Σιδηρά απέναντι στον εαυτό της

Είδα τις προάλλες τη Σιδηρά Κυρία. Δεν έχω διάθεση να ασκήσω κριτική στην ταινία που είναι μια μάλλον πολύ συντηρητική κι ακαδημαϊκή αντιμετώπιση ενός βιογραφικού θέματος. Θέλω να σταθώ στην εικόνα που φιλοτεχνεί η ταινία για το πρόσωπο της Μάρκγαρετ Θάτσερ. Η εκπληκτική Μέριλ Στριπ υποδύεται ένα πρόσωπο εντελώς αντιφατικό. Ένα πρόσωπο διαμέσου του οποίου αποκαλύπτεται το σκληρό, αδίστακτο κι εξαιρετικά απάνθρωπο μερικές φορές πρόσωπο της ίδιας της Πολιτικής εξουσίας. Γιατί Πολιτική δεν είναι μόνο οι νίκες στις εκλογές ή οι δοξασμένες πορείες προς το λαό, ούτε βέβαια μόνο η λήψη αποφάσεων που διευκολύνουν ή ικανοποιούν τον λαό. Πολιτική είναι και η διεξαγωγή πολέμων, Πολιτική είναι και οι σκληρές κι αναγκαίες αποφάσεις. Πάνω σ’ αυτή την μάλλον τραγική φιγούρα συγκρούονται αρκετά: η πατριαρχική κοινωνία που αντιμετωπίζει μια νεαρή γυναίκα με υπεροψία. Η ανώτερη τάξη που αντιμετωπίζει την κόρη του παντοπώλη με περιφρόνηση. Η ίδια η πολιτική ζωή που αντιμετωπίζει με μένος όσους θέλουν να “σπάσουν αυγά”.

Αν κάποιος δει χωρίς ιδεολογικές, ταξικές ή άλλες προκαταλήψεις την εικόνα που παρουσιάζει η ταινία, θα δει μια γυναίκα εγκλωβισμένη σε αντιφάσεις ανυπέρβλητες και κυρίως εγκλωβισμένη στην απόλυτη μοναξιά του ανθρώπου που καλείται απ’ τις περιστάσεις, αλλά κι απ’ το Εγώ του να ηγηθεί με άξονα την αυστηρότητα κι όχι το όραμα της δικαιοσύνης. Η Ιστορία είναι έτσι κι αλλιώς αδίστακτη με τους ηγέτες. Κατά περίπτωση, είναι Μεγάλοι Απελευθερωτές, ή Σφαγείς, είναι Εθνάρχες ή Δολοφόνοι. Σίγουρα η Θάτσερ πήρε ακραίες και απαράδεκτες αποφάσεις (όπως π.χ. να ιδιωτικοποιήσει το νερό), δεν ήταν αυτό που λέμε φίλη της πρόνοιας και των φτωχών. Η έλλειψη ευελιξίας την έκανε να φέρεται απάνθρωπα και στεγνά. Ωστόσο, η πυγμή που έδειξε ήταν σίγουρα απαραίτητη για τη διαχείριση των κρίσεων. Όποιος θεωρεί ότι υπάρχει καλό και κακό, ότι τα πράγματα είναι απλά, θα δει ένα τέρας πιθανώς. Όποιος όμως θέλει να δει από κάτω, θα συνειδητοποιήσει ότι η Πολιτική δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα κι ότι ζητάμε από ανθρώπους να γίνουν υπεράνθρωποι ενώ εμείς οι πολίτες είμαστε βολεμένοι στην θαλπωρή της κοινοτοπίας και στην ασφάλεια της συμμετοχής στο μεγάλο πλήθος. Η εικόνα της ταινίας είναι η βαθιά μελαγχολική εικόνα ενός ανθρώπου πληγωμένου, στερημένου από αγάπη και ιδεόπληκτου ενδεχομένως. Ο άνδρας της, ως φάντασμα πια, της λέει τις μεγαλύτερες αλήθειες: η Θάτσερ ήταν πάντα μόνη κι ήταν πάντα απέναντι στους άλλους. Σιδηρά απέναντι σε όλους και κυρίως απέναντι στον εαυτό της.

4 Comments

  1. Amazing…. μπράβο Μανώλη. Με αυτή την αφορμή είδα και ένα απίστευτο trailer για ένα ντοκιμαντέρ που μιλάει γενικά για την εικόνα της γυναίκας τα μίντια, στη πολιτική, στο δημόσιο τομέα, και πώς έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας. here you go. http://www.missrepresentation.org/

  2. Οι γυναίκες ακόμη και σήμερα αισθάνονται μία πίεση από την κοινωνία λόγω του φύλου τους.Όταν αποκτήσουν κάποια θέση/αξίωμα η οποία είνα παραδοσιακά ανδροκρατούμενη ενδέχεται να πέσουν σε κάποιες παγίδες στην προσπάθεια τους να αποδείξουν ότι είναι εξίσου ικανές με τους άνδρες.Επιπλέον,ορισμένες φορές φορτώνονται με το συγκεκριμένο άγχος με αποτέλεσμα να είναι ιδιαίτερα αυτηρές.

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s