Κατηγορία: Οδική Ασφάλεια

Ελληναράς μεγαλοπρεπής μπροστά από ράμπα στο σταθμό του Μετρό στο Χαλάνδρι

Όπως είχα γράψει πριν μερικές ημέρες: αυτός είναι ο πολιτισμός μας. Παρκάρουμε τις τζιπάρες μας όπου λάχει, περιφρονώντας το δικαίωμα των ανθρώπων που κινούνται με τροχήλατα καρότσια αλλά και των γονιών με τα παιδικά καρότσια να κυκλοφορούν με ασφάλεια και ευκολία στην πόλη. Δεσμεύομαι να συνεχίσω το ανέβασμα των φωτογραφιών αυτών (σκέφτομαι μάλιστα να φωτογραφίζω και τις πινακίδες), μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι οι ράμπες αυτές δεν είναι ένα εύκολο παρκάρισμα, αλλά μέριμνα για τους συμπολίτες μας.

Αυτός είναι ο πολιτισμός μας; Μια συνηθισμένη ημέρα στα Μελίσσια. Μια κυρία έχει παρκάρει το όχημά της μπροστά απ’ τη ράμπα, έχει ανάψει τα αλάρμ, και κάνει τις δουλειές της. Ο ευγενικός άνθρωπος στο καρότσι, έχει κάνει τις δουλειές του και θέλει να περάσει απέναντι, αλλά λόγω του παρκαρισμένου αυτοκινήτου δε μπορεί. Κάνουμε φασαρία για να βρεθεί ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου. Λίγα λεπτά μετά εμφανίζεται μια φουριόζα κυρία. Στο «ντροπή σας», απαντάει «έχετε δίκιο» και φεύγει χωρίς άλλη κουβέντα. Ο άνθρωπος στο καρότσι της έχει κολλήσει ένα αυτοκόλλητο στο τζάμι. Έχει κολλήσει δεκάδες απ’ αυτά, μου είπε. Το αυτοκόλητο γράφει: Ευχαριστούμε που σταθμεύετε στα πεζοδρόμια και τις ράμπες για άτομα με ειδικές ανάγκες. Διευκολύνετε τη ζωή μας. Από κάτω έχει το σήμα των ΑμεΑ κι ένα παιδικό καρότσι. Ο άνθρωπος στο καρότσι μου έδειξε ότι στην άλλη άκρη του πεζοδρομίου δεν υπάρχει ράμπα. Πρέπει να κατέβει στο δρόμο, δίπλα απ’ τα αυτοκίνητα. Το ίδιο και οι μητέρες με τα καρότσια. Ο άνθρωπος στο καρότσι χωρίς να χάσει το χαμόγελό του, μου είπε ότι αυτά γίνονται καθημερινά. Αυτός είναι ο πολιτισμός μας; Έτσι συμπεριφερόμαστε σε όσους δεν τυχαίνει να είναι αρτιμελείς; Έτσι συμπεριφερόμαστε στα ίδια τα παιδιά μας, αφήνοντας τις μητέρες να κυκλοφορούν τα καρότσια κάτω απ’ τα πεζοδρόμια; Να παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας όπου λάχει; Αυτός είναι ο πολιτισμός μας; Δυστυχώς, αυτός είναι ο πολιτισμός μας. Η συμπεριφορά μας απέναντι στα άτομα με ειδικές ανάγκες, απέναντι στις μητέρες, στους άτυχους, τους αναξιοπαθούντες, τους αδύναμους, αυτή δείχνει ποιός είναι ο πολιτισμός μας κι όχι τα ιδεολογήματα περί φιλόξενου μεσογειακού λαού. Τί είμαστε, με δυο λέξεις; Ανάλγητοι και απολίτιστοι.

Την ιστορία του Μανώλη Σταυρουλάκη με τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες μπορεί κάποιος να την παρακολουθήσει μερικώς στο ντοκιμαντέρ μου. Όταν του έκανα τη συνέντευξη είχε καταδικάσει πρωτόδικα τη διαφημιστική εταιρεία, αλλά στο εφετείο η απόφαση ανατράπηκε και η εταιρεία αθωώθηκε. Το δικαστήριο έκανε δεκτή την ένσταση του κατηγορούμενου και υιοθέτησε την άποψη ότι το πρώτο κολωνάκι στο οποίο προσέκρουσε το αυτοκίνητο του άτυχου Γιάννη Σταυρουλάκη ήταν εκείνο που του απέφερε το θάνατο. Με όλο τον ειλικρινή σεβασμό στη δικαιοσύνη, θα παραθέσω εδώ απόσπασμα της απόφασης του εφετείου, απόσπασμα απ’ το πόρισμα των εμπειρογνωμόνων του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος καθώς και 2 φωτογραφίες μετά το συμβάν. Επίσης, πρέπει να πω ότι ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έχει ζητήσει αναίρεση, κάτι που σημαίνει ότι η υπόθεση είναι ακόμα ανοιχτή.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι: (περισσότερα…)