείο φόβου, ένα μνημείο που συμβολίζει το αδιέξοδο τόσο του Τύπου όσο και της κοινωνίας μας. Κάτι έχει πάει πολύ στραβά εδώ. Μόνο με το χιούμορ μπορείς πιθανώς να το αντιμετωπίσεις. Μόνο με το χιούμορ, και την αδιαφορία πιθανώς. Σε μια άλλη πλευρά της κολώνας, υπάρχει και το μίσος. Αδυνατώ να εστιάσω στις κραυγές πολέμου, εναντίον των μεταναστών, των φασιστών, των προδοτών, των άλλων. Άλλα είναι κι όλα αυτά εκεί. Μαζί με τον λεγόμενο αστικό Τύπο, που μιλάει δήθεν ψύχραιμα, δήθεν έγκυρα, δήθεν λογικά, αποκρύπτοντας τη μισή αλήθεια…Το καθημερινό μας πολιτισμικό σοκ. Το νεοελληνικό αδιέξοδο στις τέσσερις πλευρές μιας κολώνας.