Αν είσαι κυνικός/ή ή μνησίκακος/η, σε παρακαλώ μη με διαβάσεις, θα χάσεις το χρόνο σου, απλά επιβεβαιώνοντας τη θεωρία σου.

«Βλέπω φως στο τούνελ. Μη χαίρεσαι, είναι το τρένο που πλησιάζει!» Αυτό ήταν το αντανακλαστικό χιούμορ μετά την εφαρμογή του Μνημονίου, ένα χρόνο πριν, το οποίο δείχνει το φόβο και την ανασφάλειά μας απέναντι στην κρίση και τις προσπάθειες να ξεπεραστεί. Ομολογώ ότι το εν λόγω αστείο δε μου φάνηκε καθόλου αστείο. Ένα χρόνο μετά, κυριαρχούν τα ίδια συναισθήματα τρόμου κι απελπισίας. Όπου κι αν πας, αντιμετωπίζεις την ίδια βαθιά απόγνωση. Κι έτσι συνειδητοποιείς πόσο ρηχή ήταν η προηγούμενη ευφορία. Πόσο ρευστές, ανούσιες και φθηνές ήταν οι αξίες που υπηρετούνταν μέχρι χθες.
Αυτό που θέλω να πω εδώ είναι ότι το φως στο τούνελ υπάρχει. Πρέπει πρώτα να δείξουμε εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας, αλλά και στους άλλους. Να αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε. Να αναρωτηθούμε όχι μόνο για το ατομικό μας συμφέρον και καλό, αλλά και για τους άλλους, για το συλλογικό συμφέρον και καλό. Na αδράξουμε την ευκαιρία και να νοηματοδοτήσουμε εκ νέου τη ζωή μας. Το τρένο δε θα μας πλακώσει, δε θα περάσει από πάνω μας, γιατί πολύ απλά δεν θέλουμε να αφανιστούμε. Όποιος θέλει να μας το πει. Το φως στο τούνελ υπάρχει κι αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να πείσουμε όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους ότι δεν έρχεται το τρένο επάνω μας. Αν κάποιοι θέλουν να μας κάνουν να το πιστέψουμε, έχουν πονηρούς σκοπούς ή απλά έχουν νοσήσει τόσο απ’ το φθόνο που νομίζουν ότι αυτοί, μόνοι τους θα σώσουν τον κόσμο. Πρέπει να τους αποτρέψουμε. Ζώντας με το φόβο θα γίνουμε ακόμα πιο πειθήνιοι, ακόμα πιο απελπισμένοι. Αυτή είναι η επίδραση του σοκ, οποιουδήποτε σοκ. Για την Ελληνική κοινωνία, δεν είναι το Μνημόνιο το σοκ, είναι η δική της απαξία προς τον Άνθρωπο, προς την ίδια τη Ζωή. Έχουμε απαξιώσει την ίδια τη ζωή, έχουμε γίνει εχθροί ο ένας του άλλου και συνεργαζόμαστε μόνο όταν είναι να εξοντώσουμε κάποιον ή κάτι. Έχουμε απαξιώσει τη δημιουργία, το μοίρασμα, τη χαρά, την αγάπη. Βλέπουμε παντού εχθρούς. Το φως στο τούνελ υπάρχει. Είναι το φως που έχει καθένας μέσα του, η λύση που έχει καθένας για την προσωπική του κατάσταση. Πρόκειται για μια ατομική αλλά και για μια συλλογική αλλαγή. Για καινούργια παραδείγματα. Για νέες ιεραρχήσεις αξιών. Για μια καινούργια κοινότητα. Θα πονέσουμε, θα νιώσουμε τη ματαίωση και τα παράπονα (γιατί σ’ εμάς), αλλά στο τέλος θα δικαιωθούμε. Το φως στο τούνελ υπάρχει, αν ψάξουμε μέσα σας και θα το δούμε. Ψάξτε γύρω σας, στους ανθρώπους που αγαπάτε και θα το δείτε. Μην πηγαίνετε μακριά. Το φως στο τούνελ υπάρχει.

Ανάβω το πρωί την τηλεόραση. Η σύλληψη του Διευθυντή του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρως-Καν με την κατηγορία απόπειρας βιασμού είναι πρώτη είδηση. Η Ελληνική δημοσιογραφία μοιάζει να έχει αναγεννηθεί απ’ τις στάχτες της κι επιδεικνύει έναν εντυπωσιακό οίστρο. Οι άνδρες δημοσιογράφοι ξετυλίγουν τις δημοσιογραφικές τους αρετές δείχνοντάς μας πως υπάρχει ακόμα ελπίδα: η σχολιαστική και ερευνητική δεινότητά τους αγγίζει πραγματικά δυσθεώρητα ύψη. Δεν ξέρω τί τους λένε οι αρχισυντάκτες τους στο αυτί, πιθανώς να τους σφυρίζουν δύο μονάχα λέξεις: καν΄το Πιπεράτο. Πιπεράτο και γαργαλιστικό. Να έχουν κάτι να σχολιάσουν και να μιμηθούν στο καφενείο. Οι συνάδελφοι των Ελλήνων δημοσιογράφων στο CNN, το BBC, και το France 24 έχουν καρφώσει όλοι τα μάτια τους στις οθόνες με τα ελληνικά κανάλια (έχουν προσλάβει επειγόντως μεταφραστές). Οι πρωϊνές ενημερωτικές εκπομπές επιδίδονται σε μια εξαιρετική κουβέντα καφενείου: αναπαράγουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο ανυπόστατες πληροφορίες, κάνουν πανέξυπνα κουτσομπολίστικα σχόλια, αφήνουν σεξιστικά υπονοούμενα με περίτεχνες εκφράσεις, και τέλος συνθέτουν αυθαίρετες αποφάνσεις. Στο ένα κανάλι προσπαθούν να εκμαιεύσουν απ’ τον ανταποκριτή στην Ουάσινγκτον, που έχει συναντήσει στο παρελθόν τον DSK, εάν «παίζει το μάτι του», και στο άλλο κανάλι ο παρουσιαστής λέει «εμ, δε φταίει κι ο Στρως-Καν, αν βλέπεις να κυκλοφορούν κάτι τέτοια κορίτσια με μίνι». Η Ελληνική δημοσιογραφία βρίσκει επιτέλους ένα θέμα στο ύψος της. Ισχυρός άνδρας, με παρελθόν στις γυναίκες (έτσι είναι οι Ευρωπαίοι, λέει κάποιος στο πάνελ, αντίθετα με τους Αμερικανούς), σοσιαλιστής με βλέψεις για την προεδρία, Γάλλος (οι Γάλλοι είναι σωβινιστές και εθνικιστές είπε με σιγουριά ο παρουσιαστής), επικεφαλής του ΔΝΤ (εδώ κλαίμε), συλλαμβάνεται (οι άτιμες οι κάμερες), στην Αμερική (που αλλού;), μετά από καταγγελία για απόπειρα βιασμού καμαριέρας (Αφρικανής!!!). Το σκηνικό έχει στηθεί. Ο καφενές θα πουλήσει κι άλλους καφέδες.

Αν αυτό είναι επίπεδο δημοσιογραφίας, τότε είναι να μην απορούμε πώς έχουμε φτάσει ως εδώ.