Κατηγορία: Κριτική

Όποιος παρακολουθεί Mega Channel θα το έχει δει πάρα πολλές φορές. Τα τρέηλερ κάποιων εκπομπών έχουν το όνομα Daily Fix. Για ένα απ’ αυτά, το κανάλι έλαβε πρόστιμο 15.000€ απ’ το ΕΣΡ πριν από μερικούς μήνες, με την αιτιολογία ότι εξοικειώνει το κοινό με ουσίες εξάρτησης. Το σλόγκαν ωστόσο δε σταμάτησε να μεταδίδεται, και το ερώτημα παραμένει: το Mega λαμβάνει υπόψη τις κυρώσεις της Πολιτείας; Η φράση Daily Fix παραπέμπει ευθέως σε καθημερινή δόση. Δόση τηλεοπτικού προγράμματος, δόση ψυχαγωγίας, δόση ναρκωτικού; Νομίζω ότι η χρήση του ως τρέηλερ εκπομπών περιέχει έναν κυνισμό που σοκάρει. Ακόμα κι αν αμφισβητήσουμε την έμμεση παραπομπή σε ναρκωτικά (το φιξ-φιξάκι βέβαια, είναι μια άλλη ονομασία της δόσης ναρκωτικού), η χωρίς περιστροφές ομολογία του καναλιού μας μετατρέπει σε εθισμένους θεατές που περιμένουν εναγωνίως τη δόση τους. Αν το κανάλι είχε τον ελάχιστο αυτοσεβασμό θα απέσυρε το ατυχές σλόγκαν. Αλλά φαίνεται ότι σε μια κοινωνία που όλα έχουν χάσει το νόημά τους, τίποτα δε μπορεί να κλονίσει τις βεβαιότητες μας. Ο καθένας, ανάλογα με τη θέση του κάνει επίδειξη ισχύος. Πάρτε την καθημερινή σας δόση και σιωπή.

Ολοένα και πειρισσότερο η διαφήμιση εκλαμβάνεται ως ενόχληση. Οι διαφημιστικές δαπάνες συρρικνώνονται και ένας ολόκληρος επαγγελματικός κλάδος δείχνει να τα έχει χαμένα. Δεν είναι μόνο η κρίση που χτυπά τη διαφήμιση. Είναι το ίδιο το μοντέλο της, που αναγκαστικά αλλάζει εξαιτίας της τεχνολογίας αλλά και της αφύπνισης της κοινωνίας των πολιτών. Κι αυτό μπορεί να είναι κάτι πολύ θετικό, αν βέβαια κινητοποιηθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι και αλλάξουν κάποιες πολύ βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις. Επειδή πρόκειται για μια βιομηχανία με μεγάλο κύκλο εργασιών, για πολλά χρήματα δηλαδή, οι αλλαγές δεν θα είναι ούτε εύκολες, ούτε ανώδυνες. Νομίζω ωστόσο ότι εδώ υπάρχει μια μεγάλη ευκαιρία τόσο για την κοινωνία, όσο και για τη δημοσιογραφία και τη διαφήμιση. (περισσότερα…)

Σ’ ένα πρόσφατο άρθρο του στο περιοδικό New Yorker, ο συγγραφέας Malcolm Gladwell, έκανε δριμεία κριτική στους ευαγγελιστές των social media. Ουσιαστικά, ο συγγραφέας είπε ότι ο ακτιβισμός στα social media είναι αναποτελεσματικός. Μ’ άλλα λόγια, κατά τον Gladwell, αυτό που γίνεται στα social media δεν είναι καν ακτιβισμός, αλλά μια μορφή συμμετοχής των χρηστών σε κάποιες δημόσιες εκδηλώσεις στήριξης και διαμαρτυρίας διάφορων τάσεων. Η επιχειρηματολογία του βασίζεται στη διάκριση των όρων ακτιβισμός και social media.

Απ’ τη μια ο ακτιβισμός είναι μια υψηλού ρίσκου δράση, απαιτεί ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των συμμετεχόντων, μια ιεραρχική δομή οργάνωσης και πραγματικές θυσίες απ’ την πλευρά των πολιτών, ενώ απ’ την άλλη τα social media αφορούν σε χαμηλού ρίσκου δραστηριοποίηση, δημιουργούν χαλαρούς δεσμούς μεταξύ των χρηστών, βασίζονται σε δίκτυα κι όχι ιεραρχίες, ενώ δεν αξιώνουν πραγματικές θυσίες, μερικά κλικ μπορούν να είναι αρκετά.
Ως διάκριση όρων, το σχήμα του Gladwell γενικά με βρίσκει σύμφωνο. (περισσότερα…)