Κατηγορία: Ελλάδα

1.056 παράνομες πινακίδες, 1.056 νίκες

Εδώ και 8 μήνες είμαστε μάρτυρες της εκτενέστερης επιχείρησης αποξήλωσης παράνομων διαφημιστικών πινακίδων. Όταν τον Ιανουάριο του 2010 ο Πρωθυπουργός ανακοίνωνε τη σύσταση διυπουργικής επιτροπής με στόχο την πάταξη της παράνομης διαφήμισης, πολλοί είπαν ότι το έργο το έχουμε ξαναδεί. Πράγματι, το 2004 ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων είχε γίνει μια τιτάνια προσπάθεια να αφαιρεθούν όλες οι διαφημιστικές πινακίδες απ’ το οδικό δίκτυο της πόλης. Στις κύριες, μεγάλες αρτηρίες, όντως αυτό είχε συμβεί. Λίγους μήνες μετά ωστόσο, το τοπίο είχε επανέλθει στην προηγούμενη κατάστασή του: παράνομες κι επικίνδυνες διαφημιστικές πινακίδες παντού.
Τον Απρίλιο του 2010 λοιπόν η πολιτική βούληση του Πρωθυπουργού οδήγησε πρακτικά στη δεύτερη μεγαλύτερη επιχείρηση αποξήλωσης πινακίδων. Η ανακοίνωση έγινε στο Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων απ’ τον υπουργό κ. Ρέππα, τους υφυπουργούς κ. Σηφουνάκη και κ. Μαγκριώτη καθώς και τον υφυπουργό προστασίας του πολίτη κ. Βούγια. Μαζί εγκαινιάστηκε και η ιστοσελίδα www.illegalsigns.gov.gr
(περισσότερα…)

Εσύ που μιλάς για την κρίση της δημοσιογραφίας, μήπως είσαι κι εσύ μέρος της; Κι αν ναι τί κάνεις γι’ αυτό; Αρκείσαι στο να δίνεις συνεντεύξεις και να γράφεις άρθρα για την κρίση;

Άκουγα πρόσφατα έναν πολύ γνωστό δημοσιογράφο να μιλά για τη δημοσιογραφία και την κρίση της. Ο επαγγελματίας αυτός είναι άνω των 50 κι έχει υψηλή θέση σε Μέσο Ενημέρωσης. Τον άκουγα λοιπόν να μιλά στην τηλεόραση, σαν να μιλούσε για κάποια τρίτη χώρα, να εξηγεί το πρόβλημα λεπτομερώς, να μνημονεύει γεγονότα και στοιχεία, αλλά ποτέ να μη συμπεριλαμβάνει τον εαυτό του στο πρόβλημα. Λίγη αυτοκριτική, και λίγη αυτοσυνειδησία λέω εγώ, δε βλάπτει. Η γενιά των σημερινών πενηντάρηδων κι εξηντάρηδων έχει βοηθήσει πολύ στον εκφυλισμό της δημοσιογραφίας. Τα κυρίαρχα φαινόμενα του κιτρινισμού, της αδιαφάνειας, του νεποτισμού και της αναξιοκρατίας, της υποταγής στη διαφήμιση, της συντεχνιακής λογικής, έχουν καλλιεργηθεί και διαιωνιστεί απ’ αυτή τη γενιά. Είτε τα έχουν ανεχθεί είτε τα έχουν υποθάλψει, οι δημοσιογράφοι που κατέχουν διευθυντικές θέσεις σήμερα στον Τύπο και γενικά τα Μέσα, φέρονται σα να μην έχουν καμία ευθύνη. Στην πραγματικότητα, φέρονται σαν οι δικές τους πράξεις να μην έχουν καμία ευθύνη για την αναξιοπιστία των Μέσων. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τους δημοσιογράφους που δεν είναι διευθυντές. Όλοι έχουν βιοποριστεί απ’ αυτό το σαθρό σύστημα και το μόνο που έχουν να πουν τώρα στην κοινωνία είναι ότι η δημοσιογραφία περνά κρίση. Λες κι η κρίση είναι θέλημα θεού. (περισσότερα…)

Αρθρογραφώ τελευταία τακτικά για την ΕΡΤ, γιατί θέλω να εμπεδώσουμε όλοι το δημόσιο χαρακτήρα της. Ιδιοκτήτες της ΕΡΤ είμαστε όλοι εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας. Την πληρώνουμε σε μηνιαία βάση μέσω του ανταποδοτικού τέλους, κι έχουμε λόγο για τη λειτουργία της. Η ΕΡΤ όμως έχει αλωθεί απ’ τα κομματικά συμφέροντα σε τόσο μεγάλο βαθμό που μοιάζει ακατόρθωτη όποια παρέμβαση. Η ΕΡΤ έχει γίνει ένα δυσκίνητο τέρας που αδιαφορεί για τους πολίτες. Λειτουργεί αναξιοκρατικά, με αδιαφάνεια, χωρίς καμία λογοδοσία στους ιδιοκτήτες της, δηλαδή σε εμάς, κι είναι κομματικό φέουδο. Στο βιβλίο της Τα Μέσα που (δεν) μας αξίζουν η Λήδα Τσενέ, κάνει μια σύγκριση της ΕΡΤ με το BBC, στο πεδίο της ευθύνης, και τα αποτελέσματα για το δικό μας ραδιοτηλεοπτικό Μέσο είναι απογοητευτικά. Εδώ κυριαρχούν τα παχιά λόγια και οι διακυρήξεις. Καμία φαντασία, καμία τόλμη. Αν είσαι μέλος κόμματος, αν φωνάζεις, αν είσαι μέρος κάποιας παρέας, μπορεί να έχει μια θέση εκεί κι εσύ. Κι όταν μπεις, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχεις κάνει την τύχη σου, οπότε αυτόματα χαμηλώνεις και τον πήχη…

(περισσότερα…)