Κατηγορία: Οδική Ασφάλεια

Τί άλλο πρέπει να γίνει για να ασχοληθούμε σοβαρά με την Οδική Ασφάλεια;

Στην Ελλάδα, το κόστος σε ανθρώπινες ζωές και χρήματα εξαιτίας των τροχαίων εγκλημάτων είναι τεράστιο. Ωστόσο το θέμα δεν είναι άμεσης προτεραιότητας για κανέναν. Ελάχιστοι ασχολούνται ουσιαστικά με την οδική ασφάλεια στη χώρα μας, μερικές ΜΚΟ, κάποιοι ευαίσθητοι άνθρωποι που φωνάζουν στην έρημο κι ελάχιστοι πολιτικοί. Βέβαια, όλοι έχουν γνώμη, όλοι γνωρίζουν τι θα έπρεπε να γίνεται, όλοι γνωρίζουν πόσο μεγάλο θέμα είναι, όλοι έχουν και κάποιο νεκρό ή τραυματία στον ευρύτερο ή στενότερο κύκλο τους. Ωστόσο φαίνεται ότι τίποτα δεν είναι αρκετό για να κινητοποιήσει την ευρύτερη κοινωνία των πολιτών να διαμαρτυρηθεί γι’ αυτή τη “γενοκτονία” που συμβαίνει καθημερινά στους δρόμους μας. Τίποτα δεν είναι αρκετό για να ευαισθητοποιήσει πραγματικά τις πολιτικές και άλλες ηγεσίες να αναλλάβουν μέτρα και να τα εφαρμόσουν, προκειμένου να μειώσουν δραστικά τις απώλειες. Τίποτα; (περισσότερα…)


Πόσο δύσκολο είναι να αλλάξει η οδική μας συμπεριφορά; Στο σχολείο, αλλά κι αργότερα όταν διδασκόμαστε πώς να οδηγούμε οχήματα, παίρνουμε μια σχεδόν στείρα τεχνική εκπαίδευση, λες κι όλο το θέμα της κυκλοφορίας μας στους δρόμους εξαντλείται στη γνώση της οδικής σήμανσης ή των βασικών κανόνων κι ορίων. Φυσικά η τεχνική γνώση είναι απαραίτητη, αλλά είναι μόνο μια βάση, ένα στοιχειώδες πλαίσιο. Ο δρόμος δεν είναι μόνο τα σήματα, η προτεραιότητα, τα όρια ταχύτητας, αλλά και κάτι ακόμα. Είναι ένας δημόσιος χώρος.

Η τήρηση των κανόνων κι ο σεβασμός των άλλων είναι μια πολιτισμική επιλογή. Σήμερα, ενώ έχουμε καταγεγραμμένους κανόνες για το καθετί, τείνουμε να υιοθετούμε ελάχιστα μόνο. Πολλοί από εμάς, όταν γνωρίζουμε ότι δεν θα υποστούμε κάποια κύρωση, παραβαίνουμε με μεγάλη ευκολία τα όρια και τους κανόνες. Αποφαινόμαστε πολύ εύκολα ότι οι κανόνες είναι παράλογοι ή καταπιεστικοί κι έτσι έχουμε άλλοθι για να μην τους τηρούμε, βάζοντας έτσι σε κίνδυνο τόσο τους άλλους όσο και τους εαυτούς μας. Η οδική συμπεριφορά είναι αντανάκλαση του πολιτισμού μας, κι ως μέρος της συνολικής μας συμπεριφοράς είναι ενδεικτική του επιπέδου αλλά και της ποιότητας του πολιτισμού μας. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να ενσωματώσουμε στην εκπαίδευσή μας τους λόγους για τους οποίους είναι απαραίτητοι οι κανόνες και τα όρια.

Αυτό τον καιρό, εν μέσω της μεγάλης οικονομικής κρίσης της χώρας, οι πάντες συζητάμε για την οικονομία, αδιαφορώντας για άλλα θέματα, πολύ σοβαρά, όπως η οδική ασφάλεια. Αν και πρόκειται για τη ζωή όλων μας, δυστυχώς το θέμα αυτό δεν είναι ψηλά στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων μας. Θεωρούμε ότι η οικονομία είναι πιο σημαντική απ’ τη ζωή μας. Όσοι έχουν χάσει φίλο ή συγγενή, ή ακόμα, όσοι έχουν αποκτήσει κάποια αναπηρία από τροχαίο μπορούν να σας πουν πολλά για το εν λόγο θέμα. Θεωρώ ότι εκτός απ’ το αυτονόητο, να ιεραρχηθεί δηλαδή η οδική ασφάλεια ως μείζον θέμα δημόσιας ασφάλειας, υγείας και πολιτικής, πρέπει καθένας μας να αναλάβει την ευθύνη και να ευαισθητοποιηθεί ώστε σιγά σιγά να αλλάξει η οδική μας συμπεριφορά.

Κι αν πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου είναι κατά τη γνώμη μου απ’ την επιθετική οδήγηση. Να βάλουμε τέλος στην επιθετική οδήγηση του αυτοκινήτου, της μοτοσικλέτας, του δημόσιας χρήσης οχήματος γιατί η επιθετική οδήγηση, η ταχύτητα, ο τσαμπουκάς, η βιασύνη, η ανυπομονησία κοστίζουν πάρα πολλές ζωές. Ο πόνος και οι απώλειες είναι ανυπολόγιστες, ακόμα και σε οικονομικά μεγέθη. Κανείς μας δεν είναι περιττός. Όλοι έχουμε δικαίωμα να ζήσουμε αλλά κανείς δεν έχει το δικαίωμα, επειδή έχει νεύρα, βιάζεται ή καταπιέζεται να αφαιρεί ζωές αθώων συμπολιτών του οδηγώντας επιθετικά, επιπόλαια ή γρήγορα. Είναι σίγουρα μια κατά βάση μάχη με τον εαυτό μας, μια μάχη όμως που αξίζει να δοθεί.

Αν ενδιαφέρεστε για το θέμα, μείνετε συντονισμένοι με το μπλογκ. Σύντομα θα σας ενημερώσω για την πορεία του νεοσυσταθέντος σωματείου www.soste.gr

 

Θεωρείτε απαραίτητη την ταυτοποίηση των οχημάτων με τους κατόχους τους; Γιατί την αρνείστε στους κατόχους των μπλογκ;

Πολλοί λένε ότι ακόμα κι αν ο Ελληνικός νόμος επιτρέψει την άρση του απορρήτου για λόγους συκοφαντικής δυσφήμισης, θα μείνει ουσιαστικά ανεφάρμοστος, αφού οι κάτοχοι των σέρβερ μπορούν να βρίσκονται σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, κάτι που σημαίνει ότι ένας αρμόδιος άλλης χώρας θα αποφασίσει αν θα αρθεί το απόρρητο ή όχι. Εδώ νομίζω ότι υπάρχει περιθώριο περαιτέρω έρευνας. Αν η νομοθεσία των ΗΠΑ δεν επιτρέπει την άρση του απορρήτου για λόγους συκοφαντικής δυσφήμισης, τότε πρέπει να βρεθεί τεχνικός, νομικός τρόπος να γίνει σεβαστός κι ο ενδεχόμενος Ελληνικός νόμος, που θα το ζητά. Αυτό που πρέπει να γίνει σαφές, είναι ότι παρά τις αντιφάσεις και τα φαινομενικά αδιέξοδα που τείνει να εδραιώσει το Διαδίκτυο, δεν είμαστε αμέτοχοι παρατηρητές των εξελίξεων. Κανείς μας δεν επιθυμεί να λογοκρίνει ή να φιμώσει το Διαδίκτυο. Όμως πρέπει να διασφαλιστεί ότι τα εγκλήματα κατ’ αρχήν θα προλαμβάνονται κι έπειτα, όταν γίνονται, θα εξιχνιάζονται. Ότι θα αποδίδεται δηλαδή δικαιοσύνη.

Δεν πρέπει να φύγουμε απ’ τη συζήτηση της ουσίας. Η ταυτοποίηση των μπλογκ δεν είναι καθόλου οπισθοδρομική ή αντιδημοκρατική. Ίσα ίσα. Εξασφαλίζει συνθήκες ισονομίας και δικαιοσύνης για όλους. Ας πάρουμε ένα θέμα που πολύ με απασχολεί, και για το οποίο γράφω και κάνω αρκετά πράγματα. Την οδική ασφάλεια. Η ταυτοποίηση των οχημάτων γίνεται μέσω των αδειών κυκλοφορίας του κάθε οχήματος. Όταν αγοράζεις ένα αυτοκίνητο ή μια μοτοσικλέτα προμηθεύεσαι την άδεια κυκλοφορίας του, και μαζί έναν μοναδικό αριθμό, την πινακίδα του. Θα συναινούσε κάποιος στην κατάργηση των πινακίδων στα αυτοκίνητα; Απίθανο. Για ευνόητους λόγους καταλαβαίνουμε ότι οι πινακίδες είναι απαραίτητες. Όταν κάποιο όχημα προκαλέσει ατύχημα, το πρώτο πράγμα που λέμε είναι αν σημειώθηκαν οι πινακίδες του. Η αντικοινωνική συμπεριφορά ενός οδηγού, δε θα μπορούσε ποτέ να εμποδιστεί, αν δεν υπήρχαν οι πινακίδες και η ταυτοποίηση των οχημάτων με τα οχήματά τους. Εν πάση περιπτώσει, επειδή το οδικό δίκτυο, πρέπει να είναι ασφαλές για όλους, έχουμε συμφωνήσει ότι πρέπει να υπάρχει για κάθε όχημα κι ένας υπεύθυνος για το νόμο. Είναι το πιο δίκαιο που μπορεί να γίνει. Φυσικά δεν προτείνω να εγκρίνει κάποιος ή να χορηγεί άδειες για ιστολόγια, ή για ιστοσελίδες. Σε καμία περίπτωση. Για να βγει κάποιος στο δρόμο πρέπει οπωσδήποτε να έχει αποδείξει ότι δε συνιστά κίνδυνο για τους άλλους, ότι αναγνωρίζει τη σήμανση κ.λπ. Για τη δημοσίευση κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο. Η εκπαίδευση θα αρκούσε.

Παρότι τα μπλογκ και οι ιστοσελίδες δεν είναι τόσο επικίνδυνα για την ανθρώπινη ζωή όσο οι δρόμοι, μπορούν κι αυτά να συμβάλλουν στην τέλεση αξιόποινων πράξεων. Γι’ αυτό χρειάζεται η εκπαίδευση, γι’ αυτό χρειάζεται ο υπεύθυνος απέναντι με το νόμο. Αυτό που λέω είναι ότι όταν κάποιος μου επιτεθεί, με συκοφαντήσει, με εκβιάσει, με βρίσει, θέλω να έχω τη δυνατότητα να ζητήσω απ’ τη δικαιοσύνη να αποδείξω ότι λέει ψέμματα, ότι με διαβάλλει κ.λπ. Δεν επιθυμώ να γνωρίζω τον κάτοχο ενός μπλογκ αν αυτός δεν συκοφαντεί, δεν εκβιάζει κ.λπ. Μπορεί να είναι όσο ανώνυμος ή ψευδώνυμος θέλει. Καθένας μπορεί να αγοράσει όποιο όχημα επιθυμεί, σε οποιοδήποτε χρώμα, και να το πηγαίνει οπουδήποτε επιθυμεί χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Αν όμως παραβιάσει κάποιο κόκκινο ή STOP, τότε διακινδυνεύει να τον δει κάποια κάμερα ή κάποιος άλλος οδηγός και να τον καταγγείλει. Ομοίως, καθένας μπορεί να φτιάξει κάποιο μπλογκ και να γράφει ό,τι επιθυμεί. Αν όμως παραβιάσει κάποιο νόμο θα πρέπει να ξέρει ότι θα βρεθεί ενώπιον της δικαιοσύνης. Αν θέλουμε δίκαιες συνθήκες για όλους, η ταυτοποίηση, όταν υπάρχει προσβολή προσώπου, εκβίαση ή άλλη παραβίαση νόμου, είναι αυτονόητη κι επιβεβλημένη.