Ας υποθέσουμε ότι εργάζεστε σε μια επιχείρηση λιανικού εμπορίου. Σύμφωνα με το νόμο, εκτός του μισθού ο εργοδότης σας είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει άμεσα στο ασφαλιστικό σας ταμείο ένα ποσό κάθε μήνα, το οποίο παρακρατεί απ’ τις λεγόμενες μεικτές αποδοχές σας. Στο ταμείο αυτό εγγράφεστε απ’ την ημέρα που προσλαμβάνεστε. Είναι ένα δημόσιο ταμείο, με πολλά προβλήματα, λίστες αναμονής, καταχρεωμένο κ.λπ. Ας υποθέσουμε τώρα ότι ο νόμος αλλάζει: αντί να πληρώνει ο εργοδότης σας τα χρήματα στο ασφαλιστικό ταμείο, να τα πληρώνει κάποιος άλλος, π.χ. ο βιομήχανος που παράγει το ίδιο το προϊόν. Το ταμείο αυτό είναι εξαιρετικό, έχει τεράστιο αποθεματικό, λειτουργεί άψογα, είναι «ευγενές» κ.λπ. Για να μπείτε σε αυτό όμως πρέπει να έχετε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ μέσο, να έχετε περάσει εξετάσεις, να έχετε εγκριθεί από έναν εργοδότη ή περισσότερους δουλεύοντας γι’ αυτούς επί τριετία το λιγότερο κ.λπ. Πώς θα αντιδρούσατε; Δε θα θέλατε αμέσως αυτή την αλλαγή αδιαφορώντας για το ποιός χρηματοδοτεί το ταμείο σας; Κι αν συνέβαινε το αντίθετο, δε θα αγωνιζόσασταν ώστε να μην καταργηθούν τα προνόμιά σας;
Αυτή είναι η ιστορία με το αγγελιόσημο. Το αγγελιόσημο πληρώνεται απ’ τους διαφημιζόμενους στους διαφημιστές κι εκείνοι με τη σειρά τους το αποδίδουν στο ασφαλιστικό ταμείο των εργαζόμενων στον Τύπο. Είναι ένα ποσό 20% επί της τιμής της διαφήμισης. Με λίγα λόγια οι διαφημιζόμενες βιομηχανίες χρηματοδοτούν ΑΜΕΣΑ τις συντάξεις και την περίθαλψη των δημοσιογράφων. Δεν το κάνουν οι εργοδότες τους, οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ δηλαδή, αλλά οι διαφημιζόμενοι σε αυτά. Αν αυτό από μόνο του δε συνιστά ένα πρόβλημα ηθικής και δεοντολογικής τάξης, τότε τί είναι; (περισσότερα…)

Χθες βρέθηκα στην Ιπποκράτους 146, στο καφέ του
Προχθές, όπως θα είδατε και στο σχετικό μου