αμπολιμπί αμποεμπέ

Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου προτιμούσες να βλέπεις το δρόμο να φεύγει

Ενίοτε κάποιος σε χαιρετούσε κι εσύ γελούσες διστακτικά

Κάθε λίγο ρωτούσες τα μπροστινά καθίσματα αν φτάνουμε

Δε νομίζω ότι σε ένοιαζε πραγματικά

Ο δρόμος πίσω έφευγε

Κι εσύ ήξερες πως όλα συμβαίνουν για εσένα

Τότε έβγαζες ένα ολόκληρο ταξίδι

Με το αμπολιμπί αμποεμπέ

Που το επαναλάμβανες σα θεραπευτικό μάντρα

Κι εμείς σου λέγαμε να σκάσεις

Αν σ’ ενδιαφέρει, έχω και πειστήρια πολαρόιντ

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s