Επειδή σ’ έχω ακούσει μια φορά να μιλάς για την καλλιέργεια ούρων της μητέρας σου με κάποια ανησυχία,
Επειδή σ’ έχω δει να σκέφτεσαι την καλλιέργεια σαλιγκαριών σαν επιχειρηματική προοπτική,
Κι επειδή σ’ έχω ακούσει άλλη μια φορά, να μιλάς με ειρωνεία για τον καλλιεργημένο φίλο σου που τρελάθηκε δήθεν απ’ το διάβασμα:

Να σε πληροφορήσω ότι:

Αν δεν καλλιεργήσεις τη γη δε θα φας ποτέ ώριμο φρούτο.
Αν δεν καλλιεργήσεις την ψυχή θα είσαι καταδικασμένος ν’ απολαμβάνεις μόνο το θέαμα της αρένας – κι αυτό χωρίς να υποψιάζεσαι καν γιατί.
Αν δεν καλλιεργηθείς θα χάσεις το άλλοθι του καλλιεργημένου.

Η καλλιέργεια έρχεται πάντα απ’ το μέλλον.

Η απάντησή μου είναι: Ναι μπορεί! Ακόμα και χωρίς χέρια, αν έχεις αποδεχτεί τον εαυτό σου και ξέρεις ποιός είσαι, και δεν τρέφεις μίσος για τους άλλους, μπορείς να διδάξεις αμόμα και το χειροκρότημα, τη χαρά ή και το χάδι, την αγκαλιά. Είναι κοινότοπο, αλλά νομίζω ότι είναι αληθινό. Ποτέ δεν είναι αργά για κάποιον να γίνει αυτό που είναι, να μοιραστεί τη χαρά και την ομορφιά του να είναι άνθρωπος.

Αν πας σε παπά θα σε διαβάσει,
αν πας σε χειρουργό θα σου πει ότι η λύση βρίσκεται στο χειρουργείο,
αν πας σε πολιτικό θα σου πει ότι η λύση είναι στην κάλπη,
αν πας σε ομοιοπαθητικό θα σου δώσει κίτρινο χαπάκι,
αν πας σε φαρμακοποιό θα σου δώσει πολλά χαπάκια,
αν πας σε θηριοδαμαστή θα σου πει ότι η λύση είναι στο τσίρκο,
αν πας σε ψυχίατρο θα σου δώσει φαρμακευτική αγωγή,
αν πας σε στρατηγό θα σου πει ότι η λύση βρίσκεται στο στράτευμα,
αν πας σε ψυχολόγο θα σου προτείνει ομαδική ψυχοθεραπεία,
αν πας σε ψυχοθεραπευτή θα σε ρωτήσει γιατί,
αν πας σε δημοσιογράφο θα σου ζητήσει να σε κάνει θέμα,
αν πας σε επαναστάτη θα σου πει να πας στην πλατεία Συντάγματος, (περισσότερα…)