xristakisΑκούω αυτές τις ημέρες μια συνέντευξη που είχα πάρει πριν από πέντε χρόνια απ’ τον Λεωνίδα Χρηστάκη, ο οποίος πέθανε την προηγούμενη εβδομάδα, στις 29 Απριλίου, στα 81 του χρόνια. Είχα επισκεφθεί το σπίτι του για πρώτη και τελευταία φορά μερικές εβδομάδες πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 2004, στα Εξάρχεια σ΄ ένα ημιϋπόγειο μπροστά στην πλατεία. Στην ίδια πολυκατοικία είχα κάνει ένα γύρισμα της κακιάς ώρας με φίλους απ’ τη σχολή στην ταράτσα, πριν από δέκα χρόνια και βάλε. Του το είπα κι ενδιαφέρθηκε να μάθει για τη σχέση μου με τον κινηματογράφο, αλλά δεν ήθελε και πολλές λεπτομέρειες. Είχε περάσει τα 75, και καθώς φαινόταν δεν είχε και πολλή ανοχή με όσα κι όσους τον κούραζαν. Παρ’ όλα αυτά, μαζί μου, για τις δύο ώρες που κάθισα στο καταφύγιό του, ήταν πολύ ευγενικός και υπομονετικός. (περισσότερα…)

Χθες το βράδυ κλήθηκα στη ΝΕΤ να μιλήσω για το φαινόμενο του μπλόγκινγκ με αφορμή το ιστολόγιο της Αμαλίας Καλυβίνου, που έγινε δεύτερο θέμα στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων. Ομολογώ ότι από χθες σκέφτομαι διαρκώς αυτό που έγραφε ο Πιερ Μπουρντιέ περί της συντομίας του τηλεοπτικού λόγου και της αδυναμίας του να εκφράσει την ανθρώπινη σκέψη σε βάθος. Ο ίδιος κίνδυνος, με άλλους όρους, ισχύει και για τα ιστολόγια, αλλά καθότι δεν υπάρχει ακόμα «κανόνας», μπορούμε να ελπίζουμε ότι τα Νέα Μέσα θα γίνουν πιο δεκτικά στην φυσιολογική ροή της σκέψης και του λόγου και δεν θα υποταχθούν στη συνθηματολογία, στην ατάκα, στην εντυπωσιοθηρία του πυροτεχνήματος.