Όταν κάνεις παιδιά, μου λένε, το πρώτο πράγμα που συνειδητοποιείς ως κάτοικος μεγάλης Ελληνικής πόλης, και κυρίως της Αθήνας, είναι ότι δεν μπορείς να κινηθείς με ασφάλεια στα πεζοδρόμια με το καρότσι του παιδιού σου, γιατί κάθε λίγο αναγκάζεσαι να βγαίνεις στο δρόμο. Αν το συνδυάσει κάποιος αυτό με το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μαζί με τη Ρουμανία, πρώτη σε νεκρούς στην άσφαλτο, η ανασφάλεια μεγαλώνει. Πριν από λίγο καιρό έπεσε στην αντίληψή μου ένα πολύ ενδιαφέρον μπλογκ, η Μαμά στο δρόμο. Η μαμά που αναζητεί πεζοδρόμιο κάνει ένα διαρκές ρεπορτάζ, ανεβάζοντας φωτογραφίες αυτοκινήτων και μηχανών που παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια και μοιράζοντας την εμπειρία της ως πεζής μητέρας. Αυτή δεν είναι μια ακόμα μαμά που δέχεται αδιαμαρτύρητα το χάλι των δρόμων μας. Περνά στην πράξη κι εκθέτει το πρόβλημα όπως είναι. Σ’ έναν βαθμό το πρόβλημα απαιτεί ριζικές αλλαγές κι επαναδιευθετήσεις του χώρου, μακρόπονα προγράμματα, πολεοδομικές παρεμβάσεις. Σ’ έναν άλλο, ίσως μεγαλύτερο βαθμό όμως πρέπει να γίνει μια βαθιά πολιτισμική αλλαγή, μια αλλαγή στις νοοτροπίες και τις στάσεις μας, ώστε να μάθουμε να μην κάνουμε τα οχήματά μας εμπόδια στην κίνηση των πεζών και των τροχήλατων αμαξιδιών και των καροτσιών. Νομίζω ότι προς αυτή την κατεύθυνση το μπλογκ της Μαμάς στο δρόμο μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμο. Στηρίξτε το!