Υποτροφία τζαζ ντράμερ Κώστας Κουβίδης

Κώστας Κουβίδης, 1976-2007.

Δυστυχώς δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω. Σκοτώθηκε το 2007 σε τροχαίο, ως συνεπιβάτης, από έναν 18χρονο οδηγό που παραβίασε το κόκκινο. Δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω και να τον ακούσω να παίζει ντραμς. Έχω δει βίντεο κι έχω ακούσει και διαβάσει ανθρώπους να μιλούν με τα καλύτερα λόγια για αυτόν. Ο Κώστας Κουβίδης στα 31 του έπεσε θύμα του εμφυλίου πολέμου που έχουμε κυρήξει σιωπηρά στους δρόμους μας. Οι γονείς του, η Ισμήνη κι ο Γιώργος Κουβίδης, κάνουν ό,τι μπορούν από εκείνη τη μέρα για να αποτρέψουν καινούργια θύματα. Έκαναν ένα φεστιβάλ τζαζ, ίδρυσαν μια μη κυβερνητική οργάνωση, πρωτοστάτησαν στην ίδρυση ενός συλλόγου συγγενών και φίλων θυμάτων. Άνθρωποι σαν τους γονείς του Κώστα σπανίζουν σήμερα. Οι πολλοί κλείνονται στους εαυτούς τους και θρηνούν αποκομμένοι, μόνοι. Οι γονείς του Κώστα, στη μνήμη του Κώστα και κάθε Κώστα, ενεργοποιήθηκαν και μέσα στον ασύλληπτο πόνο τους προσπαθούν να μάς αφυπνίσουν και να μας κινητοποιήσουν. Για να μην αισθανθεί άλλη μητέρα κι άλλος πατέρας αυτό το άγριο κι απάνθρωπο συναίσθημα της απώλειας από ένα εντελώς άδικο τροχαίο. Είναι αλήθεια ότι πρέπει να γίνουν πολλά. Και δυστυχώς οι άνθρωποι που ασχολούνται, πλάι στους γονείς του Κώστα, είναι ελάχιστοι, γονείς και συγγενείς κι αυτοί θυμάτων από τροχαία. Όμως δεν το βάζουν κάτω. Κι αυτό είναι παρήγορο. Χθες οι γονείς του Κώστα ανακοίνωσαν ότι η αποζημίωση των 200.000 Ευρώ που τους επιδικάστηκε θα μετατραπεί σε υποτροφία τζαζ καλλιτεχνών, και πιο συγκεκριμένα για ντράμερ, όπως ήταν ο Κώστας. Το ποσό αυτό θα βοηθήσει νέα παιδιά που αγαπούν τη τζαζ και τα ντραμς, να σπουδάσουν και να κάνουν πραγματικότητα αυτό που επιθυμούν. Εμείς οι υπόλοιποι, ακούμε; Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

1 Comment

  1. Αγαπητέ Μανώλη μπράβο σου που αναδεικνύεις από το blog σου ανθρώπους σαν το Γιώργο και την Ισμήνη Κουβίδη και τον αείμνηστο Κώστα Κουβίδη, έναν αδικοχαμένο ταλαντούχο μουσικό και φιλοσοφημένο άνθρωπο. Το επίγραμμα στο αγαπημένο του ντραμ, «είσαι ό,τι κάνεις και όχι ό,τι νομίζεις πως είσαι», αποκαλύπτει πως χάθηκε ένας Άνθρωπος με ουσία, χαρίσματα και ιδιότητες, ανάλογες με αυτές των γονιών του, που έκαναν τον πόνο τους δύναμη αγώνα και το δάκρυ τους λαδάκι για τα γρανάζια της ζωής, Γι αυτούς και για όλους όσους έχασαν τα βλαστάρια τους στην άσφαλτο και έκαναν την πίκρα τους δύναμη δημιουργίας, το έχω πει πολλές φορές, αισθάνομαι δέος και βαθύ σεβασμό. Αν μου επιτρέπεις θέλω να συμπληρώσω πως ο εμφύλιος πόλεμος έχει και χαρακτηριστικά επεκτατισμού και ξένης επέμβασης που επιτρέπουν από δεκαετίες ποικιλώνυμοι και ποικιλότροποι μειοδότες που υποχρεώνουν το λαό μας σε ελλιπή μόρφωση, αναποτελεσματική εκπαίδευση, χρήση ελαττωματικών δρόμων, ετσιθελικής συμπεριφοράς και έλλειψης κοινωνικής ευαισθησίας. Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή και οι Κουβίδηδες βάζουν γερή πλάτη! Να τους έχουμε φωτεινά παραδείγματα.
    Γιώργος Π. Διαμάντης

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s