Απ’ τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο.

Μια πολύ ευχάριστη κομεντί, σκηνοθετημένη από μια μετρ του είδους, τη Νόρα Έφρον, παίζεται αυτό τον καιρό στους κινηματογράφους. Ονομάζεται «Τζούλι και Τζούλια», κι έχει ως πρωταγωνίστρια την εξαιρετική ηθοποιό Μέρυλ Στριπ. Κατά τη γνώμη μου, το φιλμ, εκτός των άλλων είναι και μια αμφιλεγόμενη διαφήμιση των blog, ή αλλιώς ιστολογίων, απ’ την αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία. Το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο της Τζούλι Πάουελ, η οποία εξιστορεί μια φάση της ζωής της, πριν γίνει γνωστή συγγραφέας. Η νεαρή Τζούλι, λοιπόν, μένει σ’ ένα βαρετό προάστιο με το σύζυγό της. Στην προσπάθειά της να κάνει τη ζωή της λιγότερο ανιαρή κι ανούσια, και ταυτόχρονα να προσεγγίσει λίγο τα ματαιωμένα όνειρά της να γίνει συγγραφέας, δημιουργεί ένα blog. Καθώς αναζητά το θέμα του ιστολογίου της, αποφασίζει να ασχοληθεί με τα βιβλία μιας ομοεθνούς της και συνονόματής της, της Τζούλια Τσάιλντ, η οποία είχε γράψει έναν οδηγό μαγειρικής κι ένα τόμο με αναμνήσεις της απ’ τη Γαλλία. Το φιλμ όπως και το βιβλίο της Τζούλι Πάουελ, είναι μια παράλληλη αφήγηση των ζωών των δύο γυναικών. Στη δεκαετία του ’50 η Τζούλια, στη δεκαετία του 2.000 η Τζούλι, καθεμιά με τα μέσα της εποχής της, προσπαθεί να αναμετρηθεί με τις ιδιαίτερες συνθήκες της ζωής της. Κάπου οι πορείες τους μοιάζουν να συγκλείνουν, κάπου αλλού να απομακρύνονται. Ας μη σταθούμε όμως στις πολλές παραμέτρους των ιστοριών κι ας εστιάσουμε στα Μέσα που χρησιμοποιούν οι δύο γυναίκες προκειμένου να βγουν απ’ τα τέλματά τους καθώς και στις ιδιαιτερότητες των ίδιων των χαρακτήρων και των εποχών τους. (περισσότερα…)