Ζωές σε σαθρά εδάφη

xwra messinias 2009Θρήνος για τη 18χρονη κοπέλα απ’ τη Ρουμανία που σκοτώθηκε χθες στη Χώρα Μεσσηνίας, όχι λόγω του σαθρού εδάφους, ούτε της βροχής, αλλά ούτε και του σεισμού των 4 ρίχτερ, αλλά απ’ τα αδιέξοδα που βιώνει εδώ και καιρό η ελληνική επαρχία.

Χθες τα ξημερώματα, μια ημέρα πριν τη δολοφονική επίθεση στο νεαρό αστυνομικό στα Εξάρχεια, την ώρα που στη Γάζα οι Ισραηλινοί επιχειρούσαν με χερσαία και εναέρια ενάντια στην παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς, την ώρα που στη Μόσχα οι Ρώσοι συνέχιζαν να σφίγγουν τις στρόφιγγες του φυσικού αερίου προς την Ουκρανία, την ώρα που στις ΗΠΑ συζητούσαν τα 75 εκ. δολλάρια που θα στοιχήσει η τελετή ορκωμοσίας του νέου προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, την ώρα που στην Αθήνα άγνωστοι έκαιγαν υπακαταστήματα τραπεζών, την ώρα που οι περισσότεροι έλληνες κοιμούνταν, την ίδια ώρα που γινόταν ένας μικρός σεισμός 4 ρίχτερ κοντά στην Καλαμάτα, πενήντα χιλιόμετρα πιο μακριά, μια νεαρή κοπέλα καταπλακώθηκε από έναν μαντρότοιχο ενώ κοιμόταν στο οίκημα που αποκαλούσε προσωρινά σπίτι της και ανασύρθηκε μερικές ώρες μετά νεκρή. Ο 21χρονος φίλος της ανασύρθηκε απ’ τα ερείπια τραυματισμένος, αλλά η 18χρονη κοπέλα «οικονομική μετανάστρια απ’ τη Ρουμανία», όπως είπαν τα Μέσα, δε στάθηκε καθόλου τυχερή.

Η είδηση, μπροστά στον όγκο των μεγάλων γεγονότων, αλλά και μπροστά στον αριθμό των νεκρών και των τραυματιών που προηγήθηκαν και ακολούθησαν το θάνατο της νεαρής γυναίκας, πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Η διατύπωση του νέου δεν άφηνε κανένα περιθώριο άλλης ερμηνείας. Η συνεχής βροχόπτωση και το σαθρό έδαφος δεν κατάφερε να στηρίξει τον τοίχο, ο οποίος κατέρρευσε πάνω στο κτίριο, ή καλύτερα στην αποθήκη όπου στεγαζόταν το νεαρό ζευγάρι, μαζί με άλλους μετανάστες που εργάτονται στα ελαιοχώραφα της περιοχής. Μ’ άλλα λόγια, η κακιά η ώρα. Βροχή και σεισμός 4 ρίχτερ: φονικός συνδυασμός.

Ποιός να ασχολείται τώρα μ’ αυτά τα νέα παιδιά που ξεκινούν απ’ τις φτωχές τους πατρίδες κι έρχονται στην Ελλάδα για να κερδίσουν λίγα χρήματα κι αξιοπρέπεια; Ποιός να ασχοληθεί τώρα που ξεκινούν νέες κινητοποιήσεις για την παιδεία και για τα δικά μας τα παιδιά; Ποιός θα βρει χρόνο να μιλήσει αυτή τη στιγμή για τις συνθήκες της ζωής των μεταναστών που εργάζονται στην ελληνική επαρχία τώρα που σχεδιάζονται ταξικοί πόλεμοι; Ποιός θα βρει την ψυχραιμία να σχολιάσει συνολικά την κατάσταση της ελληνικής επαρχίας; Ποιός θα πει ότι οι άνθρωποι που εργάζονται στις γεωργικές εργασίες είναι επί το πλείστον μετανάστες που αμείβονται πενιχρά, ενώ συχνά τους παρέχονται άθλιες συνθήκες διαβίωσης στις εποχιακές δουλειές; Ποιός θα θυμηθεί τα ρεπορτάζ του καλοκαιριού για τα φραουλοχώραφα της Ηλείας; Ποιός θα μιλήσει και για τους έλληνες παραγωγούς που γίνονται έρμαια των μεσαζόντων, των πελατειακών σχέσεων και των τεχνοκρατικών πολιτικών που δεν τους υπολογίζουν ως ανθρώπους αλλά ως αριθμούς; Ποιός θα μιλήσει για το γεγονός ότι οι έλληνες αγρότες εξαναγκάζονται εκβιαστικά λόγω συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών να συντηρούν αυτούς τους φτωχούς νέους ανθρώπους σε τρώγλες, χωρίς να τους παρέχουν καμία ασφάλεια, ούτε για την ίδια τη ζωή τους; Ποιός θα μιλήσει για τον εκβαρβαρισμό των ανθρώπων που προσπαθούν με κάθε μέσο να επιβιώσουν; Ποιός θα μιλήσει για το γεγονός ότι υπό αυτές τις συνθήκες είναι αδύνατο να αναπτυχθεί κάτι ελπιδοφόρο στην ελληνική επαρχία;

Μέχρι τώρα μαθαίναμε για θανάτους από βροχοπτώσεις σε υπανάπτυκτες χώρες, όπου η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία. Στην Ελλάδα, το 2009, αποδεικνύεται ότι ομοίως η ζωή δεν έχει καμία αξία. Πριν από ένα μήνα σκοτώθηκε ένα νεαρό παιδί από αστυνομικό στο δρόμο, και ξεσηκώθηκε ολόκληρη η χώρα ενάντια σε όλους και σε όλα. Σήμερα, που σκοτώνεται μια νέα κοπέλα, από την εγκληματική αμέλεια, και τα συσσωρευμένα αδιέξοδα της οικονομικής και κοινωνικής μας οργάνωσης, ούτε ένα δάκρυ, ούτε μια συγνώμη, ούτε μια διαμαρτυρία. Κι όμως στην ελληνική επαρχία, νέοι εργάτες στοιβάζονται σε παραπήγματα χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας. Μέσα σε πρόχειρες κατασκευές, σε παράνομα κτίσματα, που πολλές φορές έχουν πολεοδομικές άδειες, μέσα σε υπόγεια, και χαμόσπιτα, όπου τους ζητούν ενοίκιο κιόλας, οι άνθρωποι που στηρίζουν την αγροτική παραγωγή, δείχνουν ποιό είναι το πραγματικό πρόσωπο της κοινωνικής μας οργάνωσης. Αλλά ακόμα και η ευαισθησία μας είναι επιλεκτική.

Όποιος είδε το γκρεμισμένο δωμάτιο όπου ζούσε το νεαρό ζευγάρι των ρουμάνων στη Χώρα της Μεσσηνίας, θα είδε ένα παράπηγμα, μια αποθήκη ψυχών, όμοια μ’ εκείνες που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε σε ταινίες του Κουστουρίτσα, και άλλων γειτόνων μας. Η διαφορά μας με τους γείτονες είναι, όπως όλα δείχνουν, μόνο το νόμισμα. Κατά τ’ άλλα εδώ, όπως κι εκεί, είναι Βαλκάνια. Αυτό το ζευγάρι, εκεί στη Χώρα της Μεσσηνίας, όπως και κάθε νέο ζευγάρι στον κόσμο έκανε πιθανότατα όνειρα για καλύτερη ζωή. Ξεχασμένο απ’ τους πάντες, εκεί δίπλα στα ανάκτορα του Νέστορα, εργάζονταν σε δουλειές που αποφεύγουν να κάνουν οι έλληνες, κάνοντας όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Τόσο κοινότοπα, αλλά και τόσο ανθρώπινα, οι νέοι αυτοί προσπαθούσαν. Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Έπρεπε να γνωρίζουν ότι στη χώρα που τους φιλοξενούσε τα εδάφη είναι σαθρά, ελαφρά, ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να υποχωρήσουν, όπως και καθετί άλλο άλλωστε, ότι πολλά σπίτια αδειοδοτούνται και χτίζονται χωρίς καμία σοβαρή μελέτη, ότι κανένας τελικά δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά να βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής τους, κι ότι τελικά είναι εγκαταλελειμένοι στην τύχη τους. Εδώ όλα είναι τζόγος.

Ας αναπαύεται εν ειρήνη.

5 Comments

  1. ΑΝ δε ρωτας ρητορικα για το ποιος τους σκεφτεται «αυτους», θα σου πω ο αναρχικος. Αυτος που η πολιτικη του θεωρηση δε ξεχωριζει μεταναστη, εργατη, ανηλικο μαθητη, τρανσεξουαλ. Το ιδιο βαρος δινεται σε οποια ζωη χανεται, ειδικα οταν ειναι αποτελεσμα αυτων που περιγραφεις. Και προσπαθειες γινονται και πριν τα μοιραια.

    Δε δεχομαι ομως τη παρουσιαση του παραγωγου ως ερμαιο. Ο πρωτος που φταιει ειναι ο παραγωγος. Ειμαι σιγουρος οτι θα εκτυλισσονται στιγμες που ο αντρας θα βολευει οπως-οπως τα «εργατικα χερια» στην τρωγλη κι η γυναικα του το βραδι κρυφα θα πηγαινει στη μανα που τουρτουριζει λιγη σουπα. Αλλα δε φτανει αυτο. Εκδικουμαστε εθνικα τη ξεφτιλα του περασμενου αιωνα. Ειμαστε απο πανω τωρα και το δειχνουμε.

    Φταιει ο παραγωγος; Φταιει!

  2. tic tac και βέβαια φταίει ο ελαιοπαραγωγός, όπως φταίω κι εγώ, όπως πιθανότατα φταίμε όλοι που επιτρέπουμε να διαιωνίζονται τέτοια φαινόμενα. Όμως, εάν ο παραγωγός ελεγχόταν, εάν είχε εκπαιδευτεί, εάν αμοιβόταν για το προϊόν του αξιοπρεπώς, εάν, εάν, πιθανότατα τώρα να μη θρηνούσαμε θανάτους και να λέγαμε ότι ζούμε στην Ολλανδία. Θέλω να πω ότι είναι μεν μείζον ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ νακάνει καθένας απ’ τη θέση του ό,τι μπορεί ώστε να αλλάξει το Παράδειγμα, αλλά να μη χάνουμε και το δάσος που είναι η ευθύνη της πολιτικομιντιακής εξουσίας.

    Το να επιρρίπτουμε τις ευθύνες στα άτομα είναι εύκολο, και βολικό πολύ συχνά. Είμαστε όλοι προϊόντα του περιβάλλοντός μας. Ο ελαιοπαραγωγός έχει μεγαλώσει με συγκεκριμένες αξίες, έχει γαλουχηθεί απ’ τον πολιτευτή που θα του εξαργυρώσει την ψήφο, έχει μάθει ότι δεν είναι έγκλημα να πληρώσει στην πολεοδομία ή άλλού, έχει υποστεί καθημερινή πλύση εγκεφάλου απ’ τα κανάλια για το τί υποτίθεται ότι είναι η πολιτική, έχει μάθει να χρησιμοποιεί τους άλλους σαν αντικείμενα, είναι όπως λες φαλλοκράτης, κινείται διαρκώς μεταξύ γλυψίματος και φτυσίματος κ.λπ. Βυθίζεται κι αυτός στο σαθρό έδαφος με άλλα λόγια, και δεν έχει μάλιστα τα εργαλεία για να καταλάβει τους λόγους. Εμένα, περισσότερο σα θύμα μου μοιάζει πάντως.

  3. Μου αρέσει ο χαρακτηρισμός του γεωργού (αλλά μήπως όλων τελικά των μικρομεσαίων;) σαν θύτης-θύμα. Στο χωριό μου οι περισσότεροι ραντίζουν τις ελιές από 5 ως 8 φορές πριν τις μαζέψουν και χωρίζουν αλλού το «δικό τους λάδι», που το έχουν ραντίσει αρκετά λιγότερο ή καθόλου.
    Αυτό είναι ξεκάθαρη συνάρτηση απαιδεψιάς, έλλειψης σοβαρού προγραμματισμού και υπευθυνότητας, ελληνικής κακομοιριάς και αρπαχτής.
    Όμως όλα αυτά είναι μάλλον παράγωγα κατά τη γνώμη μου μιας φρικτής εγκατάλειψης της επαρχίας στην τύχη της, όπου οι νέοι αν δε γίνουν αλκοολικοί και δε φύγουν για Αθήνα κλπ, γίνονται τέτοιου είδους απατεώνες και «αφεντικά». Είναι παράγωγο της πολιτικής αυτών που κατά τη ρήση του Πετεφρή είχαν την ευφυή ιδέα να βαφτίσουν την επαρχία «περιφέρεια».

    Ας αναπαυθεί εν ειρήνη η κοπελιά. Και ξανά κουράγιο προς ολους μας…

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s