Μήνας: Σεπτεμβρίου 2011

Ο μεγαλοαπατεώνας με χειροπέδες κάνει το σήμα της νίκης

Χθες είδα ένα όνειρο.

Ήταν 2020. Στην Ελλάδα δεν υπήρχε καμία μαφία να εκβιάζει ή να κλέβει, καμία συντεχνία να κοιτάζει μόνο το δικό της συμφέρον, κανένας ανεύθυνος συνδικαλιστής, επιχειρηματίας ή δικαστικός ή απλός πολίτης να υπονομεύει το κοινό καλό. Η χωρά κυβερνιόταν από έντιμους, ικανούς κι αδιάφθορους πολιτικούς. Οι πολίτες σέβονταν τους νόμους. Υπήρχε παντού ευημερία, κοινωνική ειρήνη, δικαιοσύνη. Όλα κυλούσαν ήρεμα, όμορφα, γλυκά. Ώσπου ένας άνθρωπος, ένα απ’ τα πιο δημοφιλή και αγαπητά πρόσωπα της χώρας, ηθοποιός, επιχειρηματίας, πρωταθλητής στο χαντ σέικινγκ, συγγραφέας, τραγουδιστής, και πολιτικός με αριστερές καταβολές, συλλαμβάνεται για μια μεγάλη απάτη, την πιο μεγάλη απάτη όλων των εποχών. Όλοι αρχίζουν να αναρωτιούνται τί δεν πήγε καλά και πως φτάσαμε ως εδώ. Ο άνθρωπος αυτός κατάφερε να ρίξει όλο το δημόσιο ταμείο έξω. Χρημάτιζε τους πάντες, διακινούσε πλαστά στοιχεία και στατιστικά, ήταν η προσωποποίηση της απάτης. Κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι η ευημερία και η πρόοδος της κοινωνίας στηριζόταν στις αθέμιτες πρακτικές αυτού του ανθρώπου γι’ αυτό ξεκίνησαν μεγάλες διαδηλώσεις υποστήριξής του.

Στην απολογία του υποστήριξε ότι τα έκανε όλα για το καλό της πατρίδας.

Η απονομή της δικαιοσύνης ήταν άμεση κι αυστηρότατη. Ισόβια κάθειρξη. Ο μεγαλοαπατεώνας πήγε άμεσα στη φυλακή. Οι διοικητές της χώρας όμως συνειδητοποίησαν ότι ο άνθρωπος που μόλις έβαλαν στη φυλακή, ήταν ο κινητήριος μοχλός της οικονομίας και της κοινωνίας. Πλέον, κανείς δεν εφάρμοζε τους νόμους, κανείς δεν πλήρωνε τους φόρους, κανείς δε σεβόταν τον άλλο. Ο λαός ζητούσε την αποφυλάκιση του συμβόλου του. Κι επειδή δεν είχε ξεχαστεί η κουλτούρα της ανοχής, όντως ο αγαπητός μεγαλοαπατεώνας αποφυλακίστηκε στα 2 χρόνια. Κι όταν βγήκε έγινε αμέσως αρχηγός ενός κόμματος. Οι ψηφοφόροι θυμούνταν τους πατεράδες και τους παππούδες τους που έλεγαν ότι ένας μεγαλοαπατεώνας θα μας σώσει. Έτσι κι έγινε. Όταν έγιναν εκλογές ο μεγαλοαπατεώνας ορκίστηκε πρωθυπουργός. Κι όταν πήρε την πρώτη του απόφαση ξύπνησα.

 Να εδώ ζούσε ο Ελύτης σου είπα

O Ελύτης; μου είπες

Ναι, ο Ελύτης σου είπα

Θα πάω στα κουδούνια να δω μου είπες

Όχι για να χτυπήσεις κάποιο μου είπες

Να κοίτα το όνομα της συντρόφου του σου είπα

Τί είσοδος κι αυτή μου είπες

Τον είχα δει πολλές φορές εδώ σου είπα

Όλοι κάπου κάποτε ζήσαμε μου είπες

Αυτός όμως έζησε εδώ σου είπα

Έχει γράψει όμορφα ποιήματα μου είπες

Κι ωραία κολάζ σου είπα

Δεν το γνώριζα μου είπες

Να κοίτα το όνομα της συντρόφου του σου είπα

Να κοίτα τον κι αυτόν μου είπες

Εξαιρετικά δυνατά & Απίστευτα Κοντά, Τζόναθαν Σάφραν Φόερ

Απ’ την 11η Σεπτέβρη 2001 θυμάμαι δύο πράγματα. Το τηλεφώνημα ενός φίλου μου που με προέτρεψε να ανοίξω την τηλεόραση και να δω τον πρώτο πύργο μέσα στους καπνούς. Και την πληροφορία ότι ένας συνάδελφος στην εφημερίδα που εργαζόμουν πανηγύριζε μόλις έμαθε το γεγονός. Θυμάμαι ότι κολλήσαμε όλοι στις οθόνες μουδιασμένοι και αμήχανοι μπροστά στο θέαμα αυτού του πρωτόγνωρου συμβάντος. Και μετά, θυμάμαι τους πάντες να μιλούν γι’ αυτό με δέος. Το σοκ ήταν μεγάλο. Μέχρι πρόσφατα, είχα διαβάσει πολλά άρθρα για την 11η Σεπτέμβρη, μερικά σχετικά βιβλία, αλλά κανένα λογοτεχνικό έργο που να σχετίζεται πιο άμεσα με την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Απ’ όσο γνωρίζω δεν έχουν γραφτεί πολλά μυθιστορήματα για τη μαύρη αυτή ημερομηνία. Ένα απ’ τα σχετικά έργα ανήκει σ’ ένα απ’ τα μεγάλα νέα ταλέντα της αμερικανικής λογοτεχνίας, τον Τζόναθαν Σάφραν Φόερ. (περισσότερα…)