Η ταμπλέτα και οι παράνομες διαφημιστικές πινακίδες

Αφού η τεχνολογία έχει μεταμορφωθεί στην κυρίαρχη θρησκεία των καιρών μας, τα μηχανήματα κατέχουν τη θέση των ιερών συμβόλων: απ’ αυτά «κοινωνούμε», απ’αυτά «ευλογούμαστε», μέσω αυτών εξασφαλίζουμε μια θέση στον εικονικό παράδεισο. Η Wall Street Journal έφτασε στο σημείο να μεταδώσει ότι: Την τελευταία φορά που έγινε τόσος ντόρος για μία πλάκα, ήταν γραμμένες επάνω της οι 10 εντολές! Απ’ την άλλη, ο απτός δημόσιος χώρος, γίνεται ολοένα και περισσότερο ιδιοκτησία των δυνατών.

Όπως γνωρίζουν οι αναγνώστες αυτού του blog, εδώ και σχεδόν ένα χρόνο ετοιμάζω ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Ομολογώ ότι όλο αυτό το διάστημα έχω εκπλαγεί απ’ την αδιαφορία της διαδικτυακής κοινότητας απέναντι στο θέμα. Παρότι υπάρχουν αρκετές εξαιρέσεις, παρατηρώ ότι οι συζητήσεις γύρω απ’ τις παράνομες πινακίδες, στο διαδίκτυο, είναι ελάχιστες. Πώς να το εξηγήσω αυτό; Μήπως τα επιχειρήματα ενάντια στην καταφανή παρανομία δεν είναι πειστικά ή αρκετά; Μήπως οι κυβερνοναύτες αδιαφορούν για θέματα του δημόσιου χώρου; Ομολογώ ότι δε θέλω να πιστέψω τίποτα απ’ αυτά. Το αδιάψευστο γεγονός, ότι δηλαδή οι παράνομες διαφημιστικές πινακίδες στοιχίζουν ζωές, με υποχρεώνει να σκεφτώ άλλα πράγματα.
Αυτές τις ημέρες, με αποκορύφωμα τη χθεσινή, σχεδόν το σύνολο της διαδικτυακής κοινότητας, συζητά για ένα καινούργιο προϊόν, για την περίφημη «ταμπλέτα» της Apple, ή αλλιώς το iPad. Ο όγκος της πληροφορίας και της γνώμης που διακινήθηκε στο Διαδίκτυο ήταν και είναι πραγματικά εντυπωσιακός. Εκατομμύρια αναζητήσεις στο Google, εκατομμύρια αναρτήσεις σε Blog, Twitter και Facebook. Η κοινωνική δικτύωση πήρε «φωτιά», με αφορμή ένα νέο γκάτζετ. Κι αναρωτιέμαι: αυτή είναι η κοινωνική ευαισθησία των δικτύων; Να αδιαφορούν παντελώς για ένα θέμα που δυνητικά μπορεί να σκοτώσει τον καθένα, και την ίδια στιγμή να παθαίνουν μαζική παράκρουση με ένα νέο τεχνολογικό προϊόν; Ας μην προσάψω όμως τόσο βαριές ευθύνες στους χρήστες.
Η Apple έχει καταφέρει με την πολιτική και τα προϊόντα της να κάνει τον κόσμο να μιλά για αυτή, χωρίς να επιστρατεύει λομπίστες, δημοσιοσχετίστες ή διαφημιστές. Η Apple έχει καταφέρει να δημιουργήσει αυτό που λέγεται word of mouth. Αυτό δηλαδή που δεν έχουν καταφέρει οι γονείς των οποίων τα παιδιά σκοτώθηκαν εξαιτίας διαφημιστικών πινακίδων. Πρέπει επομένως να το χωνέψουμε: ζούμε σε κοινωνίες που το μάρκετινγκ έχει πάρει τον πρώτο λόγο στον καθορισμό στης ατζέντας.
Φυσικά, η «ταμπλέτα» είναι κάτι φανταχτερό, νέο, που υπόσχεται ξεκούραση, παιχνίδι, μόδα, καινοτομία κ.λπ. Ενώ το τροχαίο δυστύχημα αφορά σε δυσάρεστα πράγματα: απώλειες ζωών, αναγκαία και επώδυνα μέτρα, έλεγχο, τιμωρίες κ.λπ. Στην πρώτη περίπτωση είναι εύκολο να «δεσμεύσεις» τον κόσμο σε συζητήσεις, αφού ο στόχος είναι να αγοραστεί ένα προϊόν –με 500 δολλάρια μπορεί κάποιος να «ησυχάσει» τη συνείδησή του, να διασκεδάσει, να αισθανθεί μέρος μιας κοινότητας κ.λπ. Ενώ στη δεύτερη, πρέπει να φωνάξει, να πιέσει, να κάνει ενδεχομένως κάτι ο ίδιος προκειμένου να προστατευθεί τόσο το σύνολο όσο και ο ίδιος. Η διαφορά είναι σημαντική.
Δεν θέλω να γκρινιάξω σχετικά με την ύπαρξη νέων εργαλείων. Τα εργαλεία ήταν ανέκαθεν χρήσιμα, αλλά βέβαια, σήμερα έχουμε φτάσει στην εξιδανίκευση τους, γεγονός που μπορεί να καταστεί καταστροφικό για τη δημιουργικότητα και την κοινωνικοποίησή μας. Έχουμε γίνει προσκυνητές ελβετικών σουγιάδων. Αφού η τεχνολογία έχει μεταμορφωθεί στην κυρίαρχη θρησκεία των καιρών μας, τα μηχανήματα κατέχουν τη θέση των ιερών συμβόλων: απ’ αυτά «κοινωνούμε», απ’αυτά «ευλογούμαστε», μέσω αυτών εξασφαλίζουμε μια θέση στον εικονικό παράδεισο. Η Wall Street Journal έφτασε στο σημείο να μεταδώσει ότι: Την τελευταία φορά που έγινε τόσος ντόρος για μία πλάκα, ήταν γραμμένες επάνω της οι 10 εντολές. Απ’ την άλλη, ο απτός δημόσιος χώρος, γίνεται ολοένα και περισσότερο ιδιοκτησία των των δυνατών. Οι παράνομες διαφημιστικές πινακίδες «ναρκοθετούν το οδικό δίκτυο», όπως λέει κι ένας πατέρας, γιατί πίσω τους βρίσκονται οικονομικά συμφέροντα, ισχυροί οικονομικοί παράγοντες που μπορούν να επιβάλλουν την παρανομία χωρίς να υφίστανται καμία κύρωση. Η κοινωνία δεν αντιδρά γιατί μαθαίνει τώρα να ζει μέσα απ’ την τηλεόραση και το Διαδίκτυο. Ο δημόσιος χώρος είναι ένα προσωρινό πεδίο ανάμεσα στην εργασία, τη διασκέδαση, το ταξίδι, κι έχει εγκαταλειφθεί στα χέρια των κερδοσκόπων και των ισχυρών, από κάθε άποψη.
Αυτός ο διχασμός μεταξύ του εικονικού και του απτού δημόσιου χώρου, λειτουργεί αυτή τη στιγμή υπέρ των ισχυρών δομών, γι’ αυτό και οι περισσότερες κουβέντες στο Διαδίκτυο προσλαμβάνουν χαρακτηριστικά γηπεδικά, οπαδικά. Συγκρίσεις προϊόντων, συγκρίσεις κομμάτων, συγκρίσεις, συγκρίσεις, συγκρίσεις, με στόχο την κατανάλωση του νέου, του άφθαρτου, του υποσχόμενου ακόμα περισσότερες πωλήσεις. Με τόση σύγκριση όμως, χάνεται η ίδια η κρίση. Αποθεώνοντας και συζητώντας για τα εργαλεία, χάνουμε το ζητούμενο που είναι η δημιουργία. Και το πιο φανερό παράδειγμα, είναι επαναλαμβάνω, οι παράνομες διαφημιστικές πινακίδες: οι πολίτες και οι χρήστες του Διαδικτύου έχουν όλα τα Μέσα και τα εργαλεία για να πιέσουν την κυβέρνηση να τις αποξηλώσει, αλλά δεν το κάνουν… κι αντ’ αυτού προτιμούν να συζητούν για την «ταμπλέτα».

Σημ. Οι διαφημιστικές πινακίδες στους ελληνικούς δρόμους είναι παράνομες σύμφωνα με το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο, το Συμβούλιο της Επικρατείας. Έχουν χαρακτηριστεί διαρκές έγκλημα, αδίκημα που δεν παραγράφεται δηλαδή, απ’ τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Επιπλέον, έχουν καταδικαστεί απ’ όλα τα κόμματα της Ελληνικής Βουλής σε ειδική διακομματική επιτροπή για την οδική ασφάλεια, ενώ στις τελευταίες εκλογές, το ΠΑΣΟΚ επέλεξε να μην τις χρησιμοποιήσει στην προεκλογική καμπάνια του. Ο αγώνας ενάντια στην καταφανή αυτή παρανομία δίνεται από γονείς που έχασαν τα παιδιά τους, εξαιτίας των πινακίδων. Το πρόβλημα είναι ότι: Α. Αποσπούν την προσοχή των οδηγών και Β. Δεν συγχωρούν τα λάθη των οδηγών. Τα συμπεράσματα δικά σας.

14 Comments

  1. Η ταμπλετα δεν ηταν τελικα τοσο καλη οσο περιμενε μεγαλη μεριδα καταναλωτων.
    Οποτε οι πινακιδες κινδυνευουν ακομα.

    Καλη επιτυχια στο ντοκιμαντερ σου.
    Ελπιζω να βραβευτει για να δουμε και τιποτα της προκοπης (απο ελληνικα χερια) στην τηλεοραση ή τον κινηματογραφο.

    ΥΓ. για παραδειγμα δεν ειχε καμερα!

  2. να ρωτησω κατι: στην φωτογραφια εχεις ενα ΙΧ που διαλυθηκε πανω σε μια πινακιδα. Αν δεν ηταν εκει τι διαφορα θα ειχε? δεν θα χτυπαγε την μαντρα ή και καποιον πεζο? Μηπως αντι να μας φταινε οι πινακιδες πρεπει να μας φταινε οι οδηγοι?

  3. Ρε συ Μανώλη, απορώ με τι ασχολείσαι:
    Διαφημιστικές πινακίδες, τροχαία, θύματα, αδιαφορία, παρανομίες, μίζες, κατάντια κτλ…. Ασήμαντα πράγματα.

    Δεν το πήρες χαμπάρι ότι χώρισε η Μενεγάκη?

  4. Οι σύγχρονοι αυτοκινητόδρομοι θα πρέπει να συγχωρούν το λάθος του οδηγού. Η πινακίδα δεν έπρεπε να είναι σε εκείνο το σημείο, γιατί και αποσπούσε την προσοχή των οδηγών και συνιστούσε παρόδιο εμπόδιο. Συμφωνώ ότι οι οδηγοί, χρειάζεται όλοι να εκπαιδευτούμε εκ νέου, να μην παίρνουμε άδειες λαδώνοντας κ.λπ. Παράλληλα όμως θα έπρεπε να πιέζουμε ώστε να εκσυγχρονιστεί το οδικό δίκτυο. Με λίγα λόγια, στο σημείο εκείνο θα έπρεπε πιθανότατα να υπήρχε προστατευτική μπάρα με προδιαγραφές και πεζοδρόμιο επαρκές για να κινούνται οι πεζοί. Οι πινακίδες είναι ένας επιπλέον παράγοντας πρόκλησης θανατηφόρων δυστυχημάτων. Αν δεν υπήρχαν, κάποιοι συνάνθρωποί μας θα ζούσαν ακόμα.

    1. Κατά την γνώμη μου το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι το ίδιο το Κράτος, σε περιπτώσεις σαν και αυτές, καθίσταται συνένοχος και συμμέτοχος στο έγκλημα.
      Απο τη στιγμή που ο Α.Π. (σε ολομέλεια) αποφάνθηκε περί της μη νομιμότητας των πινακίδων σε δημόσιους χώρους, θα έπρεπε το ίδιο (το Κράτος) να μεριμνήσει για την απομάκρυνση τους.
      Με την απραξία του όχι απλώς αποδέχεται αυτή την κατάσταση αλλά το χειρότερο «ανοίγει» τον δρόμο και σε άλλους που πιθανόν θα ήθελαν να ακολουθήσουν ανάλογες παραβατικές συμπεριφορές και περνάει το μήνυμα της ατιμωρησίας των υπευθύνων.
      Είναι αδιανόητο να χάνονται ανθρώπινες ζωές και να μένουν άνθρωποι ανάπηροι στο βωμό του κέρδους που έχουν οι Ελληνικοί Δήμοι απο τις εταιρίες αυτές.
      Σε αυτά τα πλαίσια θεωρώ πολύ σημαντικές τις ιδιωτικές πρωτοβουλίες που μερικές φορές υποκαθιστούν τη δημόσια εξουσία με πολύ καλύτερα αποτέλεσματα αν και δεν είναι πάντα εύκολο να πηγαίνεις αντίθετα στο «ρεύμα»

      Φιλιά, Λευτέρης

  5. «Οι σύγχρονοι αυτοκινητόδρομοι θα πρέπει να συγχωρούν το λάθος του οδηγού.[…]. Οι πινακίδες είναι ένας επιπλέον παράγοντας πρόκλησης θανατηφόρων δυστυχημάτων. Αν δεν υπήρχαν, κάποιοι συνάνθρωποί μας θα ζούσαν ακόμα.»

    αν βαζαμε λαστιχα στην ακρη καθε δρομου και τοιχους απο βαμβακι θα σωζοντας ζωες. Οι πολιτισμενες ομως κοινωνιες αποφασισαν να μην αφιερωσουν καθε δημοσιο χωρο στην προστασια απο τις ανοησιες των οδηγων.

    αυτο στην φωτογραφια ΔΕΝ ειναι αυτοκινητοδρομος, εικαζω δεν ειναι καν εθνικος δρομος. Σε τετοιους δρομους το οριο ταχυτητας ειναι συνηθως 50, αντε 70. Αν πας με 50, αυτο που βλεπω στην φωτογραφια ειναι λιγο πολυ αδυνατο να συμβει.

    Να πιεζουμε για βελτιωση, βεβαια, αλλα στα πλαισια της λογικης και της διεθνους εμπειριας. Καλυτερη ασφαλτος, ναι οπωσδηποτε, προβλεψη για καθε καφρο που πηγαινει με 120 εκει που λεει 50 (δεν μιλω για το ατομο της φωτο), με τα συνακολουθα εξοδα αλλα και moral hazards (αν εβαζες μπαρες σε τετοιο δρομο, εκτος απο εμποδιο για τους πεζους ειναι και σαν να λες στον αλλο να παει 120), κατηγορηματικα οχι.

    1. α.Εντάξει, να μη βάζουμε λάστιχα ή βαμβάκι στην άκρη του κάθε δρόμου, αλλά να μη βάζουμε και ξυράφια!
      β.Αυτή στη φωτογραφία είναι ένας αστικός δρόμος. Ακόμα κι αν ο οδηγός είχε υπερβεί το όριο ταχύτητας, κι ήταν μεθυσμένος, η πινακίδα δε νομιμοποιείται να βρίσκεται σε εκείνο το σημείο. Την απαγορεύει ο Κώδικας, κι ένα σωρό νόμοι.
      γ.Η οδική ασφάλεια χρειάζεται σοβαρή μελέτη, μέτρα, εκπαίδευση κ.λπ. Το που θα μπουν μπάρες είναι θέμα που πρέπει να αποφασιστεί από εμπειρογνώμονες, βάσει μελετών κ.λπ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι διαφημιστικές πινακίδες δεν αυξάνουν την οδική ασφάλεια, αλλά ότι την υπονομεύουν.

  6. «Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι διαφημιστικές πινακίδες δεν αυξάνουν την οδική ασφάλεια, αλλά ότι την υπονομεύουν.»

    σωστα. Οπως ειναι προφανες οτι δεν ειναι η οδικη ασφαλεια ο μονος στοχος μας αλλιωτικα τα ορια ταχυτητας θα ηταν 10 χαω σε ολη την ΕΕ. Οπως εχω ξαναπει, ειμαι 95% κατα των πινακιδων, οχι λογω δηθεν οδικης ασφαλειας (δεν ειναι στον δρομο!!! και μην μου πειτε οτι αποσπουν την προσοχη του Ελληναρα που καπνιζει, μιλαει στο κινητο και κοιταζει και τις περαστικες οδηγωντας!) αλλα επειδη απλα εμποδιζουν τους πεζους. Απο την αλλη αν μπαινουν σε μερος που δεν ενοχλει ειμαι υπερ (των νομιμων φυσικα) για να εχουν κανα εσοδο οι δημοι και να φτιαξουν κανα πεζοδρομιο.

    1. Οι διαφημιστικές πινακίδες βρίσκονται δίπλα στο δρόμο, πάνω στο πεζοδρόμιο και αποσπούν την προσοχή των οδηγών. Επιπλέον, συνιστούν κίνδυνο για τη ζωή όποιου προσκρούσει επάνω τους.

      Ας τις βάλουν οι Δήμοι σε πεζοδρόμια και σε νόμιμα σημεία, αν δεν τους φτάνουν τα δημοτικά τέλη που πληρώνουμε όλοι. Γιατί, αυτή τη στιγμή, οι Δήμοι έχουν μεγάλα έσοδα απ’ τις ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ διαφημιστικές πινακίδες, χωρίς να έχουν νόμιμες συμβάσεις, ούτε νόμιμες θέσεις… αδιαφορώντας για τις απώλειες ζωών, για τη νομιμότητα κ.λπ.

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s