Δημοψήφισμα: Ναι ή όχι;

Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι,

Είστε έτοιμοι να συνεργαστούμε πάνω στη βάση ενός συνεργατικού δημοσιογραφικού σχεδίου;

Παίρνω την πρωτοβουλία να το ξεκινήσω. Πρέπει να βιαστούμε όμως γιατί δεν υπάρχει απεριόριστος χρόνος.

Το σχέδιο αφορά σ’ ένα βιβλίο που θα επιχειρεί να φωτίσει το δημοψήφισμα που μόλις χθες ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός.

Θα είναι ένας χρηστικός ενημερωτικός οδηγός, αποτέλεσμα συνεργατικής δουλειάς, που θα περιλαμβάνει:

1. Το διακύβευμα για το οποίο θα πρέπει να αποφασίσουν οι πολίτες αναλυτικά.

2. Ένα ιστορικό των δημοψηφισμάτων στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό.

3. Κείμενα επώνυμων ανθρώπων (όχι απαραίτητα διασήμων!) που υποστηρίζουν τεκμηριωμένα το ΝΑΙ και το ΟΧΙ.

Το προϊόν της δουλειάς θα είναι η πρώτη απόπειρα συνεργατικής δημοσιογραφίας στην Ελλάδα.

Έχω εξασφαλίσει την έκδοση και την κυκλοφορία του βιβλίου απ’ το Κουτί της Πανδώρας. Θεωρώ ότι πρέπει η δουλειά να είναι προσβάσιμη κι από ανθρώπους που δεν έχουν εξοικείωση ή σχέση με το Διαδίκτυο.

Όλα τα οικονομικά στοιχεία της έκδοσης θα αναρτηθούν εδώ αναλυτικά. Και θα υπάρχει διαρκής ενημέρωση για την εξέλιξη (και ψηφοφορίες για διάφορα τεχνικά κι άλλα ζητήματα που θα προκύψουν).

Προτείνω να υπάρξουν αμοιβές αναλογικά με το ποσοστό της συμβολής στην εργασία.

Θα κρατήσω την επιμέλεια του εγχειρήματος, αλλά η τελική έγκριση των κειμένων θα πρέπει να γίνει από κάποια επιτροπή. Είμαι ανοιχτός σε προτάσεις. Καθετί που θεωρείτε ότι μπορεί να συμβάλλει σ’ ένα πιο πλήρες κι αμερόληπτο αποτέλεσμα, είναι ευπρόσδεκτο.

Ο σκοπός είναι να δημιουργηθεί ένας τόμος που θα ενημερώσει ουσιαστικά και θα βοηθήσει τον πολίτη να ψηφίσει υπεύθυνα στο δημοψήφισμα. Τι λέτε;

Περιμένω τα σχόλια και τις προτάσεις σας.

Αν δε θέλετε ν’ αφήσετε σχόλιο το mail μου είναι andriotakis[at]gmail.com


Εγώ δε θέλω μεροκάματο, θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο.
Θέλω βία και αγωνία, και σε φτύνω κοινωνία.
Δύναμη κι εγώ σου βάζω, κι όλα σου τ’ ανατινάζω.
Τη θεσούλα, το μισθό, τη βιτρίνα με λοστό.
Τα σπιτάκια σας τα σνομπάρω, με τις φάτσες σας φρικάρω.
Kαίω Φορντ και Μερσεντές και φουλάρω στις στροφές.
Εγώ δε θέλω μεροκάματο, θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο.
Θέλω βία και αγωνία, και σε φτύνω κοινωνία.

Από την ταινία «Όταν οι ρόδες χορεύουν» (1984) του Γιάννη Δαλιανίδη με το Σταμάτη Γαρδέλη και τη Βάσια Παναγοπούλου.

Εξεγέρθηκα κι εγώ ως νέος και δεν το μετανιώνω. Συμμετείχα σε καταλήψεις, πήγαινα σε πορείες. Το να μάθεις να αμφισβητείς είναι θετικό. Όμως δε μπορείς να μάθεις ΜΟΝΟ αυτό. Πρέπει να μάθεις και να διεκδικείς. Αλλά δε μπορείς να μάθεις ούτε αυτό μόνο. Πρέπει και να μάθεις να δημιουργείς, να προτείνεις, να δουλεύεις, να συνεργάζεσαι. Πρέπει σ’ αυτά που αρνείσαι να μπορείς να αντιπαραθέτεις απτές και ρεαλιστικές λύσεις. Πρέπει να κοιτάς το δάσος, αλλά πρέπει να κοιτάς και το δέντρο. Διαβάζω ότι θα δοθούν μαύρα περιβραχιόνια σε μαθητές για να τα φορέσουν στις παρελάσεις. Έχω παρελάσει κι εγώ και σήμερα βρίσκω τη μαθητική παρέλαση εντελώς άχρηστη. Τσάμπα ξόδεμα ενέργειας και σπατάλη. Στα σχολεία πρέπει να διδάσκονται όλα, αλλά αυτή η εμμονή με την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ που δεν παράγει καμία ουσιαστική αλλαγή, μόνο επιζήμια μπορεί να είναι. Επίσης, στους νέους δεν πρέπει να δίνονται διπλά μηνύματα. Πρέπει να καλλιεργείται η κρίση τους για να αποφασίζουν εκείνοι τι θα πράξουν για τη ζωή τους. Νομίζω ότι τις τελευταίες δεκαετίες το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει επιδείξει (δια των κομμάτων, των νεολαιών, των οργανώσεων) δυσανάλογα μεγάλυτερο ζήλο στην ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ παρά στην Κριτική Ικανότητα και τη Δημιουργικότητα. Είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ό,τι κι αν κάνεις θα το έχεις καταπιεί άκριτα, δηλαδή. Νομίζω ότι έχει έρθει ώρα να δούμε εκ νέου πως θα αλλάξει αυτή η χώρα. Ένα βήμα είναι να δώσουμε στα νέα παιδιά τα εργαλεία, την καθοδήγηση και τη γνώση προκειμένου να αναπτύξουν δική τους κρίση, ανεξαρτησία και δημιουργικότητα. Ας μην τα εγκλωβίζουμε συνέχεια στην ασπρόμαυρη λογική μας, ας μην τα κατευθύνουμε μόνο στην άρνηση γιατί το μόνο που θα μπορούν να ονειρεύονται θα είναι κάτι αρνητικό. Μόνο έτσι πιστεύω ότι θα υπάρξει ελπίδα για το μέλλον.