Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2010. Ο αναπτυγμένος κόσμος αλλάζει, ανακαλύπτει νέους τρόπους μοιράσματος της γνώσης, πειραματίζεται, δοκιμάζει. Κι όλα αυτά τα κάνει μέσω του Διαδικτύου. Σε όλο τον αναπτυγμένο και αναπτυσσόμενο κόσμο, το Διαδίκτυο θεωρείται χρησιμότατο εργαλείο που δεν πρέπει να λείπει από κανένα σχολείο, κανένα δημόσιο οργανισμό, κανένα κοινωνικό χώρο. Στο Διαδίκτυο επενδύονται σήμερα οι ελπίδες του κόσμου για μια καινούργια ενδεχομένως κοινωνία, για ένα καινούργιο δημόσιο χώρο, για μια καινούργια συλλογική και ατομική ζωή. Πέρα απ’ τις υπερβολές, το Διαδίκτυο, συνιστά παγκοσμίως ένα Μέσο με πολύ μεγάλες δυνατότητες, ένα μέρος μόνο των οποίων έχει μέχρι τώρα εξερευνηθεί. Στην Ελλάδα η διείσδυση του Διαδικτύου παραμένει απ’ της χαμηλότερες στην Ευρώπη, αλλά γίνονται πραγματικά μεγάλα βήματα προς την κατεύθυνση αυτή. Την ίδια στιγμή όμως συμβαίνει και κάτι ενδεικτικό της κρατικής αδιαφορίας κι έλλειψης στόχων. Ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, η ΕΡΤ, στο γνωστό ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, δεν είναι εξοπλισμένος με ασύρματο δίκτυο. Πηγαίνει δηλαδή κάποιος καλεσμένος εκεί και δε μπορεί να μπει στο διαδίκτυο. Τί φοβούνται; Ότι θα αναμεταδώσει κάποιος ευαίσθητες πληροφορίες της ΕΡΤ; Ομοίως οι δημοσιογράφοι μπαίνουν στο Διαδίκτυο μόνο μέσω του ενσύρματου δικτύου (πριν δύο χρόνια ως καλεσμένος σε πρωϊνή ενημερωτική εκπομπή διαπίστωσα ότι η ταχύτητά του ήταν χειρότερη από dial-up σύνδεσης…με αποτέλεσμα κάποιες σελίδες να μην κατεβαίνουν με τίποτα, και γνωρίζω ότι αυτό δεν έχει αλλάξει). Τί μας λες τώρα; Με αυτά θα ασχολούμαστε; θα πείτε, και θα συμφωνήσω. Τί να το κάνουν το ασύρματο δίκτυο στην ΕΡΤ; Αυτά είναι για σοβαρούς δημοσιογραφικούς οργανισμούς με όραμα και βλέμμα στο μέλλον… Στην ΕΡΤ όλα είναι καλά αρκεί να γίνονται τα εξής δύο: να τηρούνται οι κομματικές ισορροπίες, και να διορίζουμε τα δικά μας τα παιδιά. Με το ασύρματο Διαδίκτυο θα ασχολούμαστε;

Το καινούργιο τραγούδι της Δέσποινας Βανδή ονομάζεται Κορίτσι πράμα. Οι στίχοι του ποπ τραγουδιού παραπέμπουν σ’ ένα λαϊκό μανιφέστο ενάντια στην πατριαρχία και τον φαλλοκρατισμό της ελληνικής κοινωνίας. Με φράσεις του στυλ κουμάντο κάνουν οι φαλλοί, ο διάσημος στιχουργός Φοίβος, επιχειρεί άμεσα να μιλήσει για τη γυναικεία καταπίεση στη χώρα. Η γλώσσα που μειώνει (παιδί ο άνδρας, κόρη η γυναίκα), η μηδενική επαγγελματική προοπτική (επιστήμη ο άνδρας, παντρειά η γυναίκα), η επαγγελματική προοπτική με τίμημα το σεξ (καριέρα στα 4), η αμφισβητήσιμη διανοητική ικανότητα (χαμηλό IQ η γυναίκα), η δήθεν φυσική μειονεξία (η Εύα που φτιάχενται απ’ τα πλευρά του Αδάμ), η καταδικαστική αναπαραγωγή στερεοτύπων (πυρ, γυνή και θάλασσα), είναι μερικά απ’ τα κύρια στοιχεία που συνθέτουν το τραγούδι. Κάθε στίχος προσπαθεί να μεταδώσει ένα είδος θυμωμένης θηλυκότητας ενάντια στην καταπίεση που υφίσταται απ’ την νεαρή της ηλικία. Το τέλος του τραγουδιού λέει στα νεαρά κορίτσια: Μην πεις το ναι να λες μπορεί. Να μένει η ελπίδα ζωντανή.

Και πραγματικά το τραγούδι θα μπορούσε να μας πείσει ότι μιλάει ακριβώς για αυτό, για την καταπιεστική πραγματικότητα που βιώνει η γυναίκα στην ελληνική κοινωνία, τα προβλήματα εκπροσώπησης, τις αδικίες, τις διακρίσεις και τα στερεότυπα που είναι αναγκασμένη να υπομένει εδώ, αν δε συνοδευόταν από ένα βίντεο κλιπ, το οποίο κινείται στην εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, επιβεβαιώνοντας και σφραγίζοντας τη ματαιότητα οποιασδήποτε διεκδίκησης απ’ την πλευρά των γυναικών σήμερα. Στο βίντεο η Βανδή μαζί με του γυναικείο συγκρότημα ξεκινούν ντυμένες μαθήτριες, ενώ προς το τέλος μένουν με τα εσώρουχά τους. Αυτό πρέπει να το εκλάβουμε ως εκδίκηση; Ως διαμαρτυρία; Τί διαφορετικό κάνουν, απ’ το να υποβιβάζουν τους εαυτούς τους σε ημίγυμνα αντικείμενα; (περισσότερα…)