Αχ βρε φίλε/φίλη που έγραψες αυτή την απειλητική λέξη στον τοίχο των Εξαρχείων, βάζοντας το σύμβολο της πίστης σου σε κύκλο. Αχ βρε φίλε/φίλη, που στη θέση του Χριστού έβαλες το Φόβο, τί με έρεθισες να σκεφτώ. Αχ βρε φίλε/φίλη πέρασα μια μέρα κι είδα τί είχες γράψει και τράβηξα φωτογραφία. Αχ βρε φίλε/φίλη ήθελες να μας τρομάξεις κι ίσως τα κατάφερες. Αχ βρε φίλε/η ήθελε να μας κάνεις «μπου!». Αχ βρε φίλε/φίλη πόσο μίσος έχεις στην καρδιά σου, θες να σε κεράσω μελομακάρονο; Αχ βρε φίλε/φίλη ξέρεις δεν πιστεύω ακόμα στον Αη Βασίλη, μη σου πω και στο Χριστό. Αχ βρε φίλε/φίλη όμως θα ήθελα να μη γίνουν ποτέ ξανά φοβούγεννα τα χριστούγεννα. Αχ βρε φίλε/φίλη εμένα μια φορά όταν ήμουν παιδί, μου έγιναν φοβούγεννα τα χριστούγεννα, όταν κάναμε πρώτη φορά χριστούγεννα χωρίς τον πατέρα μας. Αχ βρε φίλε/φίλη δε θέλω ξανά φοβούγεννα, θέλω πάντα χριστούγεννα για όλους -και για ‘σένα. Κι ας μη μ’ αρέσουν τα ψώνια, κι ας μελαγχολώ με την απώλεια και την αδικία, κι ας πονάω όταν σκέφτομαι ότι κάποτε έζησα κι εγώ φοβούγεννα, κι ας ριγώ και ανατριχιάζω με τα φοβούγεννα των άλλων ανθρώπων, που χάσανε άδικα και πρώορα τα παιδιά τους, τους φίλους τους, τα αδέλφια τους. Όχι φίλε/φίλη, αν θες φοβούγεννα φύλαξέ τα για τον εαυτό σου, εμείς δε σου φταίμε τίποτα. Αν έχεις λίγο αυτοσεβασμό και σκέφτεσαι πράγματι τους συνανθρώπους σου πήγαινε καλύτερα να το σβήσεις απ’ την πιλοτή. Αχ βρε φίλε/φίλη σκέψου ότι ένα παιδί που ίσως μόλις άρχισε να διαβάζει έπεσε πάνω στην έμπνευσή σου. Ή και μια τάξη του δημοτικού που πηγαίνει χέρι-χέρι στο πάρκο εκδρομή. Αχ βρε φίλε/φίλη γιατί απ’ τη σοφία και την ομορφιά του κόσμου να πέσουν επάνω στο αποτύπωμα του δικού σου σπρέι και της δικής σου απειλητικής πολιτικής θέσης;