Η εγκληματική αδιαφορία μας για τον Άλλο

Σήμερα το πρωί σκοτώθηκε σε τροχαίο ένα 10χρονο παιδί. Ένα ακόμα θύμα προστίθεται στις λίστες με τους χιλιάδες ανθρώπους που πέθαναν σε τροχαίο. Άλλος ένας αριθμός στην ημερίσια μακάβρια στατιστική. Μόλις περάσει το πρώτο σοκ οι γονείς του θα αντικρύσουν το στυγνό πρόσωπο της πραγματικότητας, που είναι ουσιαστικά το παγωμένο κι ανάλγητο πρόσωπο όλων μας. Όσοι χάνουν άνθρωπό τους σε τροχαίο το ξέρουν καλά, γι’ αυτό κι ουσιαστικά μένουν μόνοι τους να θρηνούν. Καμία κοινότητα, καμία κοινωνία δε σπεύδει να τους εξηγήσει τί συμβαίνει και να τους ανακουφίσει γι’ αυτό που τους συνέβη, να τους δώσει ηρεμιστικές απαντήσεις και λύσεις. Απεναντίας, εγκαταλείπονται στα χέρια διαφόρων επαγγελματιών που τους βλέπουν σαν ευκαιρία να αυξήσουν το εισόδημά τους και τους στεγνώνουν, υλικά και συναισθηματικά. Όσοι χάνουν ανθρώπους από τροχαία έρχονται αντιμέτωποι με το χειρότερο πρόσωπο της Ελληνικής κοινωνίας. Μόνοι, αβοήθητοι, γίνονται θύματα εκμετάλλευσης από δικηγόρους, πραγματογνώμονες, ειδήμονες και ιατροδικαστές. Διάφορα αρπακτικά πετούν πάνω απ’ τα σμπαραλιασμένα σώματα των ανθρώπων που δεν έχουν προλάβει καν να συνειδητοποιήσουν τις απώλειές τους και τους απομυζούν. Την ίδια ώρα που τόσο η οργανωμένη πολιτεία, όσο κι εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας, σφυρίζουμε αδιάφορα. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι συγγενείς και οι φίλοι των θυμάτων κλείνονται ακόμα περισσότερο στους εαυτούς τους, και θρηνούν σιωπηλά στα σπίτια τους, ρίχνοντας τις ευθύνες στους εαυτούς τους και στην κακιά ώρα.

Η μεγαλειώδης κι εγκληματική αδιαφορία μας για τον εμφύλιο πόλεμο που έχουμε κυρήξει εδώ και δεκαετίες στους Ελληνικούς δρόμους, έχει εκθρέψει ένα νοσηρό κι απάνθρωπο περιβάλλον. Τα αποτελέσματά της είναι ορατά σήμερα παντού. Αν θέλετε να μάθετε για τις ρίζες αυτού του φαινομένου ρωτήστε ανθρώπους που έχουν εμπλακεί σε τροχαίο, ρωτήστε ανθρώπους με θύματα κοντινούς τους ανθρώπους και θα καταλάβετε. Βέβαια, αν έστω κι ένα απ’ αυτά τα θύματα ήταν πολιτική δολοφονία, θα καιγόταν το σύμπαν. Όμως αυτοί οι άνθρωποι που σκοτώνονται στην άσφαλτο δεν απολαμβάνουν καμίας κοινωνικής υπεράσπισης, ίσως γιατί είναι ο καθένας από εμάς. Είναι η μητέρα σου, ο πατέρας σου, ο φίλος σου, η φίλη σου, ο αδελφός, η αδελφή σου. Δεν είναι ένας αριστερός, ένας δεξιός, ή ένας αναρχικός, είναι ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος που σκοτώνεται στο δρόμο γιατί κάποιος ήταν μεθυσμένος κι οδηγούσε με υπερβολική ταχύτητα, γιατί κάποιος πλήρωσε για να πάρει το δίπλωμά του, γιατί κάποιος δεν άλλαξε τα λάστιχά του. Η υποκρισία μας είναι τόσο μεγάλη που δε μας αφήνει να κάνουμε ούτε έναν πολύ απλό συλλογισμό. Λύνοντας το πρόβλημα των τροχαίων ίσως να βάζαμε τα θεμέλια να λύσουμε κι άλλα προβλήματα. Λύνοντας το πρόβλημα των τροχαίων θα σώζαμε χιλιάδες ανθρώπους, και μαζί εσένα, τους συγγενείς σου, ανθρώπους που δε θα ήθελες με τίποτα να δεις να χάνονται άδικα στο δρόμο. Κι όμως, συνεχίζουμε να αδιαφορούμε.

Θεωρώ ότι αυτό που συμβαίνει στους δρόμους μας είναι ενδεικτικό του τί συμβαίνει στην Ελληνική κοινωνία. Δυστυχώς η ανθρώπινη ζωή δεν εκτιμάται. Ο Άλλος εκλαμβάνεται ως εμπόδιο στο δρόμο μας κι όχι ως σεβαστό πρόσωπο με τη δική του ζωή, τα δικά του προβλήματα, τους δικούς του αγαπημένους. Έχουμε φτάσει στο σημείο μηδέν. Πρέπει να ξαναφτιάξουμε την κοινωνία, τους όρους με τους οποίους θα συμβιώνουμε αρμονικά. Τα τροχαία είναι ένα εκπληκτικό παράδειγμα των όσων μας συμβαίνουν. Δεν έχουμε την ωριμότητα να αντιμετωπίσουμε συλλογικά και ατομικά ένα πρόβλημα που έχει συγκεκριμένες λύσεις. Προτιμάμε να μετράμε νεκρούς, να ανάβουμε κεριά σε αγίους, να επιβεβαιώνουμε τις αμφίβολες ερμηνείες μας, να πληρώνουμε λεφτά σε ψευδομάρτυρες ή σε δήθεν ειδικούς, απ’ το να δούμε επιτέλους τους συνανθρώπους μας σαν συνοδοιπόρους, σαν ισότιμα μέλη μιας κοινωνίας. Όσο αποφεύγουμε να ενδιαφερθούμε ουσιαστικά για τον Άλλον, όσο αποφεύγουμε τις ευθύνες μας, όσο φοράμε παρωπίδες, τόσο ο Άλλος θα μοιάζει απειλητικός κι η μόνη λύση στη οποία ενστικτωδώς θα καταφεύγουμε θα είναι η βία.

Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που κινητοποιούνται στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Βοηθήστε τους. Σε ένα μήνα για παράδειγμα, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων από Τροχαία. Στην Ελλάδα η πρωτοβουλία οργάνωσης της ημέρας ανήκει στο σύλλογο SOS Τροχαία Εγκλήματα. Βοηθήστε να γίνει αυτή η ημέρα γνωστή, θα είναι κι αυτό ένα μικρό βήμα στην ευαισθητοποίηση της κοινωνίας.

1 Comment

  1. Το σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσουμε πως δεν είναι «η κακιά στιγμή» που μας φταίει πάντα, αλλά πόσες τέτοιες πιθανές στιγμές περνάνε καθημερινά από μπροστά μας…

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s