Κατηγορία: Τροχαία εγκλήματα


Κάθε χρόνο αφανίζεται ένα ολόκληρο χωριό 1.500 και πλέον ανθρώπων. Από τροχαία εγκλήματα. Κάθε μέρα που περνά χάνονται και μια χούφτα άνθρωποι, συνάνθρωποί μας στο δρόμο. Κείτονται νεκροί και μετά τους περισυλλέγουμε όπως τους νεκρούς απ’ τα πεδία των μαχών. Κάθε ώρα που περνά οι νεκροί κι οι τραυματίες αυξάνονται. Κάποιοι ονειρεύονται επαναστάσεις, άλλοι μεταρρυθμίσεις, άλλοι φωνάζουν για τα κεκτημένα. Για την οδική ασφάλεια, για τον εμφύλιο που έχουμε κηρύξει μεταξύ μας εδώ και δεκαετίες, μόνο σιωπή. Δεν ξέρω αν έχετε νεκρό ή τραυματία στις οικογένειές σας. Ο πόνος απ’ την ξαφνική απώλεια είναι ανείπωτος. Αν θέλετε να πεισθείτε για την ύπαρξη αυτού του πολέμου, επισκεφθείτε ένα νοσοκομείο όταν εφημερεύει, ή κι ένα νεκροταφείο, όταν κηδεύεται κάποιο νέο παιδί που έχασε τη ζωή του στην άσφαλτο. Ακούω πολλούς να μιλούν για ποιότητα ζωής, για οικονομικά μέτρα, για συρρίκνωση του επιπέδου ζωής. Κι είναι αλήθεια ότι τα οικονομικά μέτρα μας πλήττουν όλους. Όμως, όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται αυτό, έχουμε τις ζωές μας. Ζώντας αρτιμελείς μπορούμε να αγωνιστούμε και να πετύχουμε ό,τι επιθυμούμε. Στην άσφαλτο σήμερα θυσιάζονται χιλιάδες άνθρωποι, μόνο και μόνο γιατί ΕΜΕΙΣ ως κοινωνία δεν σταθήκαμε με σοβαρότητα πάνω απ’ αυτό το θέμα. Επειδή ακούω διάφορες απόψεις περί εξύμνησης της βίας, νιώθω ότι η ειρηνική κοινωνία μας έχει επιτρέψει την πιο βαθιά βία που είναι η αναίτια ΟΔΙΚΗ βία ενάντια στον συνάνθρωπο. Το κόστος σε ανθρώπινες ζωές, αλλά και σε οικονομικά μεγέθη είναι δυσβάσταχτο.

Στις 20 Νοεμβρίου είναι η Ημέρα Μνήμης Θυμάτων από Τροχαία Εγκλήματα. Είναι ώρα να ενεργοποιηθούμε. Ο σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα σας καλεί να συμμετάσχετε. Σύντομα θα ανεβάσω περισσότερες πληροφορίες.


Όταν κάνεις παιδιά, μου λένε, το πρώτο πράγμα που συνειδητοποιείς ως κάτοικος μεγάλης Ελληνικής πόλης, και κυρίως της Αθήνας, είναι ότι δεν μπορείς να κινηθείς με ασφάλεια στα πεζοδρόμια με το καρότσι του παιδιού σου, γιατί κάθε λίγο αναγκάζεσαι να βγαίνεις στο δρόμο. Αν το συνδυάσει κάποιος αυτό με το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μαζί με τη Ρουμανία, πρώτη σε νεκρούς στην άσφαλτο, η ανασφάλεια μεγαλώνει. Πριν από λίγο καιρό έπεσε στην αντίληψή μου ένα πολύ ενδιαφέρον μπλογκ, η Μαμά στο δρόμο. Η μαμά που αναζητεί πεζοδρόμιο κάνει ένα διαρκές ρεπορτάζ, ανεβάζοντας φωτογραφίες αυτοκινήτων και μηχανών που παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια και μοιράζοντας την εμπειρία της ως πεζής μητέρας. Αυτή δεν είναι μια ακόμα μαμά που δέχεται αδιαμαρτύρητα το χάλι των δρόμων μας. Περνά στην πράξη κι εκθέτει το πρόβλημα όπως είναι. Σ’ έναν βαθμό το πρόβλημα απαιτεί ριζικές αλλαγές κι επαναδιευθετήσεις του χώρου, μακρόπονα προγράμματα, πολεοδομικές παρεμβάσεις. Σ’ έναν άλλο, ίσως μεγαλύτερο βαθμό όμως πρέπει να γίνει μια βαθιά πολιτισμική αλλαγή, μια αλλαγή στις νοοτροπίες και τις στάσεις μας, ώστε να μάθουμε να μην κάνουμε τα οχήματά μας εμπόδια στην κίνηση των πεζών και των τροχήλατων αμαξιδιών και των καροτσιών. Νομίζω ότι προς αυτή την κατεύθυνση το μπλογκ της Μαμάς στο δρόμο μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμο. Στηρίξτε το!

Τί άλλο πρέπει να γίνει για να ασχοληθούμε σοβαρά με την Οδική Ασφάλεια;

Στην Ελλάδα, το κόστος σε ανθρώπινες ζωές και χρήματα εξαιτίας των τροχαίων εγκλημάτων είναι τεράστιο. Ωστόσο το θέμα δεν είναι άμεσης προτεραιότητας για κανέναν. Ελάχιστοι ασχολούνται ουσιαστικά με την οδική ασφάλεια στη χώρα μας, μερικές ΜΚΟ, κάποιοι ευαίσθητοι άνθρωποι που φωνάζουν στην έρημο κι ελάχιστοι πολιτικοί. Βέβαια, όλοι έχουν γνώμη, όλοι γνωρίζουν τι θα έπρεπε να γίνεται, όλοι γνωρίζουν πόσο μεγάλο θέμα είναι, όλοι έχουν και κάποιο νεκρό ή τραυματία στον ευρύτερο ή στενότερο κύκλο τους. Ωστόσο φαίνεται ότι τίποτα δεν είναι αρκετό για να κινητοποιήσει την ευρύτερη κοινωνία των πολιτών να διαμαρτυρηθεί γι’ αυτή τη “γενοκτονία” που συμβαίνει καθημερινά στους δρόμους μας. Τίποτα δεν είναι αρκετό για να ευαισθητοποιήσει πραγματικά τις πολιτικές και άλλες ηγεσίες να αναλλάβουν μέτρα και να τα εφαρμόσουν, προκειμένου να μειώσουν δραστικά τις απώλειες. Τίποτα; (περισσότερα…)