Μήνας: Σεπτεμβρίου 2011

Όταν το χρήμα είναι η μέγιστη αξία και το ταμείο υπέρτατο φετίχ

Μια λέξη ακούμε συνέχεια αυτό τον καιρό. «Πληρώστε!» «Πληρώσατε;» «Θα πληρώσετε τόσα τώρα, κι άλλα τόσα μετά». «Τί; Δεν πληρώσατε ακόμα;» «Θα πληρώσετε κι εσείς». «Μα, μας είπατε ότι θα πληρώσουμε μόνο τόσα, όχι κι άλλα τόσα». «Α, τώρα όλοι θα πληρώσουν». «Δε θα μείνει κανείς χωρίς να πληρώσει». «Θα πληρώσουμε μέχρι να ματώσουμε».

Νομίζω ότι κανείς δεν έχει αμφιβολία ότι όλη η ενέργεια της χώρας και των πολιτών έχει συγκεντρωθεί στο ΤΑΜΕΙΟ. Το ταμείο είναι το μύχιο φετίχ της σύγχρονης Ελλάδας. Προξενεί καμία εντύπωση αυτό; Μάλλον όχι. Στο αξιακό σύστημα της Ελλάδας, τις τελευταίες δεκαετίες ήταν πάντα και σταθερά ΤΟ ΧΡΗΜΑ.

Το κοινό καλό, η κοινωνία, ο άλλος, η ίδια η ανθρώπινη ζωή έρχονται μετά. Η πρώτη μας αξία, εδώ και δεκαετίες ήταν (και συνεχίζει να είναι) το χρήμα, ο πλουτισμός, η οικονομική άνθιση κι ότι συνδεόταν με την επίτευξή της. Οι περισσότεροι εξαντλούσαν όλες τις δυνάμεις, όλη την ενέργεια σ’ αυτό, και σ’ ότι υλικό αποκόμιζαν απ’ αυτό. Οι υπόλοιπες αξίες μπορούσαν να περιμένουν… (περισσότερα…)

Έγραφα χθες στο Twitter ότι:

Αρκετοί έσπευσαν να συμφωνήσουν. Όμως μετά σκέφτηκα ότι δεν απέτυχε μόνο αυτή η διεφθαρμένη κι ασύδοτη Ελλάδα. Σίγουρα, αυτή ήταν η Ελλάδα που επιδοτούνταν, η Ελλάδα που παρουσιαζόταν φτιασιδωμένη στα κανάλια, η Ελλάδα για την οποία ήταν δήθεν όλος ο κόσμος υπερήφανος. Όμως αυτή η Ελλάδα ζούσε σε βάρος μιας άλλης Ελλάδας, η οποία δεν απέτυχε μόλις τώρα, καθώς οι αποτυχίες της ήταν καθημερινές. Ήταν η Ελλάδα της σκληρής δουλειάς, η Ελλάδα της εντιμότητας, του σεβασμού των Άλλων, η Ελλάδα της υπευθυνότητας, της λογικής, της ευαισθησίας, της πραγματικής αλληλεγγύης. Αυτή η Ελλάδα απέτυχε να έρθει στο προσκήνιο, απέτυχε να εμπνεύσει, να συσπειρώσει, να γίνει ελκυστική. Απέναντί της είχε το γρήγορο πλουτισμό, την αβάσταχτη ελφρότητα της καλοζωίας, τον ηδονισμό χωρίς όρια, το νοσηρό ατομικισμό του τσαμπουκά, την αποτελεσματικότητα της μίζας, τη γοητεία της έπαρσης. (περισσότερα…)