Είδα χθες το βράδυ την εκπομπή NETWEEK με την κ. Έλλη Στάη στη ΝΕΤ -και δεν ήταν η πρώτη φορά. Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση είναι ότι απ’ την πλευρά των δημοσιογράφων καλούνται τα ίδια πρόσωπα. Έχω μετρήσει τουλάχιστον 3 φορές την παρουσία των κ.κ. Κύρτσου και Φελέκη για παράδειγμα, κι αναρωτιέμαι ποιό είναι το κριτήριο της πρόσκλησης των ίδιων δημοσιογράφων ή ακόμα και των ίδιων σχολιαστών. Έχουν κάποια αποκλειστική σύμβαση εμφάνισης στην εκπομπή οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι ή απλά προτιμούνται απ’ την παραγωγή γιατί είναι έγκριτοι; Το γεγονός ότι κάτω απ’ τους τίτλους τους αναφέρονται οι ιστοσελίδες και οι εφημερίδες τους, δε συνιστά άραγε διαφήμισή τους; Το ότι καλούνται οι ίδιοι δε μπορεί παρά να μας βάζει σε σκέψεις. Δεν υπάρχουν άραγε άλλοι δημοσιογράφοι στη χώρα ώστε να φιλοξενηθούν στο δημόσιο κανάλι; Πώς μπορούν κάποιοι να το χρησιμοποιούν προνομιακά; Η δημόσια τηλεόραση πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους. Υπάρχουν δεκάδες κι ίσως εκατοντάδες δημοσιογράφοι που θα μπορούσαν να κάνουν ερωτήσεις στα πολιτικά κι άλλα πρόσωπα που καλεί η δημόσια τηλεόραση. Γιατί δεν καλούνται ποτέ; Γιατί καλούνται τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα; Η δημόσια τηλεόραση πληρώνεται απ’ όλους τους πολίτες, κι ανήκει σε όλους τους πολίτες, όχι σε μια χούφτα προνομιούχων.

Νομίζω ότι η διοίκηση της δημόσιας τηλεόρασης πρέπει να δώσει απαντήσεις σ’ όλα αυτά.

Δημόσια πρόταση

Οι στρατιωτικές κι οι μαθητικές παρελάσεις έχουν ξεπεραστεί. Πολλοί λένε ότι θα πρέπει να καταργηθούν κι έχουν νομίζω δίκιο. Αν θέλουμε να τις αντικαταστήσουμε με κάτι έξυπνο, που θα επικοινωνεί στον «έξω» κόσμο μια καινούργια και φρέσκια εικόνα της Ελλάδας, θα μπορούσαμε να οργανώσουμε μια μεγάλη Δημιουργική Παρέλαση, μια Creative Parade, αν το θέλετε και στα Αγγλικά. Δε μιλάω για καρναβάλι. Μιλάω για μια πολύχρωμη παρέλαση στην οποία θα συμμετέχουν οι πάντες, κρατώντας στα χέρια τους τις δημιουργίες τους, τις επαγγελματικές τους κάρτες, κομμάτια απ’ τις συλλογές τους, ποιήματα, ζωγραφιές, μουσικά όργανα, εφευρέσεις, ποτά, εργόχειρα, κοσμήματα, ρούχα, χειροποίητα και βιομηχανοποιημένα αντικείμενα, οτιδήποτε. Η παρέλαση θα είναι μια ευκαιρία γνωριμίας των δημιουργών, αλλά και επίδειξης των δημιουργημάτων. Μια μέρα χαράς που θα εκδηλώνει τη δημιουργική μας φύση. Κι όχι την πολεμοχαρή.  Μια μέρα που θα υμνεί τη ζωή κι όχι το θάνατο. Μια μέρα για τα παιδιά, τους εφευρέτες, τους καλλιτέχνες, τους επιχειρηματίες, τους δημιουργούς που θα δείξουν τα πρόσωπά τους και τα έργα τους με υπερηφάνια και χαρά στον κόσμο. Μια μέρα διαδήλωσης της ομορφιάς και της επινοητικότητας, του μυαλού, της έμπνευσης και της δουλειάς, της αφοσίωσης και της χαράς της δημιουργίας.

Αν άλλαζε κάτι με τις μούτζες θα είχαμε τους πιο ασφαλείς δρόμους κι όχι την πρωτιά σε νεκρούς από τροχαία στην Ευρώπη.

Επειδή η μούτζα είναι στη μόδα, λόγω των παρελάσεων (μαθητές μουτζώνουν τους επισήμους), έγραψα χθες στο Twitter ότι “Αν άλλαζε κάτι με τις μούτζες θα είχαμε τους πιο ασφαλείς δρόμους κι όχι την πρωτιά σε νεκρούς από τροχαία στην Ευρώπη”. Όποιος κυκλοφορεί στους Ελληνικούς δρόμους θα έχει παρατηρήσει ότι η μούτζα είναι ένας διαδεδομένος τρόπος «επικοινωνίας» μεταξύ των οδηγών. Αν άλλαζε κάτι κάθε φορά που μούτζωνε ένας οδηγός κάποιον άλλο θα είχαμε όντως τους πιο ασφαλείς δρόμους, αλλά δυστυχώς έχουμε τους πιο επικίνδυνους δρόμους στην Ευρώπη. Είμαστε μαζί με τη Ρουμανία πρώτοι σε νεκρούς από τροχαία. Κι αυτό γιατί η μούτζα στην πραγματικότητα δεν αλλάζει ΤΙΠΟΤΑ στην οδική μας συμπεριφορά. Όσες φορές κι αν μουτζώσεις τους οδηγούς που θεωρείς ότι κάνουν λάθος, όσες φορές κι αν σε μουτζώσουν όταν θεωρούν ότι κάνεις λάθος, τίποτα δε θα αλλάξει.

Μερικές σκέψεις σε σχέση με τη μούτζα: (περισσότερα…)