Κατηγορία: Πολιτικές ιστορίες

Μόνον ένας ουσιωδώς ανώριμος λαός θα αρεσκόταν να ακούει πώς είναι ώριμος.

Ένας πραγματικά ώριμος λαός, αν άκουγε κάποιον να τον αποκαλεί ώριμο λαό θα αναρωτιόταν γιατί τον αποκαλεί ώριμο.

Ο ώριμος λαός δεν αναρωτιέται αν είναι ώριμος, απλά το γνωρίζει.

Όμως ένας βαθειά ανώριμος λαός θέλει να του λένε ότι είναι ώριμος, γιατί ψυχανεμίζεται ότι είναι ανώριμος κι ότι στην πραγματικότητα δεν θέλει καθόλου να ωριμάσει γιατί έχει βολευτεί.

Ο ανώριμος λαός έχει προφανώς κόμπλεξ κατωτερότητας κι αντιστέκεται σθεναρά στη διάγνωση της ανωριμότητάς του, πόσο μάλλον στις προτεινόμενες θεραπείες της.

Έτσι, όποιος αποκαλεί ώριμο το λαό, γνωρίζει ότι απλά χαϊδεύει τα αυτιά ενός ανώριμου και συμπλεγματικού λαού, που δε θέλει να παραδεχτεί την ανωριμότητά του, γιατί φοβάται να την αντιμετωπίσει.

Ο ανώριμος λαός αρνείται να ωριμάσει γιατί φοβάται να ωριμάσει. (περισσότερα…)

Χρειαζόμαστε παραδείγματα ατομικά και συλλογικά που θα υπερβαίνουν τα χρεωκοπημένα μοντέλα και τις χρεωκοπημένες πρακτικές.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα συνεργατικών και συνεταιριστικών σχέσεων.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα ειλικρινών και πολύπλευρων σχέσεων.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα δίκαιων και διαφανών σχέσεων.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που συγκροτούν μη βίαια και δημιουργικά έργα.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που θα εμπνεύσουν πολλούς ανθρώπους.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που εμπεδώνουν τη δημοκρατία και το διάλογο.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που αποκεντρώνουν την ισχύ. (περισσότερα…)

Η γενιά των παραχαϊδεμένων. Των παιδιών της Μεταπολίτευσης. Των φαστ φουντ. Των διακοπών στα νησιά. Του χαβαλέ. Των σπουδών στο εξωτερικό. Του φωτεινού παντογνώστη. Της άρνησης ενηλικίωσης.Του Νίτρο. Της κριτικής. Του ύστερου καπιταλισμού. Των μεταπτυχιακών. Των τάπερ. Του μαύρου. Των πάρτυ. Των προνομίων. Του χαβαλέ. Της απουσίας απ’ τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Των δεκαπενταμελών. Των πάρτυ. Των brainstorming. Των διδακτορικών. Των καταλήψεων. Των μεταπτυχιακών. Των κουλ απόψεων. Των διδακτορικών. Των αμερικανικών σειρών. Του χαβαλέ. Των one night stand. Των γκάτζετ. Των ευνοημένων. Των εξωσωματικών. Των τζετ σκι. Των σερφ. Των φρι πρες. Των μεταμοντέρνων αρνητών του καπιταλισμού. Των κονφορμιστών. Των επαναστατών. Του no logo. Του just do it. Της πλάσμα τηλεόρασης. Των ταξιδιών στο Λονδίνο και στο Βερολίνο. Του Κόπλαντ. Του Μποντριγιάρ. Της ειρωνίας. Του ΦονΤρίερ. Των εξεζητημένων κουρεμάτων. Του Μάικλ Μουρ. Της εξυπνάδας. Της ονείρωξης με τη Μεγάλη Νύχτα. Του χαβαλέ. Του Facebook. Του Twitter. Της αποχής. Της ελλειπούς ενηλικίωσης.

Πού είναι αυτή η γενιά; Τη βλέπει κανείς να ηγείται των εξελίξεων, να αναλαμβάνει δημόσια ευθύνες; Να παίρνει θέση για όσα γίνονται; Να δημιουργεί πολιτικό πρόταγμα; Να επινοεί καινούργια παραδείγματα; Όσοι σήμερα κυριαρχούν είναι πάνω από 50 κι 60 ετών. Πού είναι οι 40ρηδες; Πού είναι η γενιά των πτυχίων; Πού είναι αυτά τα παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς εμπειρία πολέμου και δικτατορίας; Ποιό είναι το αίτημα αυτής της γενιάς; Γιατί ό,τι κάνουν το κάνουν σχεδόν στα “μουλωχτά”; Που είναι τα παιδιά που, όπως λέγεται, τα βρήκαν όλα έτοιμα; Πού είναι τα σπουδασμένα κορίτσια κι αγόρια; Κρύβονται; Απαξιούν; Αδιαφορούν; Ιδιωτεύουν; Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις η μεγάλη πλειοψηφία των 40ρηδων σήμερα απέχει απ’ τη δημόσια ζωή. Είτε υποαμοίβονται σε σχέση με τα προσόντα τους, είτε δεν έχουν καν δουλειά. Γενικά δείχνουν και να υποεκπροσωπούνται στο πολιτικό σύστημα. Ενώ στην αγορά εργασίας κάποιοι έχουν βολευτεί σε θέσεις που απέκτησαν με “δόντι”, αρκετοί τρύπωσαν στο δημόσιο, άλλοι έχουν μεταναστεύσει ή σκέφτονται να φύγουν και μερικοί μάλλον από κάποια άλλη εύνοια ή τύχη, κάνουν μια αξιοπρεπή και καλοπληρωμένη δουλειά. (περισσότερα…)