Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Τα τελευταία 3 χρόνια είμαι πολύ τακτικός χρήστης του Twitter. Τελευταία έκανα μερικές παρατηρήσεις που ξεκίνησαν απ’ την παρατήρηση του ίδιου μου του εαυτού, δηλαδή της δικής μου χρήσης. Καθώς γράφω αρκετά στο Twitter συνειδητοποίησα ότι το πιο προσφιλές σε εμένα στυλ για να περιγράψω ένα οποιοδήποτε νοσηρό φαινόμενο -που ξέρω ότι δυσκολεύει τη ζωή στην Ελλάδα- είναι η ΕΙΡΩΝΕΙΑ. Απ’ τη στιγμή που το παρατήρησα, είπα να σταματήσω να γράφω ειρωνικά ποστ, και μαντέψτε τι έγινε. Ο όγκος των αναρτήσεών μου μειώθηκε δραστικά. Ταυτόχρονα, άρχισα να διαβάζω πιο προσεκτικά τις αναρτήσεις ανθρώπων που ακολουθώ και παρατήρησα κάτι εξίσου εκπληκτικό. Είμαστε ένα έθνος ειρώνων. Πρόσωπα που εκτιμώ πολύ, αλλά και πρόσωπα που δεν έχουν κατά τη γνώμη μου μεγάλη αξιοπιστία, επιδίδονται, όπως κι εγώ άλλωστε, σε μια καθημερινή άσκηση στην ειρωνεία. Το άλλο εντυπωσιακό που παρατήρησα είναι ότι στο μπλογκ μου δεν ήμουν σχεδόν καθόλου είρωνας. Άραγε η πλατφόρμα του Twitter διευκολύνει αυτό το στυλ, ή απλούστερα εκεί επηρεάζεσαι πολύ απ’ τους άλλους χρήστες και κατά συνέπεια προσαρμόζεσαι στα δημοφιλή στυλ; (περισσότερα…)

Μια μέρα είπαμε με την αδελφή μου να κάνουμε μαζί μια διαδρομή που κάνει συχνά για δουλειές και για βόλτες, να την ακολουθήσω δηλαδή στην πορεία της στο κέντρο με το καρότσι και τον ανηψιό μου. Ήταν η πιο αγωνιώδης διαδρομή της ζωής μου. Ήμουν διαρκώς σε εγρήγορση, εκτέλεσα καθήκοντα τροχονόμου, έκανα σήματα σε οδηγούς να μειώσουν ταχύτητα, διαπληκτίστικα με άλλους. Η κίνηση ενός γονιού με καρότσι στο κέντρο της ΑΘήνας είναι μια διαρκής διακινδύνευση. Σ’ ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής η μαμά και το καρότσι βρίσκονταν μέσα στο δρόμο, γιατί το πεζοδρόμιο ήταν κατειλημένο από αυτοκίνητα ή από άλλα οχήματα. Στο πεζοδρόμιο κινούνταν μηχανές, αναπάντεχες κατασκευές ξεφύτρωναν αιφνιδίως, λακούβες, εμπόδια κ.λπ. Σε ανηφορικά σημεία οι ράμπες που υποτίθεται ότι διευκολύνουν την άνοδο, κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Σε κατηφορικά σημεία, το πεζοδρόμιο είναι τόσο λείο που ο οδηγός του καροτσιού είναι αδύνατο να φρενάρει. Η πορεία με το καρότσι στο κέντρο της Αθήνας είναι το απόγειο του ζειν επικινδύνως. Το τρομερό είναι ότι η κατάσταση αυτή έχει γίνει κοινότοπη, κι άρα αποδεκτή. (περισσότερα…)