Η Μέντη Μέγα κι η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών παρουσιάζουν τις «Τρίπλες και τριπλέτες» μια παράσταση για εφήβους που διαπραγμετεύεται τη σχέση τέχνης και αθλητισμού, τιμών και αξιών, ανθρώπου και μηχανής.

Στα πλαίσια του εκπαιδευτικού της προγράμματος, φέτος η Στέγη φιλοξενεί την χορογράφο Μέντη Μέγα, με μια εφηβική παράσταση χορού και λόγου, ιδιαίτερα επίκαιρη. Οι «Τρίπλες και τριπλέτες» θα παίζονται αποκλειστικά σε γήπεδα μπάσκετ και κλειστά γυμναστήρια σχολείων, απ’ τις 6 Νοεμβρίου 2017 ως τις 22 Μαίου 2018. Καθώς είχα την τύχη να δω το έργο στη γενική του πρόβα, αλλά και να συμμετάσχω σε συζητήσεις κατά την παραγωγή του), νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μερικές σκέψεις με αφορμή το έργο.

Ζούμε σ’ έναν κόσμο που όλα θέλουν να μετρηθούν και να αναμετρηθούν. Ζούμε στην εποχή του quantification, της ποσοτικοποίησης. Φοράμε βραχιόλια που μετρούν τα βήματά μας και αγωνιούμε για τον αριθμό των likes και των ακολούθων μας στα social media. Ζούμε τον θρίαμβο της επίδοσης. Γινόμαστε επιδοσιακά υποκείμενα, τίγκα στο άγχος της πρωτιάς. Γι’ αυτό κι ο πρωταθλητισμός είναι τόσο συναφής με την εποχή μας. Γι’ αυτό κερδίζουν τόση δημοφιλία οι πάσης φύσης διαγωνισμοί, τα talent shows, οι ψηφοφορίες, οι κατατάξεις.

Όλες οι απόπειρες μέτρησης υπόσχονται μια χειροπιαστή απόδειξη της αξίας σ’ έναν κόσμο που όλες οι ποιότητες σχετικοποιούνται και το μη μετρήσιμο τρομάζει. Σ’ έναν κόσμο εφήμερων και πλασματικών αξιών, όλα πρέπει να αποτιμηθούν σε κάποιο είδος χρηματιστηρίου. Στην πραγματικότητα έτσι πιανόμαστε όλοι στην παγίδα της τιμολόγισης. Οι αξίες δεν είναι εύκολο να μετρηθούν. Κάθε απόπειρα αποτίμησης μιας ανθρώπινης αξίας μοιάζει αυθαίρετη, για να μην πούμε γελοία. Ποιός είναι ο πιο ευαίσθητος; Ποιός είναι ο πιο γενναιόδωρος; Ποιός είναι ο πιο συμπονετικός, ο πιο θαρραλέος, ο πιο ανασφαλής; Πόση είναι η αγάπη ενός γονιού για το παιδί του; Πόσο πονάει η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου; (περισσότερα…)

Ομάδα Φοra / Μέντη Μέγα

16-19 Φεβρουαρίου 2012

Ένα δυναμικό γυναικείο χορευτικό τρίο ανιχνεύει την πρόσφατη ιστορία.

Πώς χορεύεται η Μεταπολίτευση;

Η ανερχόμενη χορογράφος Μέντη Μέγα και η Ομάδα Φοra παρουσιάζουν τη νέα τους δουλειά Μεταπολίτευση, που πραγματεύεται τη συλλογική μνήμη του πρόσφατου παρελθόντος, από τις 16 έως τις 19 Φεβρουαρίου 2012, στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών.

Η νέα δουλειά από τη Μέντη Μέγα και την καλλιτεχνική ομάδα Φora αποτελεί μια απόπειρα κατανόησης των κοινωνικοπολιτικών συνθηκών που οδήγησαν στην οικονομική και αξιακή κρίση της Ελλάδας του σήμερα. Μουσική, ήχοι, εικόνες και σωματικές μνήμες από την εποχή της Μεταπολίτευσης έρχονται στην επιφάνεια μέσα από τη σφιχτή ρυθμική δομή του γυναικείου τρίο.

Η χορογράφος, ως συνειδητό μέλος της νέας γενιάς καλλιτεχνών, επιχειρεί μια διερευνητική κατάδυση στην πρόσφατη ελληνική ιστορία, μέσα από τη μουσική, τις εικόνες και τις σωματικές της μνήμες. Τρεις γυναίκες αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τον θεατή πίσω στη δική του ιστορία, επιδιώκοντας στην ουσία τη σύνδεση του ατομικού με το κοινωνικό βίωμα. Μακριά από πολιτικά συνθήματα και εύκολα συμπεράσματα, το έργο μετασχηματίζει ποιητικά έννοιες και ιδέες σε χορευτικές φόρμες, αναδεικνύοντας το σώμα ως τόπο συγκεντρωμένης εμπειρίας και γνώσης, ως το πιο σημαντικό υποκείμενο της ιστορίας. Στην παράσταση συμμετέχουν τρεις σπουδαίες Ελληνίδες χορεύτριες, η Όλια Λυδάκη, η Κατερίνα Μπέλλα και η Χαρά Κότσαλη, που επί σκηνής χορεύουν, τραγουδούν και σφραγίζουν με τη έντονη σκηνική τους παρουσία τη δυνατή ποιητική εμπειρία που προσφέρει το έργο.

Μια παράσταση που ενώνει το πρόσφατο παρελθόν με το παρόν και επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα: Τελικά τί έχει εγγράψει πάνω στο ίδιο μας το σώμα η Μεταπολίτευση; (περισσότερα…)

Γράφουν η Μέντη Μέγα κι ο Μανώλης Ανδριωτάκης

Μια τολμηρή χοροθεατρική πραγματεία πάνω στο καίριο ζήτημα της πολυπολιτισμικότητας, του Ισλαμισμού και της ελευθερίας του λόγου.

Χθες παρακολούθησαμε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών μια εξαιρετική παράσταση της ομάδας χορού DV8 Physical Theatre. Πήγαμε προετοιμασμένοι να δούμε κάτι πολύ δυνατό, αφού στη μνήμη μας ήταν ακόμα πολύ ζωντανό το The Cost of Living, στο οποίο χόρευε κι ο φίλος μας Rowan Thorpe. Ο σκηνοθέτης, χορογράφος και υθίνων νους της ομάδας, Lloyd Newson μίλησε με το κοινό πριν την παράσταση και μας προϊδέασε γι’ αυτό που θα ακολουθούσε. Όσοι θα έχουν την τύχη να πάνε ως τη Στέγη, μέχρι αύριο Κυριακή, και να δουν το Can we talk about this? (Μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτό;), θα έχουν την ευκαιρία να αντιμετωπίσουν ένα υποδειγματικό έργο τέχνης, μια βαθύτατα πολιτική παράσταση. (περισσότερα…)


Ξεκινάει ένα φυντάνι να γράφει σ’ εφημερίδα. Πένα καλή, έμφυτη περιέργεια, σχετικές σπουδές, μέλλον που προδιαγράφεται λαμπρό.

Πάει το φυντάνι μια πρώτη ιδέα στον αρχισυντάκτη.
“Ξέρεις αυτό δε μπαίνει” του λέει, “είναι μεγάλος διαφημιζόμενος”.
Πάει μια δεύτερη.
“Ξέρεις αυτό δε μπαίνει” του λέει, “είναι πολιτικός μας φίλος”.
Πάει μια τρίτη.
“Ξέρεις αυτό δε μπαίνει” του λέει. “είναι εκτός μόδας”.
Πάει μια τέταρτη.
“Ξέρεις αυτό είναι τομέας του Παπαδόπουλου” του λέει ο αρχισυντάκτης.
“Τί να κάνω τότε;” ρωτάει το φυντάνι.
“Να γράψε γι’ αυτό” του λέει ο αρχισυντάκτης.
“Μα αυτό είναι ψέμα” απαντάει το φυντάνι.
“Τότε κάνε επίθεση σ’ αυτόν” του λέει ο αρχισυντάκης.
“Μα αυτός δεν έχει αποδέιξει ότι δεν έχει κάνει τίποτα μεμπτό” απαντάει το φυντάνι.
“Τότε μίλα γι’ αυτό” του λέει ο αρχισυντάκτης.
“Μα αυτή είναι η μισή αλήθεια” απαντάει το φυντάνι.
“Τότε ψάξε αυτό” του λέει ο αρχισυντάκτης.
“Μα υπάρχει πιο σημαντικό θέμα να ερευνήσω” του απαντάει το φυντάνι.
“Ε, τότε παιδί μου πήγαινε στο πανεπιστήμιο να διδάξεις και μη με ζαλίζεις” του λέει απαυδισμένος ο αρχισυντάκτης.

Κλείνοντας την πόρτα του γραφείου το φυντάνι σκέφτεται τον τίτλο στο μπλογκ που θα φτιάξει.

*Η ιστορία γράφτηκε για τις 2 παραστάσεις του έργου Το Μαντρόσκυλο της Φora etc., που θα ανέβουν σήμερα κι αύριο (23 & 24 Σεπτεμβρίου) στο Θέατρο Σοφούλη, στη Θεσσαλονίκη.

Στις 23 & 24 Σεπτέμβρη, «Το Μαντρόσκυλο» ανεβαίνει για 2 παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Σοφούλη. Η ομάδα Φora etc. σας προσκαλεί σε μια αλληγορική παράσταση για τα Media! Ακολουθούν οι πληροφορίες και παρακάτω ένα θεωρητικό κείμενο για το θέμα που πραγματεύεται η παράσταση.

His master’s voice

Παρατηρήσεις πάνω στο πρόβλημα των Μέσων

Σε ένα όχι τόσο γνωστό διήγημά του ο Ιούλιος Βερν περιγράφει «μια ημέρα ενός δημοσιογράφου το 2889». Η εικόνα που σκιαγραφεί ο Βερν φαίνεται σήμερα να μην είναι καθόλου μακριά απ’ την πραγματικότητα. Η εφημερίδα στηρίζεται κατ’ αποκλειστικότητα στη διαφήμιση, ρέπει στην εντυπωσιοθηρία, κι είναι ένας κερδοσκοπικός μηχανισμός, μια μηχανή που παράγει χρήμα εις βάρος της αλήθειας. Το διήγημα τελειώνει με το μέτρημα των κερδών και τη φράση «είπε κανείς τίποτα για το επάγγελμα του δημοσιογράφου τον 29ο αιώνα;» Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα τον 21ο αιώνα τείνουν να είναι χειρότερα. Δημοσιογράφοι σαν τον Φράνσις Μπένετ, το διευθυντή του Κύρηκα της Γης στο διήγημα του Βερν, υπάρχουν κι είναι πραγματικά ελάχιστοι. Είναι οι σύγχρονοι βαρόνοι του Τύπου, με τα τεράστια κέρδη και την απεριόριστη εξουσία. Η πραγματικότητα των Μέσων είναι ζοφερή. Υπάρχει τρόπος να ξεπεραστεί αυτό το παρωχημένο και αντιδημοκρατικό μοντέλο; Αυτό είναι πιθανώς το πιο επίκαιρο και κεντρικό ερώτημα που αφορά στη σύγχρονη δημοσιογραφία.

Παγκοσμίως, στις τάξεις υποψιασμένων και ανυποψίαστων πολιτών, υπάρχει μια έντονη τάση δαιμονοποίησης των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, η οποία εν πολλοίς είναι δικαιολογημένη. Τα Μέσα σήμερα έχουν περιέλθει σε μια κατάσταση ηθικής ανυποληψίας γιατί παρουσιάζουν μια πλαστή εικόνα του κόσμου, συνιστούν δηλαδή ένα στρεβλό είδωλο της πραγματικότητας. Αντί να προωθούν λύσεις για τα προβλήματα, γίνονται τα ίδια μέρος του προβλήματος. Παράγουν φόβο, καχυποψία και αίσθηση αδιεξόδου.

Κατά κοινή ομολογία το βασικό ατόπημα των Μέσων είναι ότι δεν επιτελούν τον καταστατικό τους ρόλο, ότι έχουν δηλαδή παρεκτραπεί εντελώς απ’ το δέον. Ο ρόλος αυτός δεν αποφασίζεται από κάποιο μεμονωμένο κέντρο, ούτε είναι καταγεγραμμένος ως μανιφέστο σε ακαδημαϊκά βιβλία. Πρόκειται για ένα συνεκτικό κι ευμετάβλητο πλαίσιο αρχών και αξιών το οποίο ακολουθούν δημοσιογράφοι και ιδιοκτήτες των Μέσων προκειμένου να διακινούν το προϊόν της δημοσιογραφίας που είναι τα Νέα και η Άποψη. Στην ιστορία έχουν υπάρξει μεγάλες περίοδοι κατά τις οποίες οι δημοσιογράφοι απολάμβαναν της εμπιστοσύνης της κοινωνίας, αλλά σήμερα η φήμη των δημοσιογράφων και των Μέσων είναι αρνητική. Στην Ελλάδα δε, επιβιώνουν και μερικές «μοναδικότητες» ως προς το μοντέλο λειτουργίας. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει κανένα κερδοφόρο Μέσο Ενημέρωσης. Ο Τύπος μ’ άλλα λόγια έχει καταλήξει να εξυπηρετεί αλλότριους σκοπούς.

Όμως για να μην αποπροσανατολιζόμαστε, ο διαβόητος ρόλος των ΜΜΕ είναι παγκόσμιος και διαχρονικός. Τόσο στην Νιγηρία, όσο και στην Ουκρανία, τη Βραζιλία και την Ελλάδα, τα Μέσα έχουν το ρόλο του Ελεγκτή. Δεν ονομάζονται τυχαία τέταρτη εξουσία ή και οξυγόνο της δημοκρατίας, γιατί χωρίς αυτά υπάρχει ένα κενό που δημιουργεί συνθήκες ασφυξίας. Ένα κενό κριτικής κι ελέγχου που απειλεί να επιβάλλει το δίκαιο του ισχυρού. Οι αρνητικές συνδηλώσεις της φράσης «τέταρτη εξουσία» έχουν υπερεκτιμηθεί. Μια εξουσία που ελέγχει τις υπόλοιπες τρεις θα είναι πάντα θεμιτή, αρκεί να μην είναι καταχρηστική η λειτουργία της και να είναι ομοίως ανοικτή στον έλεγχο. Για το λόγο αυτό τα Μέσα πρέπει να είναι ανεξάρτητα και να ερευνούν χωρίς προκαταλήψεις. Πρέπει να έχουν ως στόχο την αποκάλυψη της αλήθειας, υπηρετώντας την πολυφωνία, τη διασταύρωση των πηγών, τη διαφάνεια και τη δεοντολογία. Ο δημοσιογράφος πρέπει να αναζητά την αλήθεια και να τη δημοσιεύει χωρίς να υπολογίζει οικονομικά ή πολιτικά μεγέθη. Το δημοσιογραφικό προϊόν είναι απαραίτητο στην κοινωνία, όσο απαραίτητος είναι κι ο αέρας. Χωρίς το ρεπορτάζ και τη γνώμη θα βιώσουμε την ασφυξία του ολοκληρωτισμού, όπου ελάχιστοι θα αποφασίζουν ποιό είναι το δίκαιο, το ορθό και γιατί όχι, το ανθρώπινο.

Κάποιοι διαφωνούν και υποστηρίζουν ότι η δημοσιογραφία ήταν πάντα έτσι. Η άξια δουλειά γινόταν ανέκαθεν από λίγους. Όμως, η ύπαρξη έστω κι ελάχιστων άτεγκτων ρεπόρτερ που αποκαλύπτουν βρώμικες υποθέσεις, και Μέσων που δεν υπολογίζουν τίποτα παρά μόνο τη διατύπωση της αλήθειας, είναι μια ιδανική εικόνα, που στην καθημερινότητα ολοένα και περισσότερο ξεθωριάζει. Εδώ κυριαρχεί ο πραγματισμός και βέβαια το οικονομικό συμφέρον. Τα Μέσα συγκεντρώνονται στα χέρια ελάχιστων επιχειρηματιών που τα χρησιμοποιούν για να προωθήσουν τις δουλειές τους και να πιέσουν την πολιτική εξουσία. Οι δημοσιογράφοι υποκύπτουν στους εκβιασμούς και τις πιέσεις των ιδιοκτητών, οι οποίοι προσφέρουν ασυλία στους διαφημιζόμενους πελάτες τους και επιτίθενται επιλεκτικά στους πολιτικούς αντιπάλους των υποστηρικτών τους. Η δημοσιογραφία υποτάσσεται σε στρεβλά πρότυπα: η σκοπιμότητα, η εντυπωσιοθηρία, η προχειρότητα, ο κονφορμισμός, η ευτέλεια και ο κιτρινισμός τείνουν να γίνουν ο κανόνας. Εφημερίδες παρουσιάζουν ρεπορτάζ για γεγονότα που δεν έγιναν ποτέ, πληρωμένες ειδήσεις κρύβονται πίσω απ’ το μανδύα της ενημέρωσης, η ψυχαγωγία μπλέκεται με την ειδησεογραφία και πάει λέγοντας. Απ’ τη στιγμή που το δημοσιογραφικό προϊόν παύει να λογοδοτεί στους καταναλωτές του, στους πολίτες, στην κοινωνία όλα είναι πιθανά. Τώρα είναι οι διαφημιστές, οι διαφημιζόμενοι κι ενίοτε οι πολιτικοί εκείνοι που εγκρίνουν πρώτοι το περιεχόμενο. Αυτός που έχει την πολιτική και οικονομική δύναμη αποφασίζει ποιά θα είναι η ενημέρωση των πολιτών, σε ποιές δόσεις, με ποιά πρόσωπα κ.λπ.

Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Σερζ Χαλιμί στα “Νέα Μαντρόσκυλα”, τις προηγούμενες δεκαετίες οι δημοσιογράφοι γευμάτιζαν με συνδικαλιστές κι εργάτες, ενώ τώρα τρώνε παρέα με τους βιομήχανους. Το ενδιαφέρον μετατοπίζεται. Όπως γράφουν οι Λεβί και Κοέν στο βιβλίο τους «Το επάγγελμά μας παραστράτησε»: «σήμερα το όνειρο πολλών νεο-δημοσιογράφων είναι να δειπνούν με τους πλούσιους ή τους διάσημους για τους οποίους γράφουν». Με τη λογική του «όλα αγοράζονται», η αλήθεια έχει τιμή. Κάποτε λαμβανόταν υπόψη η μέριμνα για τον αδύναμο, τώρα ιπερισχύει κυνικά το δίκαιο του δυνατού. Η ελευθερία και η ανεξαρτησία τείνουν να γίνουν ευφημισμοί, μεγαλόστομες λέξεις που διαφημίζουν παρωχημένα προϊόντα. Η κρίση είναι γνωστή εδώ και χρόνια. Ο Λυκούργος Κομίνης στο βιβλίο Η κρίση του Ελληνικού Τύπου, απ’ τη δεκαετία του ’80 ήδη, επισήμαινε τα προβλήματα που απλά σήμερα έχουν διογκωθεί. Δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία ότι το επάγγελμα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί. Η δημοσιογραφία, παρότι περνά μεγάλη κρίση, πρέπει να έχει ακόμα μια ευκαιρία να ξαναβρεί τις αξίες και τις αρχές της. Για πολλούς, η ευκαιρία αυτή εδράζεται στις ψηφιακές λεωφόρους. Το Διαδίκτυο συνιστά ένα προνομιακό πεδίο τόσο για τους νέους δημοσιογράφους όσο και για τους παλαιότερους, προκειμένου να ανακαλύψουν εκ νέου τη χαμένη αξιοπιστία των Μέσων. Είναι μια πρόκληση και μια ευθύνη αυτή, που αξίζει να αναληφθεί.

Αν όμως λείπει κάτι απ’ τα Μέσα, τόσο τα παραδοσιακά όσο και τα νέα, είναι η ελευθεροστομία, η παρρησία, η υπευθυνότητα. Η διατύπωση απόψεων και η μετάδοση ειδήσεων που μπορεί να φέρνει κάποιους σε αμηχανία ή και να τους στοχοποιεί. Η αποκύρηξη της αυτολογοκρισίας. Η αρετή και η τόλμη. Σε μια σειρά διαλέξεών του για την Ελευθερία του Λόγου, ο γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Φουκό είχε επιχειρήσει να μιλήσει για την αξία της παρρησίας. Ο ορισμός που έδωσε, βασιζόταν στα αρχαία κείμενα και θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας πνευματικός οδηγός για τους δημοσιογράφους. Ο παρρησιαστής λοιπόν είναι εκείνος που «χρησιμοποιεί την ελευθερία του και επιλέγει την ειλικρίνεια αντί για την πειθώ, την αλήθεια αντί για την αληθοφάνεια ή τη σιωπή, το ρίσκο του θανάτου αντί της ζωής και της ασφάλειας, την κριτική αντί για την κολακεία, και το ηθικό καθήκον αντί για το συμφέρον και την ηθική απάθεια». Ο δημοσιογράφος θα μπορούσε να είναι απόγονος του Διογένη του Κυνικού, ενός γνήσιου παρρησιαστή. Αν «το μέλλον της ανθρωπότητας είναι όντως οι δημοσιογράφοι» όπως το έθεσε κάποτε μια διαφήμιση εφημερίδας, θα έπρεπε εκείνοι να αναζητήσουν ένα νέο αξιακό σύστημα ώστε να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας. Μπορούν τα σκυλιά να ξαναγίνουν άνθρωποι; Μπορεί αφέντης του δημοσιογράφου να γίνει η κοινωνική του συνείδησή;

Το κείμενο περιλαμβάνεται στο έντυπο πρόγραμμα της παράστασης.


Την Παρασκευή 21 Ιουλίου είδα την παράσταση 7+1, στο Στάδιο της Καλαμάτας, στα πλαίσια του ομώνυμου χορογραφικού εργαστηρίου που έγινε στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Ως συνιδρητής και μέλος της μιας εκ των 5 ομάδων που συμμετείχαν στο πρωτόγνωρο αυτό εγχείρημα, της Φora etc. θα πείτε ότι τα λεγόμενά μου είναι προϊόντα προκατάληψης, και θα έχετε δίκιο. Τί συνέβη όμως πραγματικά στο εργαστήριο 7+1 στην Καλαμάτα; Πέντε ομάδες χορού έκαναν 7 πρόβες η καθεμιά, με συμμετέχοντες επαγγελματίες και ερασιτέχνες. Οι πρόβες αυτές οδήγησαν σε μια παράσταση, όπου κάθε ομάδα παρουσίασε τη δουλειά της. Στην ουσία, οι ομάδες Amorphy, Νταλίκα, Πρόσχημα, Λεμούριοι και Φora etc. παρουσίασαν στο κοινό το αποτέλεσμα της δουλειάς 7 προβών. Δεν είναι και λίγο. Η παράσταση είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Οι χορευτές, όλοι προσηλωμένοι στη διαδικασία, έδειξαν ότι η δουλειά και το ομαδικό δημιουργικό πνεύμα είναι ζωογόνες συνθήκες. Αλλά το όλο πράγμα απέδειξε και κάτι ακόμα: ότι χορογράφοι διαφορετικών ομάδων μπορούν να συνεργαστούν σε κοινά σχέδια. Να δημιουργήσουν συλλογικά, διατηρώντας την ατομική τους ταυτότητα. Απέδειξαν επίσης ότι δεν είμαστε πια όλοι απομονωμένοι στα δημιουργικά τους φρούρια, πάντα μόνοι, πάντα αρχηγοί. Αυτό το άνοιγμα σηματοδότησε και την ίδρυση μιας συλλογικότητας με τη μορφή δικτύου. Θεωρώ ότι η κίνηση αυτή συνιστά κάτι πολύ αισιόδοξο και καινούργιο για τον Ελληνικό Χορό. Απ’ όσο γνωρίζω είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια ανάλογη προσπάθεια, κι αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που αξίζει να τη στηρίξουμε και να την παρακολουθήσουμε. Ο κύριος λόγος όμως είναι το πραγματικά συλλογικό πνεύμα του εγχειρήματος, η διάθεση να ιδωθεί ο χορός και η δημιουργία του υπό ένα καινούργιο πρίσμα. Αξίζει λοιπόν ένα μπράβο σ’ όλους. Στο Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας που φιλοξένησε την πρώτη αυτή δράση των ομάδων, στους υποστηρικτικούς του μηχανισμούς, στους χορευτές που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και το επάνδρωσαν με τόσο ενθουσιασμό, στον κόσμο που παρακολούθησε την παράστασή τους. Εύχομαι η επόμενη δράση να είναι εξίσου ενδιαφέρουσα κι επιτυχημένη!