Τη δεκαετία του ’80 με την άγνοια κινδύνου και τη γενικότερη έλλειψη προσοχής που χαρακτήριζε εκείνη την εποχή, είχα κρατήσει κι εγώ στα χέρια μου δυναμιτάκια και φωτοβολίδες το Πάσχα. Κάθε χρόνο ωστόσο μαθαίνουμε νέα για μικρά παιδιά που γίνονται θύματα αυτού του εθίμου, ακρωτηριάζονται ή και χάνουν τη ζωή τους, και σκέφτομαι ότι ίσως από τύχη δεν είχε σκάσει κάποιο δυναμιτάκι στα δικά μου χέρια. Θυμάμαι επίσης ότι εκείνη τη δεκαετία οι γονείς μας έκαναν κι άλλα ριψοκίνδυνα πράγματα, όπως για παράδειγμα ότι σπάνια φορούσαν ζώνη στο αυτοκίνητο. Νομίζω ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για να γίνουμε λίγο πιο υπεύθυνοι. Τα βεγγαλικά είναι ένα έθιμο, αλλά είναι ένα επικίνδυνο έθιμο, που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή ενός ανθρώπου. Όσο τα ανεχόμαστε, εκτός από δυνητικά θύματα, γινόμαστε και συνένοχοι εγκλημάτων… Ακριβώς όπως και στα τροχαία…

Το ρεπορτάζ αγοράς στο περιοδικό των The New York Times είναι τρομακτικό. «Καθώς όλο και περισσότερες πολιτείες επιτρέπουν την οπλοκατοχή, οι βιομηχανίες όπλων κατασκευάζουν περίστροφα που είναι πιο φανταχτερά, πιο θηλυκά και ρίχνονται πιο εύκολα σε μια τσάντα». Οι βιομηχανίες στις ΗΠΑ λοιπόν ανταποκρίνονται στη ζήτηση και στη νέα ανάγκη, φτιάχνοντας προϊόντα για κάθε γούστο και βαλάντιο. Το γεγονός ότι η παραγωγή και η διάθεση όλο και περισσότερων όπλων, αντί να μειώνει την ανασφάλεια, την αυξάνει, άραγε περνάει απ’ το μυαλό κάποιου; Υποτίθεται ότι τα όπλα κάνουν τους κατόχους τους πιο ασφαλείς. Όταν όμως αποκτήσουν όλοι όπλα, κανείς δεν θα είναι πια ασφαλής… Νομίζω ότι σ’ αυτό το θέμα, ευτυχώς, η Ευρώπη ακόμα δεν έχει ενδώσει…

Η επίσκεψη στο κεντρικό κτίριο των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον. Στην ξενάγηση που μπορείς να πάρεις, έχεις την ευκαιρία να δεις τη μεγάλη αίθουσα συνεδριάσων καθώς και την αίθουσα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Στους χώρους της ξενάγησης βλέπεις πολλά και μαθαίνεις αρκετές πληροφορίες που μπορεί να μην είχες προσέξει στο παρελθόν. Απ’ τα πολλά κι ενδιαφέροντα νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ αυτό το αντικείμενο, που εκτίθεται απέναντι από συντρίμια της Χιροσίμα. Ο Κολομβιανός μουσικός Cesar Lopez στη θέση της κάννης ενός όπλου έβαλε το μπράτσο μιας κιθάρας, για να σχολιάσει τον εξηντακονταετή πόλεμο στη χώρα του και να διαχύσει το μήνυμα της μη-βίας. Ο άνθρωπος αυτός έφτιαξε ένα απλό αντικείμενο εξαιρετικής απλότητας και σαφήνειας. Ένα υβρίδιο, που ακυρώνει τη βία και υμνεί τη ζωή. Σου λέει ότι και η μουσική μπορεί να γίνει όπλο, για να πείσεις. Χωρίς να σκοτώσεις, χωρίς να πληγώσεις. Με τη δύναμη της τέχνης. Η μουσική μπορεί να σε ομορφύνει, ένα όπλο ποτέ. Η Escopetarra, όπως την ονόμασαν (πυροβολιθάρα), του Lopez δεν εκτίθεται σαν έργο τέχνης σε κάποιο μουσείο. Είναι η ζωντανή απόδειξη της ανθρώπινης δημιουργικότητας, της ανθρωπιάς, της καταδίκης της βίας, και της εξύμνησης της ομορφιάς και γι’ αυτό εκτίθεται σ’ ένα κτίριο τόσο πολιτικό όσο αυτό.