Κατηγορία: Πολιτισμός

Η νέα κυβέρνηση κλείνει σε λίγες ημέρες ένα χρόνο ζωής. Έχει εκλεγεί με σημαία τη διαφάνεια, την αλλαγή, το «πρώτα ο πολίτης», την πάταξη της διαφθοράς. Ωστόσο μέχρι σήμερα, σ’ ένα απ’ τα πιο γνωστά πεδία διαφθοράς, δεν έχει κάνει κάποια αποφασιστική κίνηση. Νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουν σε τί αναφέρομαι. Τα ερωτήματα είναι αμείλικτα: Εξακολουθούν τα διπλώματα οδήγησης να δίνονται στους εξεταζόμενους, αφού οι εξεταστές έχουν λαδωθεί; Εξακολουθεί να ισχύει το λάδωμα 200-300€ για την απόκτηση άδειας οδήγησης; Τί έχει γίνει για την πάταξη της διαφθοράς σ’ αυτό τον τομέα; Είναι ακόμα αποδεκτό να λαμβάνουν οι Έλληνες τις άδειες οδήγησής τους χωρίς ουσιαστικά να έχει εξεταστεί ουσιαστικά η επάρκειά τους; Πόσο ακόμα θα περιμένουμε να λυθεί αυτό το πρόβλημα; Πόσο ακόμα θα αρκούμαστε στις μεγαλοστομίες και τις υποσχέσεις; Πόσο ακόμα θα συναινούμε σε μια παρανομία που στοιχίζει ζωές και βάζει σε κίνδυνο την οδική μας ασφάλεια;

Ομάδα TE.TRIS

Η ομάδα TE.TRIS της Εύας Τεμπονέρα και του Φιλήμονα Τριανταφύλλου συμμετέχει στο Green Design Festival 2010 με μια αφίσα που τιτλοφορείται «Μια ασφαλής υπαίθρια πινακίδα». Έμπνευση για αυτή την, ειρωνική κατά τη γνώμη μου, εικόνα ήταν ο θάνατος ενός νέου ανθρώπου επάνω σε μια διαφημιστική πινακίδα. Με αφορμή τον αγώνα του Θανάση Τσιώκου-Πλαπούτα, πατέρα του Δημήτρη που έχασε ;έτσι άδικα τη ζωή του, οι καλλιτέχνες επινόησαν μια «ασφαλή πινακίδα», ουσιαστικά έναν καθρέφτη που αντανακλά το γύρω περιβάλλον. Με αυτό τον τρόπο διαμαρτύρονται για τους θανάτους απ’ τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες και διαχέουν το μήνυμα ότι «οι παράνομες υπαίθριες πινακίδες είναι αιτία θανατηφόρων ατηχυμάτων και οπτικής ρύπανσης».

Πριν από μερικές ημέρες είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια αυτοσχεδιαστική παράσταση χορού, στην οποία είχαν προσκληθεί να χορέψουν 75 έλληνες κι ελληνίδες χορογράφοι, χορευτές, εικαστικοί, σκηνογράφοι κ.λπ. Παρακολούθησα τις 2 απ’ τις 4 ημέρες. Και πραγματικά ενθουσιάστηκα. Όχι μόνο απ’ το μεγαλείο αυτής της τέχνης, και πιο συγκεκριμένα απ’ το απώγειό της που είναι κατά τη γνώμη μου ο αυτοσχεδιασμός, αλλά απ’ τους ανθρώπους που συμμετείχαν στο εγχείρημα. Ήταν όλοι συγκινητικά διαθέσιμοι στο βλέμμα μας, άλλοι πιο δυνατοί στην τεχνική, άλλοι πιο επιρεπείς στο δράμα ή στην κωμωδία, μα όλοι ζεστοί, δοτικοί, αληθινοί.

Βγαίνοντας απ’ την αίθουσα σκεφτόμουν μονότονα ότι σ’ αυτή τη χώρα υπάρχει ένα εκπληκτικό δυναμικό που μένει ανεκμετάλευτο. Αναφέρομαι κυρίως στη γενιά μου, αλλά και σε νεότερους ανθρώπους, που είναι δημιουργικοί, που διαβάζουν, παρκολουθούν ταινίες, παραστάσεις θεάτρου και χορού, συναυλίες, που ταξιδεύουν, που έχουν ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση, έχουν σπουδές και ασφυκτιούν στο πλαίσιο που λέγεται σύγχρονη Ελλάδα. Είναι κυριολεκτικά μια πολυπρόσωπη βόμβα, η οποία μένει ασφαλισμένη, ανενεργή, σε κατάσταση ατέρμονης αναμονής κι εσωστρέφειας. Νέοι άνθρωποι που γράφουν έργα, ποιήματα, μυθιστορήματα, που ζωγραφίζουν, που φτιάχνουν κόμικς, που σκηνοθετούν και παίζουν σε παραστάσεις, που χορεύουν, σκηνοθετούν ταινίες, γράφουν και παίζουν μουσική, που τραγουδούν, που έχουν ιστολόγια, myspace και Twitter λογαριασμούς. Νέοι αρχιτέκτονες, τεχνίτες, εραστές των τεχνών και των χειροτεχνιών, δεκάδες κι εκατοντάδες άνθρωποι που παράγουν έργα με πενιχρά μέσα, χωρίς να ακούγονται πουθενά. Νέοι που δρουν υγειώς στο πεδίο των επιχειρήσεων, των ελεύθερων επαγγελμάτων κ.λπ.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, κάποιους απ’ τους οποίους τους γνωρίζω, άραγε πώς ζουν, πού ζουν για την επίσημη πραγματικότητα; Αυτοί οι άνθρωποι, το άνθος της χώρας, γιατί είναι καταδικασμένο στην κατάθλιψη και τις φοβίες; Πού βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι για τα παραδοσιακά Μέσα; Για το επίσημο κράτος και τις δομές του; Για την επίσημη πολιτική σκηνή; (περισσότερα…)