Απ’ τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο.

Αν δεν κυριαρχούσε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο νεποτισμός στην ελληνική κοινωνία, θα βλέπαμε εκπλήξεις, αναπάντεχα γεγονότα και σίγουρα περισσότερα και καλύτερα αποτελέσματα σε όλους τους τομείς. Αλλά δυστυχώς, ο κανόνας είναι η οικογενειοκρατία. Στα Μέσα, στην πολιτική, στο πανεπιστήμιο, στις επιχειρήσεις, παντού, το μεγαλύτερο διαπιστευτήριο είναι η συγγένεια, η γνωριμία, η σωματική εγγύτητα. Ο νεποτισμός είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς, αλλά και της καθυστέρησης και της αναποτελεσματικότητας. Οι δομές στελεχώνονται και διοικούνται από τους αρεστούς, τους συγγενείς, τους φίλους, τους κουμπάρους, τα τέκνα, τα αδέλφια και πάει λέγοντας. Κάτι σαν τη μαφία: η εμπιστοσύνη επιδεικνύεται μόνο στους συγγενείς και τους φίλους, όλοι οι άλλοι δε μπορούν παρά να είναι εχθροί. Για το νεποτισμό στην Ελλάδα θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά. Απ’ το γεγονός ότι έχει αποενοχοποιηθεί στη συλλογική συνείδηση (σου λέει κάποιος αν δεν πάρω το παιδί μου να διοικήσει τη δική μου επιχείρηση ποιόν θα πάρω;) ως το ότι συνιστά ένα είδος απαράβατου κανόνα που στρεβλώνει όλες τις διαδικασείς (π.χ. οι συστάσεις γίνονται πιο σημαντικές απ’ τον ίδιο τον κρινόμενο). (περισσότερα…)